หลังจากปล่อยให้ระบบเข้าสู่สถานะพักการทำงาน ซูโม่ก็เดินตามทางเดินโลหะไปข้างหน้า เดินไปประมาณสามนาที ก็เข้าไปในห้องลับอีกห้องหนึ่ง
“หมายเลขสิบหก เริ่มการทดสอบชั้นสาม การวิเคราะห์พลังงาน…”
……
ชั้นใต้ดินสามของโกดังที่กาเม่ยเล่อ
หลงเอ้อมองภาพตรงหน้า สีหน้าหนักอึ้งอย่างมาก
เบื้องหน้าของทั้งสอง มีรังสีอินฟราเรดนับไม่ถ้วนเคลื่อนไหวอย่างช้า ๆ เพียงแค่พวกเขาไปแตะโดนรังสีอินฟราเรดเส้นใดเส้นหนึ่ง ก็จะไปกระตุ้นสัญญาณเตือน แบบนั้นพวกเขาก็ได้แต่ล่าถอย
“เสี่ยวอู่ จะข้ามไปยังไงเนี่ย?”
หลงเอ้อบ่นเสียงต่ำ “อย่าว่าแต่คนเลย ความหนาแน่นขนาดนี้ เกรงว่าแม้แต่แมลงวันสักตัวยังบินเข้าไปไม่ได้”
ทว่า ภาพตรงหน้านี้ ทำให้หลงเอ้อมั่นใจเรื่องหนึ่ง!
การป้องกันระดับนี้ เห็นได้ชัดเลยว่า คริสตัลสีน้ำเงินเข้มมีความเป็นไปได้สูงมากที่จะเก็บไว้ที่นี่!
หลงอู่ไม่ได้ตอบหลงเอ้อ แต่กลับถอดเป้ออกจากหลังวางลงพื้น ค้นหาอยู่ข้างใน หยิบของที่เหมือนลูกตาสองอันออกมา
“นี่อะไรน่ะ?” หลงเอ้อถามอย่างสงสัย
“เครื่องปิดกั้นอินฟราเรด”
หลงอู่มีสีหน้านิ่งเฉย วางเครื่องปิดกั้นอินฟราเรดสองอันไว้ทางซ้ายและขวา จากนั้นหยิบสวิตช์เล็ก ๆ ออกจากเป้
กดเบา ๆ เครื่องปิดกั้นอินฟราเรดรูปลูกตาสองอันก็ยิงม่านแสงออกไปข้างหน้า ปิดกั้นรังสีอินฟราเรดได้อย่างสมบูรณ์แบบ เกิดช่องทางเดินกว้างประมาณหนึ่งเมตรขึ้นมาตรงกลาง
“ให้ตาย เจ๋งนี่หว่า!” หลงเอ้อหลุดคำสบถออกมาอย่างอดไม่อยู่ ถ้าไม่มีหลงอู่ แค่ด่านตรงหน้านี้ก็เกินรับมือเขาแล้ว!
เหลือบมองหลงเอ้อแวบหนึ่ง หลงอู่พูดเสียงเย็น “ไปกัน”
ทั้งสองคนผ่านทางเดินรังสีอินฟราเรดยาวหลายสิบเมตร มาถึงหน้าประตูโลหะบานหนึ่ง บนผนังด้านขวาของประตูโลหะมีเครื่องสแกนจอประสาทตาอยู่หนึ่งเครื่อง