“แล้วยังมีอะไรอีก?”
นี่ถามจริงจังปะเนี่ย?
สามคำง่าย ๆ แต่ทำให้ทุกคนในห้องประชุมอึ้งไปหมด รวมถึงประมุขและคณะผู้อาวุโสทั้งสิบ
ไม่มีใครคาดคิดว่าเมื่อเผชิญกับค่าชดเชยมหาศาลที่ฮิกกินสันเรียก ซูโม่จะพูดแบบนี้ได้?
ต้องรู้ไว้ว่านี่คือขีปนาวุธระดับสิบตั้งเต็มร้อยลูกนะ!
ความหมายทางยุทธศาสตร์ของมันประเมินค่าไม่ได้เลย แต่ถูกซูโม่ทำลายบรรยากาศด้วยคำพูดลอย ๆ ว่า ‘แล้วยังมีอะไรอีก’ อย่างไร้เยื่อใย
คำพูดนั้นเขาเรียกว่าอะไรนะ?
ใช่แล้ว ทำร้ายจิตใจนิด ๆ แต่ดูถูกเหยียดหยามสุด ๆ!
ฮิกกินสันอ้าปากค้าง แต่กลับพูดอะไรไม่ออก ติดค้างอยู่ในคอเหมือนมีก้างขวาง ถึงกับอยากฆ่าคนเลยทีเดียว
‘แล้วยังมีอะไรอีก’ นี่มันหมายความว่าไง?
นี่มันยังไม่พออีกเหรอ?
นี่เป็นเงื่อนไขที่ดีที่สุดที่เขาจะให้ได้ภายในอำนาจของตัวเองแล้วนะ!
แต่สิ่งที่ฮิกกินสันไม่รู้คือ สำหรับซูโม่ ขีปนาวุธระดับสิบร้อยลูกมันไม่พอจริง ๆ
ขีปนาวุธระดับสิบมีค่ามาก ก็จริง!
แต่เซี่ยกั๋วไม่ใช่ผลิตเองไม่ได้นะ แล้วเซี่ยกั๋วก็เป็นประเทศชั้นแนวหน้า จะไปขาดขีปนาวุธระดับสิบแค่ร้อยลูกได้ไง
ที่ขีปนาวุธระดับสิบมีค่าก็เพราะอัตราล้มเหลวสูงลิ่ว ถึงร้อยละเก้าสิบเลยนะ
กว่าจะผลิตขีปนาวุธระดับสิบออกมาสักหนึ่งลูกได้ ต้องใช้ทรัพยากรคนและทรัพยากรวัตถุมหาศาล ด้วยเหตุนี้มันถึงได้มีค่าสูงส่ง
แต่ทั้งหมดนี้สำหรับซูโม่ มันไม่เห็นเป็นปัญหาเลย
อัตราล้มเหลวสูง? นั่นมันปัญหาเหรอ?
ไม่ใช่!
เพราะงั้น ไอ้เงื่อนไขที่ฮิกกินสันยื่นมา เขาถึงไม่เห็นอยู่ในสายตาตั้งแต่แรกแล้ว อุตส่าห์จับโอกาสนี้ได้ เขาจะปล่อยให้มหานครโอเชียน่าหลุดมือไปง่าย ๆ ได้ยังไง?