"พี่ชุนซิ่ง ท่านพอจะช่วยพูดจาไกล่เกลี่ยให้อีกสักหน่อยได้ไหม"
บ่ายวันรุ่งขึ้น ชุ่ยหนงตามตัวหญิงสาวผู้นั้นเมื่อวานมาหา
มีเพียงสมาคมหมาป่าพิษเท่านั้นที่มีเจียวเสวี่ยอู อย่างไรก็ต้องลองอีกสักครั้ง จะยอมแพ้เพียงเท่านี้ไม่ได้
"ยากนัก"
ฟังจบ ชุนซิ่งส่ายหน้าน้อย ๆ แล้วถอนหายใจอีกครั้ง
"พวกเจ้าไม่รู้หรอก จางเซ่าเทียนอารมณ์แปรปรวน ดื้อรั้นถือดี พวกเจ้าไปทำให้เขาขุ่นเคืองเข้า เขาไม่มีทางให้เจียวเสวี่ยอูแก่พวกเจ้าอีกแน่นอน"
"เช่นนั้น เราไม่ผ่านจางเซ่าเทียน แต่ขอผ่านคนอื่น ๆ หาเจียวเสวี่ยอูมาได้หรือไม่?"
"คนอื่น ๆ ใครกัน?"
"ข้าหมายถึงสมาชิกคนอื่น ๆ ในสมาคมหมาป่าพิษ เช่น คนที่ดูแลเรื่องยา"
ชุ่ยหนงลดเสียงลง พูดออกมาเชิงลองเชิง
เจียวเสวี่ยอูแม้จะล้ำค่า แต่ในเมื่อเป็นยา ย่อมต้องถูกนำออกมาใช้ประโยชน์ มีคนอื่น ๆ ที่สามารถเข้าถึงได้
บางทีอาจติดสินบนคนพวกนี้ แอบหาเจียวเสวี่ยอูมาได้ก็เป็นได้
"ที่เจ้าว่านี้ก็เป็นวิธีหนึ่ง แต่ใครกันที่สามารถเข้าถึงเจียวเสวี่ยอูได้ ข้ายังต้องไปสืบถามให้เจ้าอีกที"
"เช่นนั้นก็ต้องรบกวนพี่ชุนซิ่งแล้ว! หากสำเร็จจะต้องตอบแทนอย่างหนักแน่นอน!"
เห็นว่ายังมีความหวัง ชุ่ยหนงและเฉินฉือต่างดีใจเป็นอย่างยิ่ง
"คำว่าตอบแทนไม่ต้องเอ่ยถึง ข้าสองวันมานี้ร่างกายไม่ค่อยสบายอีกแล้ว พอดี ให้น้องชายช่วยปรับสมดุลร่างกายให้ข้าอีกสักหน่อย"
ชุนซิ่งยิ้มน้อย ๆ สายตาเหลือบไปทางเฉินฉือ
"เรื่องนี้ย่อมไม่มีปัญหา!"
ชุ่ยหนงรับคำอย่างไม่ลังเล ใช้มือตบไหล่เฉินฉือ
"ช่วยนวดให้พี่ชุนซิ่งอย่างดี"
"ขอรับ"
เฉินฉือพยักหน้า ตามชุนซิ่งเข้าไปในห้องชั้นใน