วางสาย
ซูโม่ยังไม่ทันเอ่ยปาก เหยียนจิ่วซีก็พูดขึ้นก่อนว่า “เสี่ยวโม่ ไปทำงานเถอะ ฉันไปเรียนที่ห้องเรียนเองได้”
“ได้ เดี๋ยวเสร็จแล้วฉันจะโทรหา”
ซูโม่ยิ้มบาง สาวคนนี้เข้าใจอะไรง่ายแบบนี้ตลอดเลย
หลังจากส่งเหยียนจิ่วซีที่คณะคณิตศาสตร์ ซูโม่ก็ตรงไปที่ประตูมหาวิทยาลัย พอมาถึง กุ้ยฮวายืนรออยู่แล้ว
ตอนนั้นเอง ซูโม่ก็พลันคิดขึ้นมาได้ว่า การมีองครักษ์อย่างกุ้ยฮวาคอยคุ้มกัน ก็ไม่ได้แย่ซะทีเดียว
อย่างน้อย เรื่องการเดินทางก็สะดวกสุดๆ
“อาจารย์ซู พวกเราจะไปไหนครับ”
“ไปหาท่านเฉิน”
“ครับ!”
-
สิบห้านาทีต่อมา ซูโม่ก็โผล่มาอยู่ในห้องทำงานของท่านเฉิน
“ประมุข ท่านเรียกผมมาธุระอะไรครับ”
ทันทีที่นั่งลง ซูโม่ก็ถามตรงๆ ไร้ความกังวลแบบที่คนปกติเจอผู้นำแล้วจะตื่นเต้น
ผู้นำก็พูดอ้อมค้อมไม่เป็น คว้าแฟ้มเอกสารส่งให้ พลางพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นปนเปี่ยมไปด้วยความฮึกเหิม “คือแบบนี้ หลังจากที่ฉันกับผู้อาวุโสทั้งหลายหารือกัน ก็เลยตัดสินใจอนุมัติแผนงานหมายเลข 002 นี่คือเอกสารรายละเอียด เธอลองอ่านดูนะ”
“ซ่า—”
ไม่กี่นาทีต่อมา ซูโม่ก็ปิดแฟ้มในมือ พลางสูดลมหายใจเข้าแรงๆ
เอกสารในแฟ้มมันน่าตะลึงเกินเบอร์ ถึงเป็นเขาก็ยังอดใจหายไม่ได้
“คิดว่าไงกับแผนนี้” ผู้นำหรี่ตาถามพลางยิ้มกริ่มๆ