ในห้องลับแห่งหนึ่งของประเทศต้าหยาง
ฮิกกินสันกำลังประชุมทางวิดีโอกับประมุขของ 13 ประเทศ เรื่องที่เกิดขึ้นในแนวชายฝั่งน่านน้ำของเซี่ยกั๋ว ตอนนี้ทุกคนรู้กันหมดแล้ว
“สถานการณ์ตอนนี้ไม่มีทางข่มขู่เซี่ยกั๋วด้วยกำลังได้อีกแล้ว เพื่อไม่ให้เสียหายโดยไม่จำเป็น ผมเสนอให้ถอนทัพดีกว่า”
“ถูกต้อง ผู้เชี่ยวชาญด้านอาวุธของประเทศเราวิเคราะห์แล้ว แสงสีขาวนั่นน่าจะเป็นปืนใหญ่เลเซอร์ ระยะยิงอย่างน้อยก็เกิน 6000 เมตร ศัตรูที่มีอาวุธแบบนี้ ยกเว้นเรือรบของเราจะแข็งแกร่งแค่ไหน ก็คงรับไม่ไหว”
“ผมก็เห็นด้วยที่จะถอนทัพ”
“เห็นด้วย”
“เห็นด้วย”
“เห็นด้วย!”
……
สีหน้าของฮิกกินสันค่อย ๆ มืดครึ้มลง แววตาเย็นเยียบราวกับงูพิษ ทำให้คนที่เห็นต้องขนลุกซ่า
ตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาเหนื่อยยากมานัก แล้วจะให้ถอนทัพไปแบบอับอายขายหน้าแบบนี้เลยหรือ?
ไม่ใช่แค่เสียหน้า แต่เขายังไม่ยอมรับไม่ได้!
โอกาสแบบนี้หายากยิ่งกว่าหาเข็มในมหาสมุทร ถ้าครั้งนี้ไม่สามารถกระแทกความอวดดีของเซี่ยกั๋วได้ ต่อไปจะกดดันอีกก็ยากเหมือนขึ้นสวรรค์
“ผมไม่เห็นด้วยที่จะถอนทัพ”
หลังจากประมุขทั้ง 13 คนแสดงความเห็นกันไปเรียง ๆ ฮิกกินสันก็เอ่ออกมาทันที “ปืนเลเซอร์แปลกประหลาดแบบนี้น่ากลัวจริง แต่ผมไม่เชื่อว่ามันจะยิงได้ไม่จำกัด”
“การรบ จะไม่มีความสูญเสียได้ยังไง?”
“เพิ่งเริ่มต้นเท่านั้นเอง พวกคุณก็ตะโกนกันว่าจะถอนทัพแล้ว? ผมไม่ยอมเด็ดขาด!”
เสียงพูดจบ ห้องลับก็ตกอยู่ในความเงียบ