บทที่ 1 ท่านประธานเปลี่ยนยาคุมเป็นวิตามิน
อากาศค่อนข้างร้อนอบอ้าว เหงื่อหยดหนึ่งไหลไปตามลำคอเรียวขาวของหญิงสาว สู่ปกเสื้อที่เปิดอ้า
เธอวางพู่กันในมือลง ใช้ปิ่นปักผมรวบผมยาวขึ้น
ต้นคอด้านหลังที่เนียนขาวเต็มไปด้วยร่องรอย密密麻麻 บ่งบอกถึงความหวงแหนที่เกินขีดจำกัด
จี้หมิงเยียนเองก็ไม่อยากใส่เสื้อคอสูงในหน้าร้อน แต่บนร่างกายมีแต่ร่องรอยที่เห็นไม่ได้ เธอแค่มองก็เขินอายแล้ว จึงต้องหยิบเสื้อเชิ้ตฤดูใบไม้ร่วงออกมาใส่ ชายเสื้อหลวมโคร่ง แกว่งไกวไปกับเรียวขาตรงยาวสองข้าง
ในวิลล่าเปิดแอร์ไว้ก็ยังไม่ร้อนเกินไปนัก
เธอแกะซองลูกอมผลไม้ออกมา กินไปไม่กี่เม็ดก็รู้สึกคลื่นไส้ อยากอาเจียน
ฝืนทนความไม่สบายตัวกินต่ออีกสองสามเม็ด สุดท้ายก็วิ่งไปอ้วกในห้องน้ำจนหมด...
จี้หมิงเยียนกุมท้องน้อยของตัวเอง นอนซมอยู่บนเตียง ด้วยนิ้วมือเรียวงามขาวซีดหยิบกล่องยาคุมที่เจียงถิงให้เธอออกมาดู
นี่คือยาคุมจริงๆ หรือ?
เพราะเจียงถิงบอกว่าไม่อยากมีลูก กลัวลูกจะมาแย่งตำแหน่งในใจเธอ เขาพูดจริงจังและสาบานต่อฟ้า ดังนั้นจี้หมิงเยียนจึงไม่เคยสงสัยว่าเขาจะทำอะไรกับยาคุม
ประจำเดือนเลื่อนมาแล้วหนึ่งสัปดาห์ ตอนนี้ก็เริ่มอาเจียน ตอนนี้เธอต้องสงสัยบ้างแล้วล่ะ
จี้หมิงเยียนถ่ายรูปขวดยาและเม็ดยา ส่งให้หมอช่วยดู
หมอ: ยาที่อยู่ในขวดยาคุมนี่มันวิตามินนะ!
จี้หมิงเยียนโกรธจนนิ้วสั่น
เจียงถิง ไอ้บ้า!
เขากล้าดียังไงมาเปลี่ยนยาคุมเป็นวิตามิน?!
เจียงถิงมีอะไรที่ไม่กล้า รังแกจี้หมิงเยียนที่เป็นมือใหม่เรื่องความรัก หลังเรียนจบมหาวิทยาลัยก็หลอกล่อให้เธออยู่บ้านวาดรูป มีความหวงแหนสุดขีด แม้แต่หมาบอร์เดอร์คอลลี่ที่เลี้ยงในบ้านก็ยังเป็นตัวเมีย
เดิมทีรับปากว่าจะเป็นนางแบบนิตยสารให้รุ่นพี่คนหนึ่ง ตอนนี้ก็ไปไม่ได้แล้ว
เธอโทรไปอธิบายสถานการณ์ รุ่นพี่แสดงความเข้าใจ
หลังจากวางสาย รุ่นพี่ก็ร้องไห้สะอึกสะอื้นคร่ำครวญ
“ใครทำลายนางฟ้าตัวน้อยเยียนเยียนของเรา! ใคร! ใคร!”
“เยียนเยียนเป็นอะไรไป?”
“เธอท้องน่ะ ฮือๆๆ...”
“บ้า! ไอ้โจโฉ ออกมาตายซะ!”
“อ๊ากกก! ฉันยังอยากชวนเยียนเยียนเข้าวงการบันเทิงเป็นดาราเลย”
“เธอจะให้นักออกแบบไปเป็นดารา บ้าไปแล้ว!”
-
ขณะนั้น ห้องประชุมเจียงซื่อกรุ๊ป
ผู้จัดการโครงการกำลังเสนอแผนงานด้วยความฮึกเหิม พยายามให้ได้คำยอมรับจากบิ๊กบอส
เจียงถิงขมวดคิ้ว ไม่ใช่เพราะแผนงานมีปัญหา แต่เพราะจี้หมิงเยียนไม่ตอบข้อความเขามา 10 นาทีแล้ว
เวลานี้เธอควรกำลังวาดภาพอยู่ ทำไมถึงไม่เห็นข้อความในมือถือ
ใบหน้าคมคายหล่อเหลาของชายหนุ่มเคร่งขรึมเย็นชา กล่าวเพียงคำว่าปิดประชุม แล้วก็ออกจากห้องประชุมไป
ทิ้งให้พนักงานบริษัทกลุ่มหนึ่งมองหน้ากันไปมา
“บอสเป็นบ้าอะไรอีกแล้ว?”
“ไม่รู้สิ ทุกเดือนก็เป็นแบบนี้สองสามครั้ง”
“เหมือนผัวถูกเมียเมิน หน้าบึ้งยังกะผัวน้อยถูกทิ้งเลยนะ”
“บอสมีเมียด้วยเหรอ? ตลกชะมัด ใครจะไปทนความหวงแหนอยากเป็นเจ้าโลกของเขาได้”
เจียงถิงถือกุญแจรถ คิดจะกลับบ้านไปกอดเมีย
เขาไม่น่าไปฟังคำของหมอจิตวิทยา ถอดกล้องวงจรปิดในบ้านออกเลย ทำให้มองไม่เห็นว่าจี้หมิงเยียนกำลังทำอะไรอยู่ทุกวัน
ดูสิ เขาซื้ออุปกรณ์วาดภาพใหม่ให้จี้หมิงเยียน และยังถอดสร้อยข้อเท้าทองคำของเธอออก นอกจากออกจากวิลล่าไม่ได้ เธอก็เคลื่อนไหวได้อย่างอิสระ
แค่ผลประเมินจิตวิทยาออกมาเป็นปกติ เขาก็จะสามารถถือรายงานตรวจไปขอเธอแต่งงานได้
หมอจิตวิทยาแทบจะร้องไห้ ใครก็ตามที่ถูกเอาปืนจ่อหัว ก็ต้องตามใจคนบ้าแบบนี้ทั้งนั้น!
เจียงถิงมีรอยยิ้มอ่อนโยนอยู่ที่มุมปาก เสื้อเชิ้ตสีดำติดกระดุมเม็ดบนสุด แนวกรามล่างที่ชัดเจนโดดเด่น แค่มองครึ่งล่างของใบหน้า ก็ดูสุขุมมีเสน่ห์ งามสง่าและอ่อนน้อม สามารถหลงใหลสาวๆ ได้เป็นกอง
แต่ดวงตาดำทะมึนน่าสะพรึงกลัวนั้นบิดเบี้ยวราวกับดวงตาอสูรที่ถูกผนึกไว้ พร้อมจะคลั่งเป็นบ้าขึ้นมาได้ทุกเมื่อ มีเพียงต่อหน้าจี้หมิงเยียนเท่านั้น เขาจึงดูเป็นคนที่มีชีวิตชีวา
เขาถูกผู้ชายคนหนึ่งขวางไว้ในโรงรถ
เจียงถิง: “หลีกไป”
เจียงยู่เฉินพูดด้วยเสียงสะอื้นว่า: “อาเล็ก ช่วยตามหาจี้หมิงเยียนให้ผมอีกครั้งได้ไหม หลังจากเรียนจบมหาวิทยาลัยผมก็ไม่เคยเจอเธออีกเลย ผมไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงหลบหน้าผม ผมแค่อยากพูดกับเธอสักคำ ผมคุกเข่าขอร้องอาเล็กได้ไหม อาเล็กช่วยผมตามหาเยียนเยียนหน่อยเถอะ ผมคิดถึงเธอจริงๆ”
แม้เขาจะยังไม่ได้สารภาพรัก แต่การได้อยู่กับจี้หมิงเยียนทุกวันในมหาวิทยาลัยสี่ปี ก็ฝังรากความรักลึกลงไปแล้ว ถึงขั้นคุกเข่าต่อหน้าพ่อแม่จนเข่าเลือดออก กว่าจะทำให้ครอบครัวยอมรับเธอที่มีพื้นเพธรรมดาได้ แต่ใครจะรู้ หนึ่งวันก่อนที่เขาจะสารภาพรัก จี้หมิงเยียนก็หายตัวไป
เจียงถิงพูดด้วยรอยยิ้มเย้ยว่า: “ฉันก็ตามหาให้แกอยู่ตลอด แต่ฉันงานยุ่งทุกวัน ยังต้องกินยารักษาโรค มีแรงจำกัด แกวางใจเถอะ ถ้ามีพรหมลิขิตก็จะได้เจอกันอีกแน่”
เจียงยู่เฉินร้องไห้พลางยิ้มออกมา “ขอบคุณอาเล็ก ขอบคุณอาเล็ก”
เจียงถิงตบไหล่หลานชาย ก่อนขับรถออกไป
เจียงยู่เฉินไม่น่าทำเรื่องผิดพลาดครั้งใหญ่ ในวันที่เจียงถิงไปบรรยายที่มหาวิทยาลัย S เขาพาจี้หมิงเยียนไปทักทายเจียงถิง
ทักทายกันตอนเช้า
เมียก็หายไปตอนบ่าย
-
วิลล่าเทียนสุ่ยวาน
ห้องนั่งเล่นมีโซฟากำมะหยี่สีดำกว้างใหญ่มาก ต่อให้สองคนกลิ้งเล่นบนนั้นก็ยังเหลือที่
จี้หมิงเยียนชอบนอนดูแบบดีไซน์ที่นี่ตอนบ่าย เธออยากเปลี่ยนผ้าหุ้มโซฟาเป็นสีขาวนวล แต่เจียงถิงบอกว่าสีดำทำให้ผิวเธอดูขาวขึ้น ไม่ให้เปลี่ยน
วันนี้เธอเปลี่ยนผ้าหุ้มโซฟา และยังเผลอหลับไป โดยไม่ได้ให้จูบตอนเลิกงานกับเขา
ไม่เป็นไร เขาหาเองได้
เจียงถิงปลดเนคไท ก้มตัวโอบกอดภรรยาผู้หอมนุ่มไว้ในอ้อมอก ชอบใจเป็นพิเศษที่เธอซบอยู่ในอ้อมอก นุ่มนิ่มและมีน้ำหนัก ทำให้รู้สึกสมหวัง เลี้ยงดูเธอจากร่างโครงกระดูกจนนุ่มนวลเนียนละเอียด เนื้อหอมนุ่มราวกับไขมันห่าน ทำให้เขารักจนวางไม่ลง แม้คนที่ไม่มีนิสัยหวงแหน ก็จะถูกสมบัติชิ้นเล็กที่นุ่มนิ่มและเชื่อฟังในอ้อมกอดฝึกให้ติดนิสัยหวงแหนขึ้นมาได้
เขาทำตัวเป็นเด็ก จุ๊บหน้าจี้หมิงเยียนแรงๆ หนึ่งที เสียงแหบพร่ากระซิบ “ที่รักตื่นเร็ว สามีกลับมาแล้ว”
เพี๊ยะ——
ฝ่ามือเรียวงามของหญิงสาวปะทะลงบนใบหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่ม จากนั้นเธอก็ซุกซบกระดูกไหปลาร้าของเขา หาที่นอนสบายๆ หลับต่อ
เจียงถิงอึ้งไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็จับมือเล็กของเธอขึ้นมาจูบ “นอนเถอะ สามีไม่กวนเธอแล้ว”
ปีที่ผ่านมานี้ ไม่เพียงแต่บำรุงผิวเธอจนนุ่มนิ่มนวลละมุน แม้แต่นิสัยเล็กๆ น้อยๆ ก็ถูกเลี้ยงออกมา ข้างนอกใครกล้าตบหน้าเจียงถิง แค่แตะตัวเขาก็ตายสถานเดียว แต่แก้วตาดวงใจในอ้อมกอดไม่เหมือนกัน แม้แต่กางเกงในเขายังช่วยซักให้ แค่ตบเขาสักฉาดจะนับเป็นอะไร เวลาทำให้จี้หมิงเยียนร้องไห้น่ะ วิธีขอโทษที่น่าสมเพชกว่านี้เขาก็เคยลองมาแล้ว อีกอย่างแรงตบของเธอก็ไม่เจ็บ เด็กผู้หญิงที่ถูกเลี้ยงดูมาดีตั้งแต่เล็ก แม้แต่ตีคนก็ไม่เป็น
เจียงถิงหัวเราะเสียงต่ำ ลูกตาเป็นประกายดำน่าสะพรึง จูบที่รักแก้วตาดวงใจอีกครั้ง นี่คือชีวิตของเขา ใครแย่งก็ตาย เจียงยู่เฉินก็เช่นกัน
ตอนกินข้าวเย็น เขาจำใจต้องปลุกจี้หมิงเยียนให้ตื่น
เธอนั่งบนเก้าอี้ ดึงมือออกจากฝ่ามือของเขา เจียงถิงมีแววตาเคร่งขรึม ในพริบตาก็หมดความอยากอาหาร สีหน้าเย็นชาน่าสะพรึงกลัว วินาทีต่อไปก็จะระเบิดความบ้าคลั่ง
จี้หมิงเยียนกำปลายนิ้วตัวเองไว้ไม่ให้เขาแตะต้อง รู้สึกโกรธนิดหน่อย ไม่รู้จะพูดเรื่องท้องยังไงดี
เพราะเธอยังไม่ได้ซื้อที่ตรวจครรภ์ ยังยืนยันไม่ได้ว่าตั้งครรภ์จริงหรือไม่
ถ้าท้องจริง เจียงถิงจะยอมเก็บเด็กคนนี้ไว้ไหม...
————
นิยายเรื่องใหม่มาแล้ว~
หวังว่าทุกคนจะคอมเมนต์กันเยอะๆ และให้คะแนนห้าดาวด้วยนะ ขอบคุณ~