“ยินดีกับพี่เฉิน! แสดงความยินดีกับพี่เฉินด้วย!”
“ข้าเคยพูดไว้แล้วว่าพี่เฉินจะต้องรุ่งเรืองในสักวัน วันนี้ก็เป็นจริงแล้ว!”
“อันที่จริงข้ามองออกมานานแล้วว่าพี่เฉินแตกต่างจากพวกเรา จะว่าไปก็เหมือนนกกระเรียนขาวตัวใหญ่ที่ยืนอยู่ท่ามกลางฝูงไก่”
“พี่เฉิน! เมื่อไปอยู่ที่ลานด้านในแล้ว อย่าลืมพวกเราน้องๆ ด้วยล่ะ”
“ใช่แล้ว ต่อไปพวกเราคงต้องพึ่งพาพี่เฉินแล้ว”
……
เมื่อได้ยินว่าเฉินฉือจะถูกย้ายเข้าไปรับใช้ในลานด้านใน บรรดาทาสนักขี่ในคอกม้าต่างก็พากันห้อมล้อมขึ้นมาพร้อมกับเอ่ยคำประจบประแจงไม่ขาดปาก
แม้แต่ผู้ดูแลใหญ่ของคอกม้าก็ยังมีสีหน้ายิ้มแย้ม
ในฐานะที่เป็นผู้ดูแลเขตหนึ่ง จัดเป็นบ่าวขั้นที่หนึ่ง แต่ยศฐาบรรดาศักดิ์ก็ยังคงสูงกว่าเฉินฉืออยู่มาก
แต่แท้จริงแล้ว ในฐานะบ่าวด้วยกัน ใครที่อยู่ใกล้เจ้านายมากกว่า ใครที่ได้รับความไว้วางใจจากเจ้านายมากกว่า คนนั้นย่อมมีฐานะสูงกว่า
เพราะไม่ว่าบ่าวขั้นใด เจ้านายแค่เอ่ยปากคำเดียวก็สามารถชี้เป็นชี้ตายได้!
ส่วนคอกม้าที่ทั้งสกปรกและเหม็นเน่านี้ เห็นได้ชัดว่าอยู่ห่างไกลจากเจ้านายยิ่งนัก
“ที่ว่าโลดแล่นรุ่งเรืองอะไรกัน ทำให้คนเขาหัวเราะเยาะเอาได้ ต่างก็เป็นแค่บ่าวรับใช้ เพียงแค่เปลี่ยนหน้าที่รับใช้เท่านั้นเอง”
เฉินฉือสีหน้าถ่อมตัว กล่าวพลางประสานมือคำนับให้คนทั้งหลาย
“ข้าอายุน้อย ในช่วงวันที่อยู่ในคอกม้านี้ ต้องขอขอบคุณทุกท่านที่คอยดูแลชี้แนะ”
“โอ้ย~ พี่เฉินพูดแบบนี้ก็ถือว่าเกินไปแล้ว”
“พวกเราอยู่ในคอกม้าเดียวกัน ตักมูลด้วยกัน การช่วยเหลือกันก็เป็นเรื่องที่ควรทำอยู่แล้ว!”
“ใช่แล้วๆ ทุกคนล้วนเป็นพี่น้องที่ดีต่อกัน!”
ผู้คนเต็มไปด้วยสีหน้าและแววตาที่คุ้นเคยสนิทสนม ราวกับว่าเมื่อก่อนเคยสนิทสนมกับเฉินฉือเพียงใด