หน้าคุก
ในเวลานี้ นักโทษทั้งหมดถูกพามาที่ลานกว้างด้านนอก และยืนเรียงกันเป็นสองแถวอย่างเป็นระเบียบ ตรงกลางเว้นเป็นทางเดินโล่งยาว
พอได้ยินข่าวว่าม้อไห่จะออกจากคุก นักโทษทั้งคุกก็พากันแตกตื่นไปหมด
ยังมีคนถึงกับมอบธงผ้ายาวที่ลงลายมือชื่อโดยนักโทษทุกคน นี่มันออกจากคุกตรงไหนเล่า มันชัด ๆ เป็นงานแฟนมีตติ้งเลย!
หยางเสว่เดินตามออกมาจากคุกด้วย มองสำรวจไปรอบตัวอย่างเรียบง่าย สุ่มดึงสักคนออกมาก็ล้วนเป็นนักโทษระดับ S ข้างนอก แต่ที่นี่กลับถูกบีบให้แออัดอยู่ในซอกมุมเล็ก ๆ กลายเป็นแฟนคลับตัวน้อยที่ภักดีที่สุดของม้อไห่
“ยอดนิยมไม่เบานี่!”นางพูดแทรกขึ้นมาลอย ๆ ข้างหลัง
ม้อไห่ได้ยินก็แค่นเสียงเย็น:“ยอดนิยม?! พวกนี้มันอยากให้ข้าออกไปจะตาย!”
เขาก้าวออกไปเพียงก้าวเดียว เรือนจำมรณะก็ไร้ความหมายโดยสิ้นเชิง เพราะไม่มีใครสามารถข่มพวกนักโทษระดับหนักในนั้นได้อีกต่อไป
สามปีแล้ว พวกเจ้าพ่อที่เคยมีอำนาจนอกคุก ถูกเขาบีบจนคิดฆ่าตัวตายมาแล้วไม่ต่ำกว่าสามครั้ง วันนี้ได้ยินว่าเขาจะออกจากคุก ก็ดีใจยิ่งกว่าตัวเองได้ลูกชายอ้วน ๆ อีก
ผู้คนเห็นเขาขึ้นเฮลิคอปเตอร์ตามสัญญา ก็พากันคุกเข่าลงพื้นพร้อมเพรียงกัน
“ขอส่งท่านม้อออกจากคุก——”!
เห็นภาพเช่นนั้น ม้อไห่เปิดหน้าต่างตะโกนลงไป:“ไม่ต้องรีบ! อีกไม่กี่วัน ข้าจะกลับมา!!”
ปุ๊——!
นักโทษข้างล่างแทบบ้าโดยเฉพาะพวกที่ถูกเขาทรมานจนใกล้จะเสียสติ ตอนนี้พากันโวยวายจะฆ่าตัวตาย
“ท่านครับ ปล่อยพวกเราเถอะ! ผมไม่อยากกินก้นรองเท้าเหม็น ๆ ของท่านอีกแล้ว!”
“ถ้าท่านกล้ากลับมาอีก ผมจะตายให้ท่านดูตอนนี้เลย!”
“สามปี! หนึ่งพันเก้าสิบห้าวัน! พ่อไม่เคยมีวันไหนที่ไม่ฝันร้าย สารภาพเถอะ อย่ากลับมาเลย! ไม่ไหวจริง ๆ ก็ปล่อยผมออกไปเถอะ ผมจะกลับตัวเป็นคนดี ขอแค่ไม่ให้เจอท่านอีก!”
“…………”
ยังมีคนถึงกับพอได้ยินว่าม้อไห่จะกลับมาอีก ก็หยิบมีดมาแนบคอตัวเองเพื่อข่มขู่ทันที
นักโทษสักคนไหนเมื่อก่อนตอนอยู่ข้างนอกไม่เคยเป็นตัวผู้ตัวใหญ่ชื่อกระฉ่อนกันเล่า?!
ถึงแม้สุ่มหยิบสักคนออกไป ล้วนเคยเป็นตัวเก๋าประจำยุทธภพ สุดท้ายก็ต้องยอมจำนนต่อม้อไห่
หยางเสว่หันกลับไปมองม้อไห่ที่ยืนกอดอกหลับตาครึ่งหนึ่ง
อายุไม่มาก ใส่เสื้อผ้าธรรมดา รูปร่างไม่ถึงกับแข็งแรง กลับค่อนข้างผอมบาง ผู้ชายแบบนี้กลับทำให้นักโทษในเรือนจำมรณะเป็นอย่างกับไม่อยากมีชีวิตอยู่
“แกก็แปลก ออกไปแล้วยังคิดจะกลับมาอีก ที่นี่มีอะไรดึงดูดแกนักหนา?!”
ม้อไห่ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นยิ้มเจ้าเล่ห์:“เลี้ยงข้าว เลี้ยงที่พัก แถมเลี้ยงสาว!”
“แก……”
“…………”
…………
หนึ่งเดือนต่อมา
ภายในโรงแรมหรูแห่งหนึ่งในเมืองเจียงโจว แคว้นเซี่ย
ม้อไห่ใช้มือหนุนหัว นอนดูข่าวที่เปิดซ้ำวนอยู่บนทีวี
‘ข่าวเด่นวันนี้: ชายปริศนาคนหนึ่งจัดการโจรสลัดด้วยพลังเพียงลำพัง ตอนนี้หัวหน้ากลุ่มทั้ง 16 คนได้เข้ามอบตัวแล้ว……’
เขาปิดทีวีทันที แค่ randomly เลือกเป้าที่ดูแข็ง ๆ มาประลองฝีมือ เพราะเพิ่งออกมา ต้องฝึกมือหน่อย
ก็ถือโอกาสจัดการเรื่องยุ่งยากที่พวกเขาจัดการมาถึงแปดปียังไม่เสร็จ ให้เสร็จภายในหนึ่งชั่วโมง นับเป็นของขวัญเปิดตัวก็แล้วกัน!
ตอนนี้ เขาถือรูปใบหนึ่งไว้ในมือ ต้องยอมรับว่าผู้หญิงคนนี้หน้าตาดีจริง ๆ ผิวเนียนดั่งหยาดน้ำค้าง งามดั่งจันทร์เพ็ญ มองแค่ครั้งเดียวก็ทำให้คนหลงใหล
สมกับเป็นที่ขนานนามว่าหญิงงามอันดับหนึ่งแห่งนครเจียงโจว!
“แกจะวิจัยอะไรก็วิจัย ทำไมไปเจอสูตรลับอายุยืนเข้าได้?! อย่างนั้นใครจะไม่จับตามองกันเล่า?!”ม้อไห่มองรูปแล้วถอนหายใจอย่างจนใจ
เขาจริง ๆ ไม่เข้าใจว่าอายุยืนดีตรงไหน อาจารย์ของตัวเองก็บังเอิญเข้าใจความลับแห่งอายุยืนเข้า แล้วถูกคนจ้องเล่นงาน สุดท้ายต้องเสียชีวิตไปฟรี ๆ!
ติ๊งติ๊งติ๊ง——!
ตอนนี้โทรศัพท์ดังขึ้น
เขารับสาย แล้วก็ยิ้มบาง ๆ:“เบอร์หนึ่ง ของขวัญเปิดตัวที่ข้าส่งให้ท่าน ยังพอใจไหม?!”
“ไอ้หนู ฝีมือยังไม่ตก!ออกมือทีก็เป็นการปิดเกม แล้วภารกิจครั้งนี้ แกต้องทำได้ดีแน่นอน!”
“รับงานได้ แต่ข้ามีเงื่อนไข!”
“พูดมา!”
“ข้าจะจัดตั้งสิบราชายมโลกใหม่ โดยข้าจะคัดคนสิบคนจากเรือนจำมรณะด้วยตัวเอง ตั้งแต่นี้ต่อไป คนสิบนี้จะทำงานรับใช้ข้าเท่านั้น ชีวิต ศักดิ์ศรี อำนาจ เงิน ทุกอย่างขึ้นอยู่กับข้าคนเดียว!”
“…………”
ในเรือนจำมรณะสุ่มดึงคนออกมาหนึ่งคน ก็สามารถสร้างความตื่นตระหนกระดับโลกได้ มีแค่ม้อไห่คนเดียวก็ทำให้เบื้องบนตึงเครียดจนสุดขีดแล้ว ตอนนี้ยังจะปล่อยออกมาอีกสิบคน ถ้าไม่ระวังก็จะทำให้ฟ้าดินปั่นป่วนยับเยิน
เบื้องบนนิ่งเงียบอยู่นาน ในที่สุดก็เอ่ยออกมาช้า ๆ:“วีรบุรุษชั่วข้ามคืนชักดาบขึ้น ภัยพิบัติประชาราษฎร์อีกสิบปี! คราวนี้ แกตั้งใจจะก่อเรื่องใหญ่แค่ไหนถึงจะพอใจ?!”
“ครบกำหนดสามปี มังกรหลุดจากกรง ข้าสัญญาจะคืนความสงบให้โลกนี้ ก็ทำได้แล้ว! ต่อไป ก็ถึงเวลาที่โลกนี้ต้องชดใช้ให้ข้า!”ม้อไห่พูดด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก:“คนที่เคยมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนั้น หนีไปไม่ได้สักคน! หนึ่ง! คน! ก็! หนี! ไม่! พ้น!”
“…………”
วินาทีถัดมา เขาก็วางสายทันที ไม่เปิดโอกาสให้เบื้องบนได้โต้แย้งอะไรอีก
ภารกิจครั้งนี้ อันตรายแค่ไหน คงไม่มีใครกล้ายุ่งนอกจากม้อไห่ และกลุ่มคนที่เขาจ้องเล่นงานอยู่นี้ เป็นไปได้สูงว่าเป็นกลุ่มเดียวกับที่ฆ่าอาจารย์ของเขา!
จุดประสงค์เดียวกัน กลุ่มคนเดียวกัน!
ทุกคนล้วนมาเพื่อความเป็นอมตะ!
…………
ตอนนี้ ที่กลุ่มเฟิงหัว นครเจียงโจว
“อะไรนะ?! จะหาคู่ให้ฉัน?!”
“ยังเป็นคนที่เพิ่งออกจากคุกอีก?! ปู่คะ ปู่ไม่เป็นอะไรใช่ไหม!”
“ต้องจีบเขาให้ได้?! ให้ฉันจีบเขา?!”
“…………”
ผู้หญิงคนหนึ่งผมยาวสลวย สวมรองเท้าส้นสูงขอบดำพื้นแดง กำลังคุยโทรศัพท์เดินจากทางเดินไปที่ห้องทำงาน
นางคือ ฉินหลาน ประธานบริษัทเฟิงหัวกรุ๊ปคนปัจจุบัน! ติดอันดับ 10 ของตระกูลรวยเมืองเจียงโจว เป็นคนเดียวที่อายุยังยี่สิบกว่า ๆ แล้วติดอันดับได้ และยังเป็นผู้หญิง!
คือการแสดงให้เห็นจริง ๆ ว่าความงามและความสามารถอยู่ร่วมกันได้อย่างไร จะว่าเลิศล้ำจนไม่มีใครเทียบก็ไม่เชิง แต่อย่างน้อยก็ต้องเป็นผู้หญิงที่หาดีไม่ได้ในล้าน!
ไม่รู้ว่าปู่ของตัวเองคิดอะไรอยู่ ถึงจะให้หาคู่ ก็ควรหาคนปกติหน่อยสิ?!
กลับไปเลือกคนที่เพิ่งออกจากคุกมา!
ดูถูกใครกันแน่!
“เอาล่ะ ๆ ปู่ ฉันไม่ไปเจอคนนั้นหรอก! สู้เก่ง?! สู้เก่งมีประโยชน์อะไร ตอนนี้เป็นยุคที่ต้องใช้หมัดต่อยกันด้วยหรือไง?!”ฉินหลานพูดอย่างหงุดหงิด พูดจบก็วางสาย
แต่ ในวินาทีที่นางผลักประตูห้องทำงานเข้าไป นางก็ถึงกับชะงักค้างอยู่กับที่
เห็นเพียงบนเก้าอี้ของตัวเอง มีผู้ชายคนหนึ่งนั่งอยู่ เท้าสองข้างวางพาดบนโต๊ะทำงาน มือถือแก้วน้ำของตัวเองจิบชาอยู่
ยังไม่ทันที่ฉินหลานจะตั้งสติได้ ผู้ชายคนนั้นก็พูดขึ้นก่อน
“รู้ไหมว่านายปล่อยให้ข้ารอตั้งห้านาทีเต็ม! เบอร์หนึ่งยังไม่กล้าให้ข้ารอนานขนาดนี้ ผู้หญิง! นายควรให้คำอธิบายที่สมเหตุสมผลกับข้าสักข้อ!”ม้อไห่ถือแก้วของนาง จิบชาไปหนึ่งที แล้วก็บ้วนออก
“เชี่ย! เก๋ากี้ผสมน้ำตาลแดง นายประจำเดือนไม่ปกติเหรอ?!”
“…………”