“ขี้โมโห! เรื่องนี้ยอมรับไม่ได้เด็ดขาด!”
ในห้องประชุม ยูสตาสฟาดมือลงบนโต๊ะเสียงดังโครม หน้าเขียวคล้ำไปทั้งใบ ตะโกนเสียงดังว่า “ทั้งที่ฝ่ายเรามีกำลังรุนแรงขนาดนี้ ประเทศเซี่ยกั๋วยังกล้ายิงก่อนอีก ถ้าไม่แก้แค้นให้จงได้ ต่อไปนี้พันธมิตรสันติภาพของเราจะไปยืนอยู่ตรงไหนในเวทีโลก!”
สายตาของเขากวาดไปทั่วหน้าจอมทัพชั้น 9 ทั้งสิบกว่าคน แล้วเอ่ยทีละคำว่า “ผมติดต่อกับคุณฮิกกินสันแล้ว ท่านเห็นว่าควรเปิดฉากบุก!”
จอมทัพทั้งสิบกว่าคนได้ยินดังนั้น ไม่มีใครแม้แต่จะเอ่ยปากตอบ
เปิดฉากบุก?
พูดง่ายอย่างกับกินข้าว แล้วใครจะเป็นกองหน้า?
เผชิญหน้ากับอาวุธลึกลับสยองของประเทศเซี่ยกั๋วแบบนี้ อาสาเป็นกองหน้าก็เท่ากับเอาตัวไปหาความตาย!
คนที่นั่งอยู่ตรงนี้ใครต่อใครไม่ใช่ปีศาจจอมแสลง ย่อมรู้ดีอยู่แก่ใจ พอฟังคำของยูสตาสแล้ว ต่างคนต่างเริ่มคิดเล่ห์กลอุบายกันในใจ
“อะไรนะ?”
ยูสตาสเห็นว่าไม่มีใครแม้แต่จะส่งเสียง หน้าก็เริ่มไม่ถูก จนต้องออกอากระตุ้น “อย่าบอกนะว่าพวกคุณกลัวกันหมดแล้ว?”
แผนที่วางไว้แน่นเป๊ะ ถ้าเป็นคนธรรมดาอาจหลงกลได้จริง แต่เผชิญหน้ากับหมาป่าเฒ่าพวกนี้ กลอนกลอกตาแบบนี้ดูเด็กเกินไป
“เอ๊ม—”
เคเบิล จอมทัพชั้น 9 แห่งประเทศลี่ไห่ ครางเบา ๆ ว่า “บุกก็ไม่มีปัญหาอะไร เนื่องจากประเทศต้าหยางของพวกคุณเป็นฝ่ายเรียกร้องสงคราม ตำแหน่งกองหน้าก็ขอฝากไว้กับพวกคุณแล้วกัน”
คนอื่นได้ยินก็พากันพยักหน้า แล้วต่างออกปากเห็นด้วยตาม ๆ กัน