คู่ต่อสู้ของซื่อจุนเป็นผู้ชายชื่อฮว่าหลิงเฟิง นักศึกษาชั้นปีที่สี่ของตี้ต้า!
ในตอนนี้ ฮว่าหลิงเฟิงหายใจแรงด้วยความตื่นเต้นสุดขีด แค่เอาชนะไอ้ตัวจุ้นตรงหน้านี้ได้ ก็เท่ากับได้รับคำมั่นสัญญาจากซูโม่หนึ่งข้อ
คำสัญญาของซูโม่ ต่อให้เรียกว่ามีค่านับพันตำลึงทองก็ยังน้อยเกินไป
ถ้าได้เป็นศิษย์ซูโม่ล่ะ?
อย่างแย่ที่สุด เขาก็ยังได้เป็นนักคณิตศาสตร์ระดับสี่นะ!
นี่เป็นสิ่งที่ประเมินค่าเป็นเงินไม่ได้เลย—
ศึกนี้ชนะสถานเดียว แพ้ไม่ได้!
ทันทีที่หวังเทาพูดจบ ฮว่าหลิงเฟิงก็รีบเปิดกล่องกระดาษบนตารางตัวเลข กวาดสายตารวดเร็ว เพราะเขาเคยเล่นเกมแนวนี้มาหลายครั้ง มีประสบการณ์โชกโชน
ขั้นแรกจำตำแหน่งตัวเลขตั้งต้นให้ได้ แล้วเลือกแผนเล่น หาทางคืนค่าพลางมองหาแผนที่เร็วกว่าไปด้วย
วินาทีแล้ววินาทีเล่า…
ผ่านไปไม่ถึงห้าวินาที ฮว่าหลิงเฟิงก็เริ่มลงมือ แต่เพราะตื่นเต้นเลยเผลอชนมือถือทางซ้ายล้ม เขาลนลานหยิบมือถือกลับที่เดิม กำลังจะเริ่มขยับอีกครั้ง ก็รู้สึกเหมือนมีคนดึงตัวไว้
เขาหันไป มองคนข้างหลังด้วยความงุนงง ที่แท้ก็คือกรรมการนั่นเอง เลยถามออกไปว่า "กรรมการครับ มีอะไรครับ? เมื่อกี้ผมโดนมือถือไม่ผิดกติกานะครับ?"
"ไม่ผิดกติกา" กรรมการทำสีหน้าพิกล
"แล้วจะดึงผมทำไม?"
ฮว่าหลิงเฟิงรีบถาม "นี่มันระหว่างแข่งนะครับ ทุกวินาทีเป็นใจทั้งนั้น ผมขอแข่งใหม่ได้ไหม!"
"แข่งใหม่ไม่ได้เด็ดขาด!"
กรรมการส่ายหน้า กระตุกมุมปากตอบ "ที่ผมดึงคุณ เพราะคู่แข่งของคุณตอบเสร็จแล้วไง"
"ตอบเสร็จ… ตอบเสร็จแล้วนะ?!"
ฮว่าหลิงเฟิงเบิกตากว้าง หันไปก็เห็นซื่อจุนมองมาอย่างดูแคลนเหลือร้าย เขาไม่อยากเชื่อสายตา รีบหันไปมองจอใหญ่ ข้อความเด่นชัดสะท้อนเข้าตา