เจียงเฮ่าหยู่ตกใจจนแทบขวัญหนี รีบพูดอ้อนวอนว่า “อาจารย์ ผมผิดไปแล้ว แค่พูดเล่นส่งเดชเอง อาจารย์เหมือนผีตรงไหนกัน เห็น ๆ อยู่ว่าเป็นคนเป็น ๆ!”
ชายชราอ้วนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ลูบท้องกลมป่องของตัวเอง พลางยิ้มถามขึ้นว่า “งั้นเจ้าลองบอกมาสิว่า พวกเราสองคนหล่อไหม?”
เจียงเฮ่าหยู่ไหนเลยจะกล้าตอบว่าไม่ รีบพยักหน้ารัว ๆ แล้วตอบว่า “หล่อครับ หล่อแน่นอน อาจารย์ทั้งสองหล่อมากครับ”
พอได้ยินคำชมที่ถูกใจ ชายชราทั้งสองก็ยิ้มกว้างจนเห็นฟัน เสียงหัวเราะครืนครั่นดังสะท้อนไปไกลทั่วสุสานโบราณอันกว้างขวาง
เจียงเฮ่าหยู่เห็นท่าทางลำพองใจของทั้งคู่แล้วอดกลอกตาในใจไม่ได้
เขาพึมพำเบา ๆ ว่า “ตาแก่สองคนอายุรวมกันเกือบพันปีแล้ว ยังกล้าขอให้คนหนุ่มชม แถมยังให้ชมว่าตัวเองหล่ออีก ไม่อายบ้างหรือไง?”
ใครจะคิดว่าเพิ่งคิดจบ ชายชราอ้วนก็ยกมือขึ้นฉับพลัน ทำท่าจะฟาดลงบนหลังเขา พลางด่าด้วยความโมโหว่า “ไอ้เด็กเวรนี่ กล้าด่าพวกเราว่าเป็นตาแก่ใกล้ตายอยู่ในใจเชียวหรือ ช่างกล้าหาญชาญชัยจริง ๆ!”
เจียงเฮ่าหยู่ใจหายวาบ แอบสบถในใจว่า “บ้าจริง ผมแค่คิดในใจเองนะ แบบนี้ก็ยังได้ยินอีกหรือ? อาจารย์ทั้งสองเป็นยอดฝีมือที่ซ่อนความสามารถไว้จริง ๆ เก่งเกินไปแล้ว!”
เขาไม่กล้าชักช้า รีบยิ้มประจบแล้วอธิบายว่า “เปล่าครับ ผมแค่พูดเล่นกับอาจารย์ทั้งสองเท่านั้น ในใจผมเคารพอาจารย์ทั้งสองมากนะครับ มีคำกล่าวว่าเป็นอาจารย์เพียงวันเดียว ก็เป็นบิดาไปตลอดชีวิต ผมถือว่าอาจารย์ทั้งสองเป็นผู้อาวุโสของตัวเองมานานแล้วครับ”
ระหว่างพูด เจียงเฮ่าหยู่ก็ฉวยจังหวะที่ทั้งคู่ไม่ทันสังเกต ยื่นมือไปหยิกเอวชายชราทั้งสองคนอย่างแรงคนละที
“โอ๊ย!”
ความเจ็บที่เกิดขึ้นกะทันหันทำให้ชายชราทั้งสองร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด
ชายชราผอมลูบเอวที่เจ็บ ก่อนด่าอย่างโมโหว่า “ไอ้เด็กเวรนี่ ทำไมจู่ ๆ ถึงมาหยิกพวกเรา?”
เจียงเฮ่าหยู่รีบแก้ตัวด้วยสีหน้าไร้เดียงสาว่า “ผมก็แค่อยากลองดูว่าอาจารย์ทั้งสองรู้สึกเจ็บได้ไหม จะได้แน่ใจว่าเป็นคนเป็น ๆ จริงหรือเปล่าครับ”
ตอนนี้เจียงเฮ่าหยู่ยืนยันได้แล้วว่าชายชราทั้งสองเป็นคนเป็น ๆ ไม่ใช่ผีสางปีศาจ
แต่ในใจเขากลับมีคำถามใหม่ผุดขึ้นมา คนปกติแท้ ๆ ทำไมถึงต้องมาอาศัยอยู่ในสุสานโบราณด้วย?
เขาอดถามต่อไม่ได้ว่า “อาจารย์ ทำไมถึงมาอยู่ในสุสานโบราณแห่งนี้ครับ อยู่ที่นี่คงไม่ค่อยดีเท่าไรหรอกมั้ง?”
ชายชราผอมเหลือบมองเขาแล้วตอบว่า “ที่นี่เป็นบ้านของพวกเรา พวกเราอยู่ที่นี่กันมาพันกว่าปีแล้ว เพิ่งเคยได้ยินครั้งแรกนี่แหละว่าการอยู่ที่นี่ไม่ดี ไอ้หนูอายุยังน้อยจะไปรู้อะไร”
พอได้ยินแบบนั้น เจียงเฮ่าหยู่ก็ใจหายวาบอีกครั้ง อยู่ที่นี่มาพันกว่าปีอย่างนั้นหรือ?
เป็นคนธรรมดาไปได้ยังไง หรือว่าพวกเขาจะเป็นปีศาจจำแลงจริง ๆ?
ยิ่งคิดเขาก็ยิ่งขนลุก อยากรีบออกไปจากสถานที่วุ่นวายแห่งนี้ให้เร็วที่สุด จึงรีบเอ่ยว่า “อาจารย์ ผมเพิ่งนึกขึ้นได้ว่ามีธุระด่วนต้องไปจัดการ ขอตัวก่อนนะครับ”
“เดี๋ยวก่อน อย่าเพิ่งรีบไป” ชายชราผอมพูดพลางคว้าตัวเจียงเฮ่าหยู่ที่กำลังหันหลังจะเดินจากไปกลับมา แล้วกล่าวว่า “รีบไปไหนกัน? พวกเราสองคนจะรับเจ้าเป็นศิษย์ แล้วยังจะถ่ายทอดวิชาจริงให้ด้วย”
ฟังชายชราทั้งสองพูดสลับกันไปมา ต่างคนต่างโอ้อวดตัวเอง
เจียงเฮ่าหยู่จึงค่อย ๆ เข้าใจสถานการณ์
ที่แท้ชายชราทั้งสองมีฝีมือสูงส่งอย่างยิ่งจริง ๆ
ชายชราอ้วนบอกว่าวิชาแพทย์ของเขาเป็นหนึ่งในใต้หล้า ไม่มีใครเทียบได้
ส่วนชายชราผอมบอกว่าวิชายุทธ์และความรู้ด้านศาสตร์ลี้ลับของเขาล้วนเป็นเลิศที่สุดในใต้หล้า ไม่มีใครเทียบได้
เจียงเฮ่าหยู่ยังค่อย ๆ รู้ด้วยว่าโครงกระดูกสีขาวชวนขนลุกในสุสานโบราณ ล้วนเป็นคนที่บังเอิญบุกรุกเข้ามาในเขตต้องห้ามแห่งนี้ แล้วถูกชายชราทั้งสองฆ่าตาย
ลองคิดดูแล้วช่างน่ากลัวเหลือเกิน ตลอดเวลาหลายปีที่ผ่านมา มีผู้บริสุทธิ์ถูกพวกเขาฆ่าตายไปไม่รู้เท่าไร มากมายจนแทบนับไม่ถ้วน
ที่แท้ชายชราทั้งสองไม่ใช่ยอดฝีมือเร้นกายอะไรเลย แต่เป็นจอมมารกระหายเลือดที่ฆ่าคนได้โดยไม่กะพริบตา
พอคิดถึงตรงนี้ เจียงเฮ่าหยู่ก็รู้สึกเย็นวาบไปทั้งแผ่นหลัง ขนลุกซู่ไปทั่วตัว ให้คนแบบนี้มาเป็นอาจารย์ น่ากลัวเกินไปแล้ว
แต่เรื่องที่ทำให้เขาสงสัยที่สุดคือ ทำไมชายชราทั้งสองถึงไม่ฆ่าเขา แถมยังจะรับเขาเป็นศิษย์อีก?
ชายชราทั้งสองเถียงกันเรื่องใครจะเป็นคนสอนก่อน จนเกือบลงไม้ลงมือกัน
ชายชราอ้วนพูดว่า “ไอ้หนู เชื่อข้าเถอะ เรียนวิชาแพทย์ให้เก่ง ชีวิตนี้เจ้าจะได้รุ่งโรจน์ มีทั้งเงินทองและสาวงามครบครัน”
ชายชราผอมพูดว่า “ไอ้หนู ถ้าไม่มีฝีมือ สักวันเจ้าก็ต้องโดนคนอื่นน็อกจนลุกไม่ขึ้น ต่อให้หาเงินได้แต่ไม่มีชีวิตใช้ จะมีประโยชน์อะไร?”
เจียงเฮ่าหยู่รีบพูดว่า “อาจารย์ทั้งสองอย่าเพิ่งเถียงกันเลยครับ งั้นเป่ายิ้งฉุบกันไหม ใครชนะก็สอนผมก่อน?”
ชายชราอ้วนพูดว่า “โอ้โห ไอ้หนูนี่หัวไวจริง ๆ เป็นคนมีความสามารถแท้ ๆ”
เจียงเฮ่าหยู่แอบด่าในใจว่า “ไม่เคยเห็นอะไรหรือไง เวลาพวกเรามีเรื่องเห็นไม่ตรงกันก็ใช้วิธีนี้ตัดสินกันทั้งนั้น เรื่องเด็ก ๆ แบบนี้ยังนับว่าฉลาดอีกหรือ ดูถูกไอคิวผมกันชัด ๆ”
“ค้อน กรรไกร กระดาษ”
“ค้อน กรรไกร กระดาษ”
“ค้อน กรรไกร กระดาษ”
......
ในที่สุดก็รู้ผล ชายชราอ้วนเป็นฝ่ายชนะ เขาเริ่มถ่ายทอดวิชาแพทย์ให้เจียงเฮ่าหยู่ จากนั้นโคจรปราณผ่านฝ่ามือทั้งสอง ก่อนปล่อยพลังเข้าใส่จุดอินถังของเจียงเฮ่าหยู่
วิชาเข็มสิบสามประตูผี เข็มคืนวิญญาณ เข็มสิบแปดดอกบัวสวรรค์......วิชาแพทย์สารพัดไหลทะลักเข้าสู่สมองของเจียงเฮ่าราวกับสายน้ำเชี่ยวกราก
ชายชราผอมทำตามแบบเดียวกัน ถ่ายทอดวิชายุทธ์สารพัดเข้าสู่ร่างกายของเจียงเฮ่าหยู่ พร้อมกำชับให้ฝึกฝนเป็นประจำ ฝึกหนึ่งวันก็ได้ผลหนึ่งวัน
จากนั้นชายชราผอมก็ถ่ายทอดศาสตร์ลี้ลับให้เจียงเฮ่าหยู่อีก
ชายชราผอมหันมาพูดกับเจียงเฮ่าหยู่ต่อว่า “ไอ้หนู ดวงชะตามีวาสนาเรื่องสตรีระเรื่อร้อนแรง ระวังผู้หญิงไว้ให้ดี อย่าได้ตายเพราะผู้หญิงเชียว”
เจียงเฮ่าหยู่พูดหยอกว่า “อาจารย์เก่งขนาดนี้ แต่ลูกศิษย์ที่สอนมาแค่เล่นกับผู้หญิงก็ถึงกับต้องตายเพราะผู้หญิง แบบนั้นคนที่เสียหน้าก็ไม่ใช่ผม แต่เป็นอาจารย์ทั้งสองต่างหาก ถ้าเรื่องนี้แพร่ออกไป อาจารย์ไม่กลัวคนอื่นหัวเราะเยาะหรือครับ?”
ชายชราผอมด่าว่า “ไอ้เด็กเวร อย่ามาใช้ศีลธรรมบีบบังคับพวกข้า”
ชายชราอ้วนพูดต่อว่า “เจ้าไปเป็นหมอให้พวกคนรวยในเมืองใหญ่ได้ จะหาเงินได้มากมาย อย่าเอาแต่หมกตัวอยู่ในหมู่บ้านเถาหัว มีธุระอะไรก็มาหาพวกเรา แต่ควรมาตอนกลางคืน”
“ทำไมครับ?”
“ถามมากจริง”
ชายชราอ้วนยื่นกล่องเข็มสองกล่องให้เจียงเฮ่าหยู่ กล่องหนึ่งเป็นเข็มทอง อีกกล่องเป็นเข็มเงิน ทั้งหมดสืบทอดกันมาตั้งแต่ยุคโบราณ
เจียงเฮ่าหยู่ตื่นเต้นอย่างยิ่ง นี่ต่างหากถึงจะเป็นสมบัติล้ำค่าของจริง เขาเพิ่งรับกล่องเข็มมา ชายชราทั้งสองก็กลายเป็นควันสีเขียวแล้วหายวับไปทันที
พวกเขาเป็นคนหรือผีกันแน่? น่าจะเป็นเซียนมากกว่า
พวกเขากลับเข้าไปในสุสานโบราณจริง ๆ หรือ?
เจียงเฮ่าหยู่ขยี้ตา มองปากทางเข้าสุสานโบราณที่ว่างเปล่า ก็รู้สึกได้ถึงลมเย็นวูบหนึ่งพัดผ่าน แผ่นหลังเย็นวาบ
แต่เจียงเฮ่าหยู่ไม่กล้าคิดต่อแล้ว ที่นี่น่ากลัวเกินไป รีบออกไปให้เร็วที่สุดคือทางเลือกที่ดีที่สุด