“เช้าแค่ไหน?”
“เสี่ยวโม่พึ่งเป็นนักคณิตศาสตร์ระดับห้าได้ไม่นาน เขาก็พูดประโยคแบบนี้กับฉันแล้ว”
เยียนจิ่วซีแลในความทรงจำ แล้วเดาว่า “ถ้าเป็นตอนนี้ ระดับคณิตศาสตร์ของเขาคงลึกล้ำจนวัดกันไม่ถ้วนแล้ว คนธรรมดาจินตนาการตามไม่ถูกหรอก”
คำพูดนี้ดังเข้าหูหว่างโยว เหมือนฟ้าผ่ากลางหัวยิ่งกว่า
ซูโม่พึ่งเป็นนักคณิตศาสตร์ระดับห้าได้ไม่นาน แล้วก็มีฝีมือระดับนักคณิตศาสตร์ระดับหก... ไม่สิ ระดับหกแล้วเหรอ?
นี่...
มันเกินมนุษย์ไปแล้วนะ?!
ที่สำคัญกว่านั้น คบกับซูโม่มานานขนาดนี้ เธอแทบไม่เคยเห็นเขาตั้งใจศึกษาคณิตศาสตร์จริงจังเลยสักครั้ง
ไอ้เจ้านี่มันชอบทำโน่นทำนี่ไปวัน ๆ
เหมือนอย่างที่คนออนไลน์ล้อกันว่า “นักคณิตศาสตร์ระดับห้าที่ไม่จริงจังที่สุดในประวัติศาสตร์!”
ฉายานี้ตั้งได้แม่นยำจริง ๆ
ทั้งที่เป็นแบบนี้ แต่ฝีมือคณิตศาสตร์ของซูโม่กลับยังก้าวหน้าไวขนาดนี้
นี่มันบั๊กชัด ๆ!
ขณะที่สองสาวกระซิบคุยกัน ซูโม่บนเวทีก็ขยับตัวในที่สุด
เขาลากเก้าอี้ไปนั่งหน้ากระดานดำเคลื่อนที่ หยิบชอล์กขึ้นมาหนึ่งปื้น แล้วเริ่มเขียนลงบนกระดาน
ต่างจากเยียนจิ่วซีกับหว่างโยวที่เขียนอะไรออกมาให้ทุกคนต้องมองเหมือนหนังสือวิญญาณ
สิ่งที่เขาเขียน ทุกคนอ่านออกหมด ขอแค่เรียนครบเก้าปีขั้นพื้นฐานก็อ่านออก
ทำไม?
ง่ายมาก เพราะสิ่งที่ซูโม่เขียนก็เป็นเพียงตัวเลขเป็นชุด ๆ!
ใช่แล้ว ก็แค่ตัวเลข!