บทที่ 2 เข้าใจผิดคิดว่าเมียจะหนี เจียงถิงคลั่งทันที
ร่างลอยขึ้น จี้หมิงเยียนถูกเจียงถิงอุ้มนั่งบนตัก
เธอสวมเสื้อเชิ้ตผู้ชายที่หยิบจากตู้เสื้อผ้า ขาขาวเนียนตัดกับกางเกงสแล็คสีดำของชายหนุ่ม ดูขาวผ่องและเย้ายวนใจ
เจียงถิงจูบปากของหญิงสาวอย่างหนักหน่วง
จากนิสัยที่เขาต้องชกมวยทุกวัน ต้องออกไปวิ่งสามสี่กิโลในตอนเช้าเพื่อเผาผลาญพลังอันล้นเหลือ ก็รู้ได้ว่าเขาไม่ใช่ผู้ชายที่สงบเสงี่ยมและพอใจแค่กอดเมียแนบชิด
จนใบหน้ารู้สึกเปียกชื้น เจียงถิงจึงยอมปล่อยริมฝีปากที่เกือบจะถูกเขาจูบจนช้ำ ปากของเมียช่างอ่อนนุ่มนัก เพียงแค่เม้มก็เหมือนจะปริแตก
จี้หมิงเยียนสะอื้นเบา ๆ ขอบตาแดงเรื่อ มองเจียงถิงอย่างหวาดกลัว
แม้จะอยู่กินด้วยกันมาเกือบปี เธอก็ยังหวาดกลัวชายผู้นี้
ความกลัวฝังลึกถึงกระดูกดำ แม้ว่าเขายอมคุกเข่าต่อหน้าเธอ ยอมให้เธอตบหน้า เธอก็ยังกลัว
เจียงถิงเอ่ยเสียงแหบพร่าอ้อนวอน “อย่ามองผมด้วยสายตาแบบนี้”
“เมียแค่จูบผมหน่อย ก็สุขใจแทบตาย”
“กินข้าวต่อนะครับ”
จี้หมิงเยียนพยักหน้า ปล่อยให้เขาป้อนข้าว ไม่กล้าทำให้เขาโกรธอีก
เธอไม่ค่อยจูบเจียงถิงเอง พ่อแม่สอนให้เธอรักนวลสงวนตัวตั้งแต่เด็ก ต่อให้มีโครงกระดูกที่ยั่วยวนเร่าร้อนเพียงใด แต่กลับอนุรักษ์นิยมกว่าใคร แม้แต่ปลายนิ้วก็หอมหวาน เจ้าสาวน้อยที่หลบซ่อนแค่ไหนก็ยังถูกมารร้ายจับมาสู่รัง ได้รับการทะนุถนอมอย่างที่สุด แต่ก็ต้องแบกรับความรักอันบ้าคลั่งของมารร้าย
ไม่มีของขวัญใดจะงดงามไปกว่าการประทานเจ้าสาวน้อยให้แก่มารร้าย
หลังกินข้าวเย็น ทั้งสองดูภาพยนตร์เรื่อง “ภัยไร้มูล”
เนื้อเรื่องของหนังดีมาก
พระเอกแซ่ลู่หล่อมาก
จี้หมิงเยียนดูจนเพลิน ลืมไปชั่วขณะว่าจะบอกเจียงถิงเรื่องที่ตั้งครรภ์
เจียงถิงปิดโปรเจ็กเตอร์ทันทีกะทันหัน
“ไปอาบน้ำนอนได้แล้ว”
“เดี๋ยว ฉันยัง…”
เธอถูกชายหนุ่มอุ้มไว้ในอก แล้วขึ้นไปชั้นสองอย่างง่ายดาย
เจียงถิงร่างสูงใหญ่ มีกล้ามเนื้อทั่วร่าง แขนแข็งแรงกำยำโอบรอบเอวคอดขาวนวลของหญิงสาว เมื่อมองจากด้านหลังแทบไม่เห็นว่าในอ้อมแขนเขามีคนซ่อนอยู่ เห็นเพียงเรียวแขนบอบบางขาวเนียนที่พาดอยู่บนไหล่ของชายหนุ่ม เปราะบางจนอาจหักได้ง่าย ดูน่าสงสารประหนึ่งสิ่งมีค่าน้อย ๆ ที่มารร้ายต้องเก็บซ่อนไว้ในอ้อมแขนคอยทะนุถนอม
ความว่าง่ายของจี้หมิงเยียนทำให้เจียงถิงพอใจ ขณะอาบน้ำเขาไม่ลวนลามแต่อย่างใด พอออกจากห้องน้ำก็ง่วนกับการสวมชุดนอนและเป่าผมให้เมีย แถมยังถามเธอว่าจะบำรุงผิวไหม
ยามที่เจียงถิงไม่คลั่ง เขาจะโอบกอดจี้หมิงเยียนอย่างมีเสน่ห์เย้ายวน พูดกับเธออย่างอ่อนโยน คุยเรื่องจิปาถะ หรือเดินตามเธอไปทุกที่ เธอทำอะไร เขาก็ทำตาม
เธอกินลูกอมรสเปรี้ยวไปสองลูก เขาก็กินตามสองลูก เปรี้ยวจนคิ้วขมวด
เจียงถิงพูดว่า “อย่าดื้อ หลับได้แล้ว”
จี้หมิงเยียนง่วงงุนจนหลับตาลง
พรุ่งนี้ค่อยบอกเขาแล้วกัน บอกเสร็จก็จะได้ไปฝากครรภ์พอดี
เจียงถิงนอนไม่หลับ ลังเลระหว่างการกอดเมียหอมนุ่มนอน กับไปออกกำลังกายที่ฟิตเนสในบ้าน ร่างกายเขารุ่มร้อน แขนที่โอบกอดเมียไม่ยอมปล่อยง่าย ๆ
เขาเตะผ้าห่มออกด้านตัวเอง ใช้แขนขายาว ๆ โอบสมบัติล้ำค่าที่ห่มผ้าอยู่ ซุกไซ้ตามซอกคอและไหปลาร้าของเธอพักใหญ่ อูย…หมาเลวขี้บ้าคลั่งกำลังจะตายเพราะความหอมของเมียแล้ว
วันนี้เธอเชื่อฟังมาก ถ้าทำให้เมียร้องไห้ขึ้นมา ก็คงไม่พูดกับเขาอีกหลายวัน
เวลาจี้หมิงเยียนโมโห เธอจะไม่ส่งเสียงดังเอะอะ แค่ร้องไห้สะอื้นแผ่วเบา และไม่พูดกับเจียงถิง
ถึงตอนที่เมียโมโหจะดูน่ารัก แต่การไม่พูดจากลับทำให้เจียงถิงหงุดหงิดมาก
เขาอยากโทรไปบ้านใหญ่ บอกว่ามะรืนนี้จะไม่กลับไปกินข้าว
มือถือเขาอยู่บนโซฟาห้องนั่งเล่น ไม่อยากลงไปหยิบ จึงหยิบโทรศัพท์ของเมียที่อยู่บนหัวเตียง
พอส่งข้อความหาทางบ้านเสร็จ นิ้วก็เผลอแตะไปที่วีแชต
เจียงถิงทำตามคำแนะนำของนักจิตบำบัด ไม่ติดตั้งกล้องวงจรปิดในบ้าน และไม่หวาดระแวงเช็กโทรศัพท์เธอ หรือแฮ็กเข้าโซเชียลของเธอเพื่อสอดส่องความเคลื่อนไหวของจี้หมิงเยียนอีก
แต่ในรายชื่อวีแชตของเธอ นอกจากเรื่องงานแล้ว ยังมีเพื่อนที่ใช้รูปโปรไฟล์หัวสีเขียวใหญ่ ๆ คนหนึ่ง เขาไม่เคยเห็นคนนี้มาก่อน เห็นชัดว่าเป็นคนที่จี้หมิงเยียนเพิ่งเพิ่มเมื่อสองวันมานี้
เจียงถิงมองจี้หมิงเยียนที่กำลังหลับสนิท ก่อนจ้องดูประวัติแชตของทั้งคู่ด้วยแววตาดำมืด
รูปโปรไฟล์สีเขียวใหญ่: คุณจี้สวัสดีครับ
จี้หมิงเยียน: สวัสดีค่ะ
…
รูปโปรไฟล์สีเขียวใหญ่: รูปที่คุณส่งมา ผมดูแล้ว ปัญหาไม่ใหญ่นัก
…
จี้หมิงเยียน: ขอบคุณนะคะ
รูปโปรไฟล์สีเขียวใหญ่: ไม่เป็นไรครับ ถ้าต้องการให้ช่วยอะไร ถามมาได้อีก
…
บทสนทนาที่ไม่สมบูรณ์
จี้หมิงเยียนลบบางส่วนของประวัติแชตไป แต่เจียงถิงก็ต่อเติมใจความที่สมบูรณ์ขึ้นในสมองอย่างรวดเร็ว เธอส่งรูปบ้านพักตากอากาศไปถามเส้นทางหลบหนีกับคนนอก
เธออยากออกจากบ้านหลังนี้ อยากไปจากเขามาตลอด
ต่อให้เจียงถิงมีอำนาจล้นฟ้า และทุกครั้งที่หนีล้มเหลวก็จะได้รับบทลงโทษที่เธอไม่อาจทนได้ จี้หมิงเยียนก็ยังพยายามหนีออกไปสองสามครั้ง
ครั้งสุดท้ายที่เธออยากออกจากบ้านคือเมื่อครึ่งปีก่อน ครั้งนั้นเธอเกือบจะทำสำเร็จ และเจียงถิงก็เกือบตาย เจียงถิงไม่ลังเลที่จะปักมีดใส่ตัวเขาเอง เลือดไหลนอง ร่ำไห้อ้อนวอนให้เธออยู่ต่อ แต่จี้หมิงเยียนก็ยังใจอ่อนเกินไป ทนเห็นคนมาตายต่อหน้าเธอไม่ได้
“จี้หมิงเยียน เธอคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน”
“ทำไมถึงกล้าคิดหนีครั้งแล้วครั้งเล่า!”
“ผู้หญิงที่ใจร้ายชะมัด…”
แววตาของเจียงถิงแดงก่ำดุร้าย ปล่อยร่างเมียที่อบอุ่นหอมหวาน ก่อนจะมองลงมาที่ใบหน้าหลับใหลของเธอด้วยสายตาเย็นชาอำมหิตอยู่ครู่หนึ่ง กำหมัดแน่นแล้วหมุนตัวจากไป
“กอดหน่อย…”
สมบัติตัวน้อยที่หลับใหลละเมอเพ้อพร่ำ แต่ชายหนุ่มจากไปเสียแล้ว ไม่ได้ยินคำหวานของเมีย
เจ็ดโมงเช้า จี้หมิงเยียนตื่นขึ้นมา ปกติแล้วช่วงนี้เจียงถิงจะออกไปวิ่งตอนเช้า และชอบปลุกเธอด้วยการจูบแบบแสบ ๆ
ข้างตัวไม่มีใคร เขาออกไปวิ่งหรือเปล่า
แต่สายรัดข้อมือสำหรับออกกำลังของเขาก็ไม่ได้สวม
จี้หมิงเยียนเดินออกจากห้องนอน ห้องอาหารก็ไม่มีอาหารเช้า ส่วนชั้นใต้ดินกลับมีกลิ่นบุหรี่โชยแรงขึ้นมา
เธอกัดริมฝีปากเล็กน้อย แล้วเดินลงไป
ชั้นใต้ดินก็ปูพรมเช่นกัน เธอเดินลงไปโดยไม่มีเสียงใด ๆ ชายที่สูบบุหรี่ดูวิดีโออยู่ก็ดูเหมือนจะไม่ทันสังเกต
จี้หมิงเยียนยืนตัวแข็งที่เดิม
โปรเจ็กเตอร์กำลังฉายวิดีโอของเธอ และเจียงถิงกำลัง…กับวิดีโอเหล่านั้น
กลิ่นบุหรี่กลบอีกกลิ่นหนึ่งไว้
จี้หมิงเยียนหน้าซีด ไม่รู้ว่าเพราะตกใจหรือโกรธ
เธอไม่เข้าใจว่าทำไมจู่ ๆ เจียงถิงถึงได้คลั่งขึ้นมา แต่สัญชาตญาณบอกเธอว่า ให้รีบออกไปจากที่นี่
“คิดจะหนีไปไหน ก็อยากไปจากผมนักใช่ไหม”
เสียงเยือกเย็นทารุณ ราวกับเสียงกระซิบของมารร้าย
จี้หมิงเยียนตัวสั่น ก้าวเท้าพลาด ร่างถอยหลังล้ม
แต่ถูกชายหนุ่มรับไว้อย่างมั่นคง หน่วงเหนี่ยวไว้ในอ้อมแขน
กลิ่นตัวเขาทั้งแรงทั้งฉุน ทำให้เธอคลื่นไส้เล็กน้อย
เจียงถิงเห็นสีหน้ารังเกียจเดียดฉันท์ของเธอ ก็คลั่งขึ้นมาทันที
ทั้งถอดเสื้อผ้าเธอ ทั้งพูดจาข่มขู่
“เธอคิดจะไปหาเจียงยู่เฉินใช่ไหม เธอกล้าลองไปหาเขา ฉันก็จะจัดการเขาให้ตาย! พ่อแม่เธอเป็นคนซื่อตรงมาทั้งชีวิต เธอคงไม่อยากให้จู่ ๆ พวกท่านมีจุดด่างพร้อย ทำลายชื่อเสียงที่สั่งสมมาทั้งชีวิตใช่ไหม แล้วก็เพื่อนที่เธอติดต่อบ่อย ๆ ล้วนแต่เป็นคนที่มีความสามารถ ถ้าฉันโทรศัพท์สั่งการสักสาย เธอเดาสิว่าพวกเขายังจะมีโอกาสประสบความสำเร็จอีกหรือเปล่า?”
เขาทำให้เธอหวาดกลัวมาก จี้หมิงเยียนน้ำตาคลอ หาวดกลัวจนสะอื้นไม่ออก ไหล่บางขาวผ่องสั่นเทาอยู่ในอุ้งมือของเขา
“เจียง…ฮือ ๆ เจียงถิง ถึงคุณจะอยากได้เด็กคนนี้ ฉันก็ไม่อยากได้แล้ว คุณอย่าไปทำร้ายพวกเขาเลยนะ…”