เรือนจำมรณะ!
สถานที่ที่ผู้คนทั่วโลกรู้จัก แต่ไม่มีใครอยากเอ่ยถึง
ที่นี่คุมขังนักโทษที่ดุร้ายและน่าสะพรึงกลัวที่สุดในโลก นักโทษสิบอันดับที่สั่นสะเทือนทั่วโลกนั้น แม้จะอยู่ในนี้ ก็ต้องไปต่อแถวอยู่ท้ายสุด
แต่ใครจะไปคิดว่า เรือนจำมรณะที่รวบรวมนักโทษชั้นเลวทั้งหมดของโลกนี้ ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อคุมขังเพียงคนเดียวโดยเฉพาะ
ล้อมรอบด้วยทะเลสี่ด้าน ทำให้เกาะเล็ก ๆ แห่งนี้เปรียบเสมือนอัญมณีอันเจิดจรัสใต้ท้องฟ้าสีครามสดใส!
คำว่าเรือนจำมรณะ ทำให้ผู้คนทั่วหล้ารู้สึกขนหัวลุกและสยองขวัญ ก้าวเข้าเรือนจำมรณะเมื่อไหร่ ก็เหมือนตายก่อนเข้า ที่นี่ไม่มีใครคิดจะออกไปทั้งเป็น!
ขณะนั้น คลื่นทะเลโดยรอบเริ่มปั่นป่วนรุนแรง
เฮลิคอปเตอร์ทหารลำหนึ่ง บินมาจอดบนพื้นที่ว่างหน้านักโทษ จากนั้นก็มีคนสองคนที่ดูไม่เข้ากับสภาพแวดล้อมโดยรอบเดินลงมา
"รบกวนผู้คุมเรือนจำ ช่วยเชิญท่านม้อออกมาหน่อย!"
ชายชราผมขาวโพลนซึ่งนำหน้า เดินลงจากเฮลิคอปเตอร์พร้อมไม้เท้า แล้วเอ่ยกับผู้คุมเรือนจำที่ออกมาต้อนรับด้วยท่าทางสุภาพอย่างยิ่ง
แต่หญิงสาวที่สวมชุดทหาร มีดาวสองดวงบนบ่า กลับขมวดคิ้วแน่น: "ท่านกั้ว นี่เราเรียกตัวนักโทษไปสอบสวน ไม่จำเป็นต้องใช้คำว่า 'เชิญ' หรอกมั้ง?!"
"ห้ามจองหอง!"
ชายที่สวมชุดซุนยัดเซ็นเอ่ยเสียงเข้ม: "เสวี่ยเอ๋ออย่าได้มุทะลุ ต้องเรียกท่านม้อด้วยความเคารพ!"
............
เวลานี้ ภายในห้อง VIP ห้องหนึ่งในเรือนจำ
นี่มันคุกชัด ๆ แต่กลับตกแต่งภายในให้เหมือนโรงแรม มีทั้งห้องน้ำ เตียงใหญ่ ครบครัน จะบอกว่าเป็นห้องในคุกก็ดูไม่ค่อยจะถูกต้องนัก นี่มันโรงแรมสไตล์คุกชัด ๆ
"ท่านครับ มีคนขอตัวท่านไปสอบสวน!"
ผู้คุมเรือนจำเดินเข้ามาหาเขาด้วยท่าทางยินดี พยักหน้าด้วยความเคารพและเอาใจสุดชีวิต นี่ไม่ใช่ท่าทางที่ควรมีต่อนักโทษ แต่เป็นท่าทางของลูกน้องที่พบเจ้านาย หรือแฟนคลับที่พบไอดอลต่างหาก!
"จิบชา!"
"ขอบคุณท่าน!"
ไม่นาน ชายชรากับหญิงสาวก็เดินเข้ามาจากนอกประตู ชายชราดูแข็งแรงมีชีวิตชีวา สวมชุดซุนยัดเซ็น ถือไม้เท้า แต่ไม่อยู่ในอาการชราเลยแม้แต่น้อย
หญิงสาวสวมชุดทหาร ดวงตามีแววเย่อหยิ่ง รูปร่างสูงเพรียว ผมยาวเกล้ามวย เอาแค่เรื่องหน้าตา ก็จัดว่าเป็นสาวงามอันดับหนึ่งของประเทศได้เลย
สาวงามที่ไม่อาจหาคนเทียบเทียมได้ขนาดนี้ยืนอยู่ตรงนี้ แต่ชายสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวกลับไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง
"ม้อไห่ ไม่เจอกันนานเลย!" ชายชราค่อย ๆ เอ่ยขึ้น
ชายผู้นี้ชื่อม้อไห่ คนเดียวบุกเข้าสู่กุยซวี ขับไล่แปดองค์กรใหญ่ให้หนีกระเจิง ปกป้องประตูเหนือของจีนมาสามปี!
หญิงสาวจ้องมองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า สายตาเผยความผิดหวังออกมาเล็กน้อย พูดตามตรง เธอไม่เห็นกลิ่นอายความแข็งแกร่งดั่งเหล็กกล้าในตัวชายคนนี้เลยแม้แต่น้อย กลับดูอ่อนแอคล้ายหนอนหนังสือ
"คุณคือม้อไห่ ปีศาจสังหารที่เล่าลือว่าคนเดียวพิทักษ์แผ่นดิน ไร้ผู้ใดกล้าตามล่าเมืองทั้งเมือง?! หน้าตาแค่นี้เองเหรอ?!"
เธอมองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าอีกรอบ ในภาพลักษณ์ที่เล่าลือกับที่เห็นตรงหน้าห่างกันเกินไป ชายหนุ่มรูปร่างบางเฉียบคล้ายบัณฑิต คงได้แต่เพียงรำพึงรำพันกับพู่กันหมึกเท่านั้น นี่มันคือปีศาจสังหารที่คนเดียวพิทักษ์แผ่นดินอย่างที่เล่าลือกันจริง ๆ เหรอ?!
"ไม่เหมือนเหรอ?!"
"คุณคิดว่าตรงไหนเหมือน ถ้าเป็นปีศาจสังหารจริง ๆ คุณจะถูกขังอยู่ที่นี่เหรอ?!"
"............"
ผู้คุมเรือนจำ ม้อไห่ และชายชราที่สวมชุดซุนยัดเซ็น มองหน้ากัน แล้วต่างก็หัวเราะออกมาดังลั่น
หญิงสาวคนนี้ชื่อหยางเสว่ เป็นนายพลหญิงไม่กี่คนของประเทศ เมื่อเผชิญกับการหัวเราะเยาะเย้ยที่ไร้เหตุผลของคนกลุ่มนี้ เธอขมวดคิ้วแน่นแล้วเอ่ยเสียงต่ำ: "ท่านกั้ว พวกคุณหัวเราะอะไร?!"
"เขาไม่ได้ถูกขังเข้ามา แต่เป็นตัวเขาเองที่ขอเข้ามา!" กั้วเอ่ยพลางยิ้มบาง ๆ พร้อมกับใช้ไม้เท้าค้ำยัน
ผู้คุมเรือนจำก็ลุกขึ้นยืน: "ท่านครับ ถ้าท่านอยากจะไป เกรงว่าไม่มีคุกไหนในโลกนี้ที่จะกักตัวท่านไว้ได้!"
"ถ้างั้นพูดตรง ๆ ฉันต้องการให้คุณช่วย!" หยางเสว่จ้องมองเขาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
ม้อไห่วางพู่กันในมือลง เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย แววตาคมปลาบวาบขึ้นมา: "เหอะ คุณสั่งฉันเหรอ?!"
"คุณเป็นนักโทษ ฉันจะสั่งคุณไม่ได้เหรอ?!"
"คุณ! ไม่มี! สิทธิ์!"
เพียงสามคำสั้น ๆ แต่เจตนาฆ่าที่แผ่ออกมา ทำเอาผู้คุมเรือนจำขนลุกซู่
ในขณะนั้นเอง
เสียงสัญญาณเตือนภัยก็ดังขึ้นจากนอกประตู ทั่วทั้งเรือนจำสว่างวาบด้วยแสงสีแดง
"ผู้คุม! ไม่ดีแล้ว!"
"จอมเขมือบมนุษย์กับราชากะโหลกทะเลาะกัน!"
"แปดอสูรเป่ยหมิงกำลังคิดแหกคุก บาดเจ็บพวกเราหลายคน!"
"ไนท์เดมอนเพิ่งชิงกุญแจเรือนจำไป ปล่อยนักโทษทั้งหมดออกมาแล้ว!"
"............"
ผู้คุมเรือนจำกลับใจเย็นเป็นพิเศษ หันไปมองม้อไห่ที่กำลังสูบบุหรี่อยู่
"ท่านครับ คงต้องรบกวนท่านอีกรอบแล้ว!"
ม้อไห่ขยี้ขมับ พูดด้วยความเซ็ง: "เรื่องจุกจิกของนายช่างมากจริง ๆ!"
จากนั้น เขาก็ยื่นพู่กันในมือให้เจ้าหน้าที่เรือนจำคนหนึ่ง
"เอามันไปหาจอมเขมือบมนุษย์กับราชากะโหลก! จุ่มน้ำทะเลลึกสิบเมตรเป็นเวลาหนึ่งชั่วโมง ให้พวกมันใจเย็น ๆ ถ้าไม่เชื่อฟัง ฉันจะไปจัดการพวกมันเอง!"
"เอาตัวหนังสือที่ฉันเขียนไปหาแปดอสูรเป่ยหมิง ให้พวกมันแปดคนไปขุดถ่านหินที่หลังเขา คนละไม่ถึงพันชั่ง ก็ให้เอาหัวตัวเองไปแขวนไว้บนกำแพง!"
กวาดตามองไปรอบ ๆ เห็นว่าไม่มีอะไรเหลือแล้ว ก็ยื่นบุหรี่ที่ยังไม่ทันหมดลงในมือไปให้: "บอกไนท์เดมอน ฉันเกลียดที่สุดคือการแหกคุก ถ้าเป็นผู้ชาย ก็ให้เดินออกจากประตูใหญ่ให้มันสง่างาม ฉันรออยู่ข้างนอก ถ้าไม่กล้า ก็ไปเข้าแดนขังเดี่ยวซะ!"
ไม่กี่ประโยคสั้น ๆ แต่แฝงอำนาจที่มองกราดไปทั่วแผ่นดิน!
เจ้าหน้าที่เรือนจำเหล่านั้นก้มหน้าก้มตา ไม่กล้าแม้แต่จะสบตาเขา
ผ่านไปแค่สามนาที เสียงสัญญาณเตือนภัยทั้งหมดก็เงียบหายไป
กั้วกับผู้คุมเรือนจำมีสีหน้าเรียบเฉย ส่วนหยางเสว่กลับตะลึงสุดขีด แค่สิ่งของไม่กี่อย่าง ก็ทำให้เหล่านักโทษในคุกเชื่อฟังเรียบร้อย!
นี่... คนผู้นี้เป็นปีศาจสังหารที่เล่าลือกันจริง ๆ เหรอ?!
"พอแล้ว พวกคุณมาจากไหนก็กลับไปที่นั่น ข้านอนได้แล้ว!" ม้อไห่โบกมือให้กั้วแล้วเอ่ยเสียงเบา
กั้วสีหน้าเคร่งขรึม: "เสี่ยวม้อ พวกเราอยากมาขอความช่วยเหลือจากคุณ ทางด้านบนสั่งการมาโดยตรง เรื่องนี้มีเพียงคุณเท่านั้นที่ทำได้!"
"เหอะ ฉันเหรอ?! เขามองเห็นความสามารถของฉัน หรือว่าเงินของฉันกันแน่?"
"ให้คุณไปช่วยใครสักคน! เป็นผู้หญิง!"
"ไม่ช่วย! มือสองข้างนี้ของฉันมีไว้เพื่อฆ่าคน ไม่ใช่ไว้เพื่อช่วยคน!"
"ถ้าฉันบอกว่าเกี่ยวข้องกับการตายของอาจารย์คุณล่ะ? ยังจะไม่ช่วยอีกเหรอ?!"
"............"
ได้ยินประโยคนี้ ม้อไห่ลังเลอยู่ไม่กี่วินาทีโดยไม่เอ่ยปาก
ผ่านไปครู่ใหญ่!
ฉิว——!
เขาดีดก้นบุหรี่ในมือทิ้ง ก้นบุหรี่ที่อ่อนนุ่มไร้แรงกลับฝังเข้าไปในกำแพงหินอ่อนได้อย่างน่าอัศจรรย์
"หวังว่านายไม่ได้พูดเล่นนะ ไม่อย่างนั้น ผลที่ตามมาจะร้ายแรงมาก!" ม้อไห่กดเสียงต่ำแล้วเอ่ยเย็นชา
จากนั้นก็เดินออกไปนอกประตูด้วยฝีเท้าใหญ่
เห็นเพียงผู้คุมเรือนจำตะโกนดังตามหลังไป: "ครบกำหนดสามปีแล้ว ขอส่งท่านม้อออกจากเรือนจำ!"
มองดูแผ่นหลังที่ค่อย ๆ หายไป หยางเสว่หรี่ตาลงแล้วเอ่ยเสียงทุ้ม: "เขา... ทำได้จริงเหรอ?!"
"วางใจเถอะ ถ้าเขายังทำไม่ได้ เกรงว่าในโลกนี้ก็คงไม่มีใครทำได้"
"ถ้างั้นเขาทำไมถึงเก่งขนาดนี้ ยังต้องมาถูกขังที่นี่ล่ะ?!"
"เพราะคำสัญญาหนึ่ง"
"คำสัญญา?! คำสัญญาแบบไหนล่ะ?!"
"เขาเคยสัญญากับอาจารย์ว่า จะไม่เข้าเมืองหลวงเป็นเวลาสามปี ดังนั้นเขาจึงขังตัวเองไว้ในที่ที่อันตรายที่สุด!"
"............"