คนทั้งงานเงียบกริบ
จงใจกดดัน!
จงใจกดดันแบบจะแจ้ง!
ไม่มีทีท่าจะปิดบังเลยสักนิด กล้าพูดคำนี้ออกมาตรงหน้ากล้อง ไม่ว่าใครก็ต้องอึ้งทั้งนั้น
ท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงนับไม่ถ้วน สีหน้าซูโม่ไม่สะทกสะท้าน
ลูกผู้ชาย จะแก้แค้นก็ต้องทำอย่างเปิดเผย ตรงไปตรงมา
เขาก็แค่ไม่ชอบขี้หน้าท่านปรมาจารย์ จะเล่นงานท่านปรมาจารย์ มีปัญหาอะไรมั้ย?
ถ้าเป็นคนอื่น ฉากนี้โดนทีมงานตัดทิ้งแน่ แต่นี่คือซูโม่ ถ้าไม่ผ่านการเห็นชอบจากเขา ก็ลองตัดดูสักฉากสิ!
เขาจะให้ทุกคนรู้ว่า เขา ซูโม่ นี่แหละ จะเล่นงานท่านปรมาจารย์!
คิดตอแยเหยียนจิ่วซีงั้นเหรอ?
ก็ต้องแบกรับการล้างแค้นของเขาให้ได้!
เรื่องของเหยียนจิ่วซี ซูโม่ไม่มีขีดจำกัด เพราะขีดจำกัดของเขาก็คือเหยียนจิ่วซี!
ซูเสี่ยวเฟยอึ้งไปครู่หนึ่ง มองสีหน้าจริงจังของซูโม่ แววตาสั่นไหวเล็กน้อย แต่ก็แทนที่ด้วยความมุ่งมั่นในทันที
หวังเทาอ้าปากค้าง แต่ก็พูดอะไรไม่ออก เขารู้สึกว่านี่คือความพ่ายแพ้ย่อยยับที่สุดในชีวิต
ต่อบทนี้ไม่ถูกเลย!
เหวินอวี่เซวียนขาแทบทรุด เธออยากร้องไห้ นี่มันรายการอะไรกันแน่ ยากเกินไปแล้ว!
เธอสวดภาวนาอยู่ในใจ อย่าโยนหัวข้อมาให้เธออีกเลย ไม่อย่างนั้นจะให้เธอกัดลิ้นตายดีมั้ยล่ะ?
ไม่ไหว เจ็บเกินไป...
แกล้งสลบดีกว่า?
อืม โอเคเลย!
"อะแฮ่ม..."
"คือว่า..."
หวังเทอากวาดตามองไปที่เหวินอวี่เซวียนอย่างเลี่ยงไม่ได้ ตอนที่เหวินอวี่เซวียนกำลังจะแกล้งสลบ ซูโม่ก็เอ่ยขัดขึ้นว่า "อาจารย์หวัง ได้เวลาเริ่มงานแล้วมั้งครับ?"