ในห้องนอน เสื้อผ้าชิ้นต่อชิ้นกระจัดกระจายอยู่เกลื่อนพื้น
เสียงหอบหายใจเบา ๆ ยังคงพิสูจน์ให้เห็นถึงเรื่องราวที่เพิ่งผ่านไป
เหยียนจิ่วซีนอนตะแคงอยู่ในอ้อมแขนของซูโม่ ดวงตายังคงเลือนราง เรียวหน้างามระดับชาติยังคงเต็มไปด้วยเรี่ยวแรงที่เหลืออยู่
พักผ่อนไปสักพัก เธอถึงได้ค่อย ๆ ได้สติ รู้สึกถึงความปวดเมื่อยตามร่างกาย จึงลุกขึ้นนั่งเล็กน้อย จ้องมองซูโม่ด้วยสายตาที่จะร้องไห้ก็ไม่ได้ "เสี่ยวโม่ ถ้าเธอยังทำแบบนี้อีก ฉะ ฉันจะย้ายกลับไปอยู่บ้านจริง ๆ นะ"
"ไม่ได้!"
ซูโม่ไม่พูดเปล่า ส่ายหัวปฏิเสธทันที "ฉันไม่เห็นด้วย!"
"การคัดค้านไม่มีผล"
เหยียนจิ่วซีอายจนขึ้นสมอง หมัดหนึ่งลงไปที่ตัวซูโม่ มองรอยหลงเหลืออยู่บนร่างตัวเองแล้วพูดออกมาอย่างอารมณ์เสีย "ฉันไม่ได้ล้อเล่นกับเธอนะ ถ้าเธอยังทำแบบนี้ ฉันจะย้ายกลับบ้านจริง ๆ"
ซูโม่ลุกขึ้นนั่ง ทำหน้าน้อยใจ "สาว ๆ เมื่อกี้เธอก็เพลินดีไม่ใช่เหรอ ทำไมพอจบแล้วกลับหน้าไหว้หลังหลอกกันล่ะ?"
"เธอ… ไร้ยางอาย!"
เหยียนจิ่วซีอึดอัดใจจนพูดไม่ออก หาคำโต้ไม่ถูก
เรื่องน่าอายขนาดนี้ จะพูดออกมาได้ยังไง!
ไร้ยางอายชะมัด!
"มีฟันสิ"
ซูโม่ยิ้มกว้างจนเห็นฟัน ยกคิ้วอย่างภาคภูมิ "เสี่ยวซี ดูสิ ฟันขาวขนาดนี้ เธอจะมาว่าฉันไร้ฟันได้ยังไง?"
เหยียนจิ่วซี: "……"
เธอฝืนความปวดเมื่อยทั้งร่าง ลุกจากเตียงไปเก็บเสื้อผ้าบนพื้นขึ้นมาคลุมร่าง "ขี้เกียจเถียงกับเธอแล้ว ต่อจากนี้อาทิตย์ละมากที่สุด…… หนึ่งครั้ง ถ้าเธอกล้าลงมือเกินหน้าที่ ฉันจะกลับไปอยู่บ้าน แล้วไม่ให้แม้แต่ครั้งเดียว!"
พูดจบ เธอก็ถือเสื้อผ้าเดินเข้าห้องน้ำไป แต่ท่าทางการเดินดูแปลก ๆ ชัดว่ายังไม่ฟื้นตัวทัน