ด้วยอำนาจของจวนจิ้งอันโหว จะขจัดสมาคมอันธพาลที่มั่วสุมอยู่ตามท้องถนนสักแห่ง สุดจะง่ายดายเพียงฝ่ามือพลิก
แต่ปัญหาอยู่ที่ เฉินฉือจะให้จวนโหวออกหน้าอย่างไร?
เขาเป็นเพียงบ่าวรับใช้คนหนึ่งเท่านั้น ผู้เป็นนายที่เขาพอจะเอ่ยถึงได้ก็มีเพียงกู้เฉิงเจ๋อและเซียวเฟิ่งเซียว แต่คนทั้งสองนี้ จะช่วยเฉินฉือปราบปรามสมาคมหมาป่าพิษโดยไร้เหตุผลได้อย่างไร
หากทำงานบางอย่างสำเร็จ แล้วถือโอกาสเอ่ยขึ้นในยามได้รับบำเหน็จ บางทีพวกเขาอาจยอมรับปาก
แต่งานเช่นใดเล่า ที่จะทำให้กู้เฉิงเจ๋อหรือเซียวเฟิ่งเซียวยอมช่วยเขาจัดการสมาคมหมาป่าพิษ?
เรื่องนี้ยังต้องอาศัยโอกาสอีกสักครา
“เข้าไปเถิด สะใภ้รองเรียกหาเจ้า”
เช้าวันนั้น เฉินฉือกำลังเข้าเวร หยุนเอ๋อร์เดินออกจากลานด้านใน เอ่ยเรียกขึ้น
เฉินฉือจัดแจงอาภรณ์เล็กน้อย แล้วเดินตามหยุนเอ๋อร์เข้าไป
“พี่หญิงหยุนเอ๋อร์ สะใภ้รองเรียกหาข้าน้อยมีเรื่องอันใดหรือ”
ระหว่างทาง เฉินฉืออดเอ่ยถามขึ้นมาคำหนึ่ง เพื่อจะได้เตรียมตัวไว้ในใจ
“นางมีกิจธุระจะให้เจ้าทำ มิใช่เรื่องใหญ่โตอะไร”
หยุนเอ๋อร์ยิ้มน้อย ๆ ให้เขาวางใจ
เมื่อถึงหน้าประตู หยุนเอ๋อร์เด็ดใบหญ้าที่ติดอยู่ที่ชายเสื้อของเฉินฉือออก แล้วจึงพาเขาเข้าเรือน
บ่าวรับใช้ที่เข้าไปในลานเพื่อรอรับคำสั่ง โดยทั่วไปมักยืนอยู่หน้าประตูเรือน แต่บางครา เซียวเฟิ่งเซียวก็ให้พวกเขาเข้าไปยืนรออยู่หน้าประตูห้องชั้นในโดยตรง
“ข้าน้อยคารวะสะใภ้รอง”
ยืนนิ่งอยู่หน้าประตู เฉินฉือโค้งตัวคารวะทักทาย
เซียวเฟิ่งเซียวนั่งอยู่บนเตียง หลับตาลงเล็กน้อย ดูท่าทางกำลังพักผ่อนหย่อนใจ ครู่หนึ่งจึงลืมตาขึ้น แล้วเอ่ยปากช้า ๆ