คัมภีร์เสาหลักท้าวช้างที่เฉินฉือฝึกนั้นมีเพียงท่าฝึกประจำเสา ไม่มีท่าใดไว้รับมือศัตรู และก่อนที่เขาจะฝึกสำเร็จสมบูรณ์ กำลังก็ยังไม่เพิ่มขึ้นมากนัก
แต่หารู้ไม่ว่า การหล่อหลอมร่างกายครั้งแล้วครั้งเล่า ทำให้ทั้งความอ่อนตัวและปฏิกิริยาตอบสนองของเขาค่อย ๆ พัฒนาขึ้นอย่างไม่รู้ตัว
การต่อสู้กับผู้อื่น ท้ายที่สุดก็ยังต้องพึ่งพาสภาพร่างกายเป็นหลัก
เพียงแค่การปะทะครั้งนี้ ราวกับสัญชาตญาณ ทำให้เขามองเห็นจุดอ่อนของลู่เอ๋อร์ที่ฐานการยืนไม่มั่นคง จึงพลิกตัวเขาล้มลงไปได้โดยตรง
"โอ๊ย~!"
ลู่เอ๋อร์นั่งลงกับพื้นอย่างแรง เจ็บจนหน้าบูดเบี้ยว
จากนั้นเงยหน้ามองเฉินฉืออีกครั้ง ก็อดขมวดคิ้วไม่ได้
วิชากำลังวัวเถื่อนที่เขาฝึกเป็นวิทยายุทธ์ขั้นเหลืองชั้นกลาง ฝึกถึงขั้นสมบูรณ์สามารถมีกำลังถึงหกร้อยจิน! ถึงแม้เวลาฝึกซ้อมจะยังสั้น แต่พละกำลังก็เพิ่มขึ้นมาบ้างแล้ว เหนือกว่าคนธรรมดา
เฉินฉือคนนี้ดูผอมบาง แต่แรงกลับไม่น้อยเลยทีเดียว
คิดว่าเป็นเพราะทำงานหนักทุกวัน จึงไม่ได้คิดมาก ลุกขึ้นยืนจากพื้น
"ไอ้หนู เจ้าหาเรื่องตาย!"
ส่งเสียงเย็นชาคำหนึ่ง แล้วชกหมัดเข้าหาเฉินฉืออีกครั้ง
ไม่ว่าจะอย่างไร วันนี้เขาจะต้องสั่งสอนเฉินฉือให้เข็ดหลาบ
เพราะบทเรียนเมื่อครู่ หมัดนี้จึงใช้ท่าจากวิชากำลังวัวเถื่อน เจ็ดส่วนจริงสามส่วนลวง ดูซิว่าเขาจะรับมืออย่างไร!
สำหรับท่าของลู่เอ๋อร์ เฉินฉือมองไม่ออกว่ามีอะไรพิเศษ แต่เขาคิดได้ว่า ลู่เอ๋อร์เพิ่งเสียเปรียบไป หมัดนี้คงไม่ธรรมดา
เมื่อรับไม่ได้ ก็ไม่ต้องรับ
สีหน้าเฉินฉือเคร่งขรึม ราวกับเสือโหยกระโจนใส่เหยื่อ ไม่สนใจหมัดที่พุ่งมา ตรงเข้าใส่ลู่เอ๋อร์โดยตรง