"พี่เฉิน เมื่อครู่ทั้งหมดเป็นลู่เอ๋อร์บังคับ ท่านผู้ใหญ่ไม่ถือสาคนต่ำต้อย ขอได้โปรดอย่าได้แค้นพวกเราเลย"
"ใช่แล้ว ๆ เราไม่เคยมีเรื่องบาดหมางกัน จะไปทำร้ายท่านทำไม"
จากลานบ้านออกมา ด้านนอกประตูชั้นใน บ่าวรับใช้หลายคนพากันเข้าหาเฉินฉือประสานมือขอโทษคำนับ
พวกเขามิได้รู้สึกว่าตนผิด หากแต่เกรงกลัว
"ล้วนเป็นบ่าวรับใช้ด้วยกัน ความลำบากของทุกคน ข้าย่อมเข้าใจดี นี่เป็นเรื่องบาดหมางระหว่างข้ากับลู่เอ๋อร์ ย่อมไม่เกี่ยวข้องกับผู้อื่น"
เฉินฉือสีหน้าเรียบนิ่ง จากนั้นก็หยิบเงินก้อนหนึ่งออกมา
"ข้ามาโดยเร่งรีบ มิได้เตรียมของกำนัลมาฝาก เงินเล็กน้อยนี้ เชิญทุกคนไปดื่มสุราเถิด"
"โอ้โฮ~! เช่นนี้จะบังควรหรือ!"
"พี่เฉินเพิ่งมาถึง ควรเป็นพวกเราที่เลี้ยงต้อนรับท่านถึงจะถูก จะให้พี่เฉินออกเงินอย่างไรได้"
ผู้คนพากันยิ้มแย้ม ปากก็เอ่ยคำเกรงใจ แต่มือกลับรับเงินไปโดยมิได้ลังเลแม้แต่น้อย
"พวกเรารับใช้ที่เดียวกัน ใครออกเงินก็มิเหมือนกันหรือ"
เฉินฉือยิ้มน้อย ๆ มิได้พูดอันใดมาก
"ใช่ ๆ"
"พี่เฉินพูดถูกต้องนัก!"
"ดูจิตใจอันกว้างขวางของพี่เฉินสิ ลู่เอ๋อร์ที่ไหนจะเทียบได้"
ไม่เพียงมิได้ถูกคิดแค้น ยังได้เงินอีก ผู้คนล้วนดีใจเป็นอย่างยิ่ง พากันรายล้อมเฉินฉือประจบประแจง
ขณะนั้นเอง ลู่เอ๋อร์ก็ก้มหน้าก้มตาออกมาจากลานบ้าน
ชำเลืองมองเฉินฉือ ดวงตาเต็มไปด้วยความเคียดแค้น
"เฉินฉือ เจ้าคอยดูไว้! เมื่อข้ากลับมา ข้าจะฆ่าเจ้าให้ได้!"
"พร้อมรับทุกเมื่อ"
เฉินฉือส่งเสียงเย็นชา สีหน้ามิได้แปรเปลี่ยน
"พี่เฉิน มีคำกล่าวว่า หอกที่ยิงตรงหลบได้ง่าย แต่ลูกศรที่ยิงในที่มืดยากจะป้องกัน ท่านยังคงต้องระมัดระวังไว้"