บทที่ 3 สามีได้ดีเพราะลูก เจียงถิงอยากจดทะเบียนสมรส
บรรยากาศอึมครึมเล็กน้อย
จี้หมิงเยียนถูกเขากอดไว้ในอ้อมแขน ในท่วงท่าที่น่าอับอายและน่าละอาย นางตัวสั่นด้วยหัวไหล่บางบอบบาง เบือนหน้าหนีน้ำตา ไม่มองเจียงถิงอีก
หลังจากเจียงถิงรู้เรื่องราวทั้งหมด หัวใจก็เต้นแรงตุบ ๆ หลายครั้ง
ไม่ใช่เพราะความยินดีที่มีลูก
แต่เป็นเพราะเขาเข้าใจภรรยาผิด ทำให้ภรรยาร้องไห้
แย่แล้ว...
ชายหนุ่มที่ได้สติกลับคืนมา ประคองสมบัติล้ำค่าในอ้อมแขนอย่างทะนุถนอม ส่งนางขึ้นเตียงแล้ว ก็รีบไปอาบน้ำในห้องน้ำทันที
เขารู้ว่านางรักความสะอาด ทุกครั้งที่เล่นกันจนดึกดื่นก็จะช่วยอาบน้ำให้ภรรยา นี่เป็นการอบรมขั้นพื้นฐานของสามี
มิน่าล่ะเมื่อกี้นางท่าทางเหมือนจะอาเจียน ที่แท้ไม่ใช่รังเกียจเขา แต่เป็นเพราะตั้งครรภ์
ในใจเจียงถิงรู้สึกเปรี้ยวหวานปนกัน ชั่วพริบตาก็ขมวดคิ้ว อารมณ์แปรปรวน หงุดหงิดคำรามเบา ๆ ทีหนึ่ง
จากนั้นก็จัดการตัวเองให้หล่อเหลาสะอาดสะอ้าน คุกเข่าข้างเตียง กอดขาภรรยาสารภาพผิด
เขาพึมพำด้วยน้ำเสียงแหบพร่าเซ็กซี่ “เมียจ๋าลูกรัก ฉันผิดเอง เธอลงโทษฉันดีไหม”
“ตอนนี้ยังอยากอาเจียนอยู่ไหม ฉันเอาของเปรี้ยว ๆ มาให้เธอกินดีไหม”
“อย่าร้องไห้เลย คุยกับฉันสักคำดีไหม”
น้ำเสียงเขาอ่อนโยน แต่สีหน้ากลับไม่ได้อ่อนโยนนัก ถ้าเป็นคนอื่นคงวิ่งหนีไปไกลแปดร้อยลี้แล้ว จี้หมิงเยียนหยิบกระดาษทิชชู่เช็ดน้ำตา เม้มปากอิ่มนุ่ม ไม่ปริปาก
นางควรจะตบเจียงถิงสักสองสามฉาด แล้วถีบเขาอีกสองสามที ยังจะด่าเขาได้อีกว่าคนเลว
แต่โดยนิสัยนางอ่อนโยน ถึงขั้นรังแกคนอื่นไม่เป็น ได้แต่ชักขาออกจากมือเจียงถิง หันหลังให้เขานอนพัก
เจียงถิงหน้าเครียดสบถเบา ๆ ทีหนึ่ง ปวดใจที่ภรรยาทำท่าทางเงียบงันไม่ยอมพูดจา ตัวเขาเองก็อยากจะตบตัวเองสักสองสามฉาด
ความจริงเขาก็ตบตัวเองแล้ว
เพียะ เพียะ เพียะ
เสียงตบหน้าดังชัดเจน
จี้หมิงเยียนแค่หูเล็ก ๆ ขาว ๆ ของนางกระตุก ไม่หันหน้ามา
เจียงถิงเดินอ้อมไปอีกด้านของเตียง คุกเข่าบนเตียงก้มตัวง้อนาง
“สามีรู้ว่าผิดจริง ๆ แล้วนะ สมบัติที่รักมองฉันสักหน่อยได้ไหม ไม่พูดก็ไม่พูด มองฉันสักหน่อยนะขอร้องละ ยอดรัก ขอร้องเธอแล้ว...”
ทนไม่ไหวต่อเสียงอ้อนวอนเหมือนสวดมนต์ข้างหู จี้หมิงเยียนก็เหลือบตาคู่งามชุ่มฉ่ำเย้ายวนมองเขาแวบหนึ่ง เปลือกตาขาวบางก้มลงอย่างว่าง่าย ราวกับจิ้งจอกน้อยที่บาดเจ็บหูตก ชวนให้เอ็นดูเป็นที่สุด
ใจเจียงถิงร้อนวูบ ปลายลิ้นดันเพดานปาก กล้ำกลืนอดกลั้นแรงกระตุ้นที่จะจูบภรรยา
นางจะทำยังไงก็ได้ เอาชีวิตเขาไปก็ได้!
มือเรียวยาวอุ่นร้อนล้วงเข้าไปในผ้าห่ม แนบที่ท้องน้อยของนางอย่างระมัดระวัง “ลูกรัก เธอท้องจริง ๆ หรือ ฉันหมายความว่า ฉันคุมกำเนิดมาตลอด ทำไมถึงท้องได้ล่ะ ลูกรักของเราช่างเก่งจริง ๆ โทรเรียกหมอมาตรวจหน่อยดีไหม”
เรื่องเกี่ยวกับลูก จี้หมิงเยียนก็มีปฏิกิริยาขึ้นมาบ้าง
นางพยักหน้า
เจียงถิงยิ้ม กดโทรศัพท์ สั่งการกับปลายสายสองสามประโยค
ผู้อำนวยการโรงพยาบาลได้ยินเสียงคุณเจียงร้อนรนนัก นึกว่าเกิดคดีฆาตกรรมอะไรขึ้น รีบส่งหน่วยแพทย์ไปทันที ขอแค่คนยังมีลมหายใจ บรรดาแพทย์ฝีมือเยี่ยมของโรงพยาบาลก็ช่วยชีวิตคนกลับมาได้!
ที่มาถึงวิลล่าเทียนสุ่ยวานพร้อมกับหมอ ยังมีเจ้าหมาบอร์เดอร์คอลลี่ตัวน้อยน่ารักอีกหนึ่งตัว
หลายวันก่อนมันถูกโรงพยาบาลสัตว์รับตัวไป ฉีดวัคซีนและตรวจร่างกาย รวมทั้งถ่ายพยาธิ อาบน้ำ ตัดแต่งขน... ดังนั้นวันนี้ถึงถูกส่งกลับมา
กลับถึงบ้าน มันก็วิ่งขึ้นชั้นบนอย่างตื่นเต้นด้วยขาสั้น ๆ ของมัน
หมอมองเจ้าหมาบอร์เดอร์คอลลี่ตัวเล็ก มันสวมสร้อยฝังทองประดับอัญมณีที่คอ ตอนแรกคิดจะลูบเล่น ตอนนี้ในใจเหลือแต่ความอิจฉา
คนมันสู้หมาไม่ได้จริง ๆ
หลังจากตรวจร่างกายจี้หมิงเยียนง่าย ๆ หมอบอกว่านางตั้งครรภ์จริง ๆ ทั้งเด็กและผู้ใหญ่แข็งแรงดี ยังไม่มีปัญหาอะไรชั่วคราว แค่ต้องไปตรวจครรภ์ที่โรงพยาบาลอีกที
เจียงถิงได้แต่พูดว่า ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว ก็ให้พวกเขากลับไป
จี้หมิงเยียนเอามือทั้งสองข้างวางทาบกันบนหน้าท้องแบนราบ เพิ่งจะถามเจียงถิงว่าจะพาไปตรวจครรภ์เมื่อไหร่ ก็เห็นแววตาหยอกเย้าของเขา
เขาจงใจไม่พูดถึง บังคับให้นางพูดกับเขา
จี้หมิงเยียนแก้มป่องตุ่ย อุ้มเจ้าบอร์เดอร์คอลลี่น้อยที่กระดิกหางเข้ามาในอ้อมกอด เอ่ยทักทายมันด้วยน้ำเสียงหวานใสนุ่มนวล “ต๊ายต่าย เจ้ากลับมาแล้ว ข้าคิดถึงเจ้าจัง”
ต๊ายต่ายใช้จมูกดมฟุดฟิดที่ตัวจี้หมิงเยียน เหมือนจะรู้ว่านางตั้งครรภ์ ก็ซบอยู่อ้อมกอดอย่างว่าง่าย แววตาดำขลับปรายมองเจียงถิง
เหมือนจะบอกว่า: ไอ้หนุ่ม ภรรยาของเจ้าชอบข้าที่สุด แก่งแย่งความโปรดปรานกับข้า เจ้าไม่มีทางชนะหรอก
เจียงถิงหัวเราะเย็นชา อุ่นอาหารเช้าแล้วยกมาป้อนภรรยา
ความหวงแหนแบบคลั่งของคนบ้าจะรุนแรงแค่ไหน เมื่อก่อนเจ้าโง่นี่ไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าไปในห้องนอน แถมยังไม่ได้ให้จี้หมิงเยียนอุ้มอีก นางอุ้มเจ้าบอร์เดอร์คอลลี่น้อยเล่นได้แค่ตอนที่เจียงถิงไม่เห็นเท่านั้น
แต่ตอนนี้เจียงถิงรู้ตัวว่าผิด เลยไม่ได้ไล่เจ้าบอร์เดอร์คอลลี่น้อยออกไป
หลังจากทำให้ภรรยาโกรธแล้ว ฐานะครอบครัวของเขาก็สู้หมาไม่ได้
จี้หมิงเยียนมองซาลาเปาลูกเล็กที่ป้อนมาถึงปาก ก็อ้าปากกัดกิน นางไม่มีความอยากอาหาร แต่ให้ลูกน้อยในท้องหิวไม่ได้
เจียงถิงเช็ดปากให้นาง เอาแขนยันเตียง โอบภรรยาไว้ในอ้อมกอด
“ถ้าเธอไม่เอาเด็กก็ไม่เอา ขอแค่มีฉันก็พอแล้วใช่ไหม”
“...”
เขาหลงตัวเองจัง เอาคำพูดของนางไปบิดเบือนเป็นอะไรก็ไม่รู้
จี้หมิงเยียนวางเจ้าบอร์เดอร์คอลลี่น้อยลง นางอยากนอนต่ออีกสักงีบ
เจียงถิงขมวดคิ้วกระวนกระวาย แผ่นอกอบอุ่นกว้างแนบกับแผ่นหลังของหญิงสาว นางไม่อนุญาตให้เจียงถิงแตะต้องตัว แต่ก็ไม่ได้รังเกียจให้เขาลูบหน้าท้องน้อยของนาง เพราะที่นี่กำลังบ่มเพาะลูกของสองคน เขาเป็นพ่อ ไม่อาจพรากสิทธิ์ที่จะมีปฏิสัมพันธ์กับลูกไปได้
ใครจะอยากได้เด็กน้อยที่มาแย่งความรักจากเมียกัน เจียงถิงพลางรังเกียจ พลางป้องท้องน้อยของนางเอาไว้ไม่ยอมปล่อย
ค่ำคืนนั้น
กลางวันนอนอิ่มแล้ว กลางคืนไม่รู้สึกง่วง จี้หมิงเยียนลืมตาขึ้น เจียงถิงไปอาบน้ำเย็นในห้องน้ำอีกแล้ว
ก่อนหน้านี้ยกเว้นช่วงมีประจำเดือน กลางคืนนางไม่ได้หลับสนิทสักคืน วันหยุดยิ่งแย่ ทั้งกลางวันกลางคืนไม่ได้สงบสุข นางเคยสงสัยว่าเจียงถิงแปลงร่างมาจากปีศาจ พละกำลังเหลือเฟือเกินไป
พูดยากนะว่า สาเหตุที่จี้หมิงเยียนคิดหนี มีส่วนนี้ด้วยหรือไม่
-
วันรุ่งขึ้น
เจียงถิงพาจี้หมิงเยียนไปตรวจครรภ์ที่โรงพยาบาล ตอนไปก็อุ้มไป ตอนกลับก็อุ้มกลับ นางกว่าจะได้ออกไปข้างนอกสักครั้ง ยังไม่ทันเห็นการเปลี่ยนแปลงของเซียงโจวในปีนี้ ก็กลับมาที่วิลล่าแล้ว
เขารับโทรศัพท์สองสามสาย จัดการงานบริษัท
“เจียงยู่เฉิน? ก็เอาโปรเจกต์นี้ให้เขาลองทำดู ที่เหลือพวกแกตัดสินใจเอาเอง ฉันจ้างพวกแกมาไม่ใช่ให้กินข้าวเปล่า ๆ”
เจียงถิงวางสาย สายตาจับจ้องจี้หมิงเยียน ไม่ปล่อยให้สีหน้านางหลุดรอดไปแม้แต่น้อย
แต่นางไม่มีสีหน้าอะไร ถือลูกบอลเล่นกับเจ้าบอร์เดอร์คอลลี่น้อย
นางโยนลูกบอลเล็กไปไกล ๆ ต๊ายต่ายก็จะคาบลูกบอลกลับมา หมาถูกฝึกมาเชื่อฟัง ฟังนางมาก
ในใจเจียงถิงพวยพุ่งรสเปรี้ยว ความหวงแหนที่ห้ามไม่ได้
นางกำลังแสร้งทำเป็นใจเย็น อยู่กินกับเจียงยู่เฉินทั้งวันทั้งคืนสี่ปี ได้ยินชื่อเขากลับไม่มีปฏิกิริยาอะไร จะเป็นไปได้อย่างไร
เขากำลังจะบ้าไปอีกแล้ว
ทันใดนั้น จี้หมิงเยียนโยนลูกบอลใส่ตัวเจียงถิง
เจียงถิงกำลูกบอลไว้ ลูกตาดำทะมึนดุดันจับจ้องหญิงสาวน้อยอ่อนหวานกระจ่างใส เหมือนเจ้าบอร์เดอร์คอลลี่น้อย ถือลูกบอลเดินเข้าไปหานาง
“ลูกรัก เราแต่งงานกันดีไหม เธอก็คงไม่อยากให้ลูกเป็นลูกนอกสมรสใช่ไหม เธอไม่พูด ฉันถือว่าเธอตกลง”
“...” ตอนเรียนมหาวิทยาลัย จี้หมิงเยียนเคยเล่นเกมกับเพื่อนร่วมห้อง ทุกครั้งที่เจอบั๊ก พวกนางถึงจะผ่านด่านได้
นางสงสัยว่าเจียงถิงกำลังใช้บั๊ก
บังคับให้นางพูด
แล้วยังบังคับแต่งงานอีก
จี้หมิงเยียนยังจำวันที่พบเจียงถิงครั้งแรกได้ นางเรียกเขาว่าอาเสี่ยว ตามเจียงยู่เฉิน ชั่วพริบตาเดียวก็ถูกเขาบังคับให้เป็นเมียน้อยของเขา มีกำหนดหนึ่งปี
ใช่ว่านางจะไม่มีนิสัย แค่คล้อยตามเจียงถิง มองเขาเป็นเจ้านายที่เอาอกเอาใจยาก วันคืนถึงจะผ่านไปได้ดีขึ้นบ้าง
แต่งงาน...
คนที่รักกันถึงจะแต่งงาน
นางงามน้อยถูกปีศาจลักพาตัวไปแล้วสูญเสียอิสรภาพ แต่นางกลับให้ความสำคัญกับการแต่งงานและคู่ชีวิตเป็นอันมาก กัดฟันแน่นไม่ยอมสัญญาง่าย ๆ นี่มากพอจะทำให้ปีศาจคลั่งได้