"ท่านแม่ ท่านเป็นอะไรหรือ?" หรงอิงลั่วทำท่าตกใจกลัวจนตัวสั่น
"ข้า...ปวดท้องเหลือเกิน" ซู่จิ้งอี๋ปวดจนเหงื่อเย็นไหลซึม
"หา? หรือยาแพทย์จะผิดปกติ? ซื่อจื่อ รีบไปเชิญแพทย์มาให้ท่านแม่อีกครั้งเถิด" หรงอิงลั่วรีบเร่งสามีใหม่ด้วยสีหน้ากระวนกระวาย
"ข้าจะไปเชิญแพทย์ประจำจวนเดี๋ยวนี้" กู้เช่อมีสีหน้าเคร่งเครียดเช่นกัน แต่ในใจแทบกลั้นยิ้มไม่อยู่ นางทำได้อย่างไรกัน?
"ท่านต้องรีบโดยเร็ว" หรงอิงลั่วเน้นคำว่า "เร็ว" หนักแน่น หวังว่าเขาจะเข้าใจความหมาย
กู้เช่อรีบออกไปทันที แทบจะวิ่ง ความรีบร้อนเช่นนี้ ช่างเป็นลูกกตัญญูเสียจริง
"โอ๊ย ปวดเสียจริง" ซู่จิ้งอี๋ไม่เคยทนทุกข์ทรมานเช่นนี้มาก่อนในชีวิต หลุดเสียงครวญครางออกมา
มีลมอยู่ในท้องปั่นป่วนวุ่นวาย นางอยากระบายออกเหลือเกิน แต่ก็ไม่ยอมออกมาเสียที
"ท่านแม่ ท่านเป็นอะไรหรือ? กลางคืนขนาดนี้ ข้ายังได้ยินเสียงท่านร้องเรียกแต่ไกล" หญิงสาวคนหนึ่งในสภาพเสื้อผ้าไม่เรียบร้อยวิ่งเข้ามา เห็นได้ว่าแต่งตัวรีบเร่งออกมา
หรงอิงลั่วได้ยินนางเรียกแม่ก็รู้ว่าเป็นใคร นางคือคุณหนูใหญ่แห่งตระกูลกู้ กู้ชิงหย่า บุตรสาวแท้ๆ ของซู่จิ้งอี๋
อิ๋งหงบอกว่าคุณหนูใหญ่ผู้นี้เป็นคนดื้อรั้นเอาแต่ใจ
"ชิงหย่า ท้องของแม่...ปวดเหลือเกิน" ซู่จิ้งอี๋เจ็บปวดจนพูดแทบไม่ไหว
"อะไรกัน? ตอนข้าออกไปยังไม่เห็นเป็นอะไรเลยนี่?" กู้ชิงหย่าตกใจ ไม่ใช่ท่านแม่บอกว่าจะแกล้งปวดท้องเพื่อเรียกพี่ใหญ่มาหรอกหรือ? กลายเป็นปวดจริงๆ ได้อย่างไร?
หรือว่าท่านแม่เล่นละครได้สมจริงขนาดนี้ เพื่อหลอกพี่ใหญ่กับพี่สะใภ้จริงๆ?
กู้ชิงหย่าเดินมาที่ข้างเตียง ผลักหรงอิงลั่วออกไป แล้วนั่งลงข้างเตียงจับมือซู่จิ้งอี๋ไว้
ซู่จิ้งอี๋คว้ามือลูกสาวไว้ ภายใต้ความเจ็บปวดจึงออกแรงกำแน่นสุดกำลัง
"ท่านแม่ ท่านกำมือข้าเจ็บ" กู้ชิงหย่าตกใจกับความเจ็บปวดที่จู่โจม จึงสะบัดมือออกทันที
"ชิงหย่า แม่...จะปวดตายแล้ว" ซู่จิ้งอี๋หน้าซีดเผือด ทรมานยิ่งนัก
"หรือเป็นเจ้าแม่ม่ายจัญไรที่ทำร้ายท่านแม่ข้า?" กู้ชิงหย่าไม่คิดหน้าคิดหลังก็ตวาดใส่หรงอิงลั่ว
"คุณหนูน้อย วันนี้ข้าเพิ่งเข้าจวน แล้วจะทำร้ายท่านแม่ได้อย่างไร? ข้าอยากจะปรนนิบัติท่านแม่ยังไม่ทันเลย" หรงอิงลั่วน้อยใจจนตาแดงก่ำ
"ฮึ! ข้าไม่เชื่อว่าเจ้าจะกล้า ลูกสาวพ่อค้าเต๊กอย่างเจ้า ช่างอัปมงคลนัก รีบไปยืนอยู่ข้างนอกให้พ้นหน้าข้าเสีย!" กู้ชิงหย่าถือตัวว่าเป็นผู้สูงศักดิ์ ดูหมิ่นหรงอิงลั่วเป็นอย่างยิ่ง
ไม่รู้ว่าท่านแม่คิดอะไรอยู่ ทำไมต้องให้พี่ใหญ่แต่งงานกับลูกสาวพ่อค้าเต๊กต่ำต้อยเป็นภรรยา
ถึงจะแต่งกับลูกสาวอนุของตระกูลขุนนาง ก็ยังนับว่ามาจากตระกูลสูงศักดิ์ แต่การแต่งกับลูกสาวพ่อค้าเต๊ก ช่างทำให้จวนกั๋วกงต้องแปดเปื้อน นางต่อไปจะไม่มีหน้าก็ไปคบหาสหายอีก
หรงอิงลั่วไม่ได้ทำตามที่นางสั่งให้ออกไปข้างนอก เพียงแต่ถอยหลังไปสองสามก้าว เพื่อรักษาระยะห่างจากกู้ชิงหย่า
"ชิงหย่า อย่ามึนมา หล่อนแต่งงานกับพี่ชายเจ้าแล้ว ก็คือพี่สะใภ้ของเจ้า" ซู่จิ้งอี๋ตำหนิเบาๆ แต่ก็ไม่มีน้ำหนักอะไร
"ท่านแม่ ข้าไม่ชอบนางเป็นพี่สะใภ้ข้า" กู้ชิงหย่าออดอ้อนพร้อมเขย่าตัวมารดาเบาๆ
"โอ๊ย! อย่ามาเขย่าข้า" ถูกเขย่าเช่นนั้น ท้องของซู่จิ้งอี๋ก็ปั่นป่วนขึ้นมาอีกครั้ง
"ท่านแม่ ข้า...ข้าไม่ได้ตั้งใจ" กู้ชิงหย่ารีบเอามือออก "ใครไปเชิญแพทย์กัน มาถึงตอนนี้ยังไม่มาอีก?"
"ท่านแม่ หม่อมฉันนวดให้ท่านอีกรอบดีหรือไม่?" หรงอิงลั่วสีหน้าเป็นกังวล แต่ท่าทางบนใบหน้ากลับแปลกประหลาด
นางกลั้นความขบขันไว้สุดชีวิต แต่ก็กลั้นได้อย่างยากลำบาก
อาหารเรียกน้ำย่อยในครั้งแรกที่พบกัน มาหาโดยไม่ตอบแทนก็มิใช่ธรรมเนียม ท่านแม่สามี เชิญเพลิดเพลินได้เต็มที่เลย
"จะมายุ่งอะไรนักหนา ไม่เห็นหรือว่าท่านแม่ปวดจนพูดแทบไม่ไหวแล้ว?" กู้ชิงหย่าตะคอกอีกครั้ง
ขณะนั้น ชายหนุ่มวัยสิบเจ็ดสิบแปดปีวิ่งเข้ามา "ท่านแม่ ข้าได้ยินว่าท่านป่วยจริงหรือนี่? เป็นไปได้อย่างไรกัน?"
ผู้นั้นคือคุณชายรองแห่งตระกูลกู้ กู้ซี ช่างพูดได้เข้าท่าจริงๆ
คำพูดนี้ทำให้หรงอิงลั่วต้องหันหลังกลับ ยกมือปิดหน้า เพื่อกลั้นไม่ให้หัวเราะออกมา
ป่วยจริง!
ก็แสดงว่าก่อนหน้านี้แกล้งป่วยน่ะสิ
"อาซี ไม่รู้...เป็นอย่างไร ท้องของแม่...แทบจะระเบิดอยู่แล้ว" พูดจบ ซู่จิ้งอี๋ก็หายใจหอบถี่ๆ กลั้นความปั่นป่วนในท้องไว้
เจ็บเหลือเกิน!
"อ้า...เจ็บ...เจ็บเหลือเกิน อาซี รีบ...รีบไปดูหน่อยว่าแพทย์ที่พี่ใหญ่เจ้าไปเชิญ...มาถึงหรือยัง"
"มาแล้ว มาแล้ว!" กู้เช่อตอบรับพร้อมเดินเข้ามา ในมือถือชายวัยกลางคนที่ยังหลับตาอยู่คนหนึ่ง พอเข้ามาก็โยนคนนั้นลงบนพื้น
"พี่ใหญ่ หมอหยางสลบไม่รู้สึกตัว จะให้ตรวจท่านแม่อย่างไรได้?" กู้ซีร้องเสียงหลง
"วันนี้ข้าแต่งงานเป็นมงคล หมอหยางอาจนานเกินไปแล้วไม่ได้ดื่มเหล้างานมงคล จึงเมาจนไม่รู้เรื่อง ท่านแม่ ก่อนหน้านี้ท่านไม่บอกว่าเชิญแพทย์มาแล้วหรือ? แต่หมอหยางเป็นเช่นนี้ แล้วเขาตรวจท่านได้อย่างไร?" กู้เช่อถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น
"ข้า...ตอนที่สาวใช้ไปเชิญก็พบว่าหมอหยางเมาแล้วเช่นนี้ จึงไปเชิญแพทย์จากร้านเหรินอี๋ถังโดยตรง"
"ท่านสามี รีบไปเชิญแพทย์จากร้านเหรินอี๋ถังเร็ว" หรงอิงลั่วรีบเร่งเสียงดัง
"ข้าจะไปเดี๋ยวนี้" กู้เช่อรีบหมุนตัวอีกครั้ง
"ไม่ต้อง อาชู่ ให้อาซีไป" ซู่จิ้งอี๋ไม่ไว้วางใจกู้เช่อ นางคิดว่าลูกชายที่คลอดจากท้องตัวเองเท่านั้นที่จะสงสารนางจริงๆ
หมอหยางอาศัยอยู่ที่ถนนหลังจวนกั๋วกง แต่กู้เช่อใช้เวลานานขนาดนั้น ทั้งยังรู้อยู่แล้วว่าหมอหยางเมามายไม่ได้สติ ยังอุตส่าห์พามา ต้องตั้งใจแน่นอน
กู้ซีรีบวิ่งออกไปทันที
"โอ๊ย ปวดข้าจะตายอยู่แล้ว" ซู่จิ้งอี๋ทนไม่ไหวจริงๆ
"ท่านแม่ รู้สึกเหมือนมีคลื่นใหญ่ซัดในท้องทรมานหรือไม่?" หรงอิงลั่วนั่งยองลง ลูบท้องของนางเบาๆ
"ใช่ ใช่ ใช่ ข้าจะตายแล้ว ทนไม่ไหวแล้ว"
"ท่านแม่ ท่านจะตายได้อย่างไร แพทย์จะมาเร็วๆ นี้แล้ว" คราวนี้กู้ชิงหย่าถึงรู้ว่าปัญหารุนแรงแล้ว ทำให้ท่านแม่พูดว่าตายได้อย่างไร
"ชิงหย่า แม่ไม่อยากตาย แต่...อ้า!" ซู่จิ้งอี๋อยากจะสลบให้รู้แล้วรู้รอด จะได้ไม่ต้องรู้สึกอะไร ไม่ต้องทนทุกข์ทรมาน แต่เจ็บขนาดนี้กลับไม่สลบเสียที
"ท่านแม่ หม่อมฉันมีวิธีหนึ่งที่อาจลองได้ บางทีอาจแก้ปัญหาได้" หรงอิงลั่วทำท่าครุ่นคิด ราวกับคิดวิธีได้อย่างยากลำบาก
"เจ้าว่ามา" ซู่จิ้งอี๋อะไรก็ควบคุมไม่ได้แล้ว
"หม่อมฉันเดาว่า ท่านแม่คงกินอาหารมื้อเย็นมากเกินไป ทานหนักเกินไป พออาหารไม่ย่อยก็เกิดลมขึ้น ลมนั้นในท้องวิ่งไปมาทำให้เจ็บปวดจนอยากตาย
อาการเช่นนี้ หม่อมฉันเคยพบครั้งหนึ่งตอนเด็ก มารดาข้าใช้แรงกดท้องข้า ระบายลมออกมาก็หาย" หรงอิงลั่วพูดอย่างจริงจัง
"ถ้าอย่างนั้นรีบกดท้องให้ท่านแม่ข้าเร็ว" กู้ชิงหย่ารอไม่ไหวแล้ว
"คุณหนูน้อย ข้าเป็นผู้หญิงแรงน้อย คงไม่พอ ปล่อยให้ท่านสามีทำดีหรือไม่?" หรงอิงลั่วอยากรอดูว่าซู่จิ้งอี๋จะยอมให้ลูกเลี้ยงได้แตะเนื้อต้องตัวนางหรือไม่
ถึงจะเป็นลูกชายแท้ๆ แต่โตขนาดนี้แล้ว ก็ต้องรักษามารยาทระหว่างหญิงชาย
"หรงหลิวลี่ เจ้าช่างมีเล่ห์เหลี่ยมโหดร้าย เจ้าคิดจะทำลายชื่อเสียงท่านแม่ข้ารึ? ลูกสาวพ่อค้าเต๊กก็คือไม่รู้จักธรรมเนียม" กู้ชิงหย่าเหมือนแมวถูกเหยียบหาง
หรงอิงลั่วได้ยินนางเรียกชื่อพี่สาวก็ชะงักไปครู่หนึ่ง
นางเกือบลืมไปแล้วว่านางแต่งแทนพี่สาวเข้าจวนกั๋วกงผู้พิทักษ์แคว้น ส่วนพี่สาวนั้นมีนิสัยอ่อนโยนสุภาพ วันนี้นางแสดงออกเกินกว่าเหตุต่อหน้ากู้เช่อ
เขาจะสงสัยหรือไม่?
ช่างเถอะ เป็นตัวเองดีที่สุด การแสร้งเป็นคนอื่น ต้องคิดหาข้อแก้ตัวมากมาย อย่างไรเสียพี่สาวก็ถูกส่งออกจากเมืองหลวงไปแล้ว
"โอ๊ย! ชิงหย่า เจ้ากับพี่สะใภ้เจ้า ช่วยกันกดให้แม่ที" ซู่จิ้งอี๋สั่ง
เมื่อได้รับอนุญาต หรงอิงลั่วก็หยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาปิดหน้า
ทุกคนไม่เข้าใจว่านางหมายความว่าอย่างไร
"คุณหนูน้อย ข้านับหนึ่งสองสาม พวกเราออกแรงพร้อมกัน" หรงอิงลั่วเริ่มนับเลข
พอสามนับจบ ทั้งสองคนก็ออกแรงพร้อมกัน
ลมปราณอันแรงกล้าปะทุออกมา ส่งเสียง "ตู๊ด!" ดังกึกก้องไปทั่วห้องชั้นใน ทำให้ทุกคนตะลึง
"อ้า! เหม็นเหลือเกิน!" กู้ชิงหย่าอยู่ใกล้ที่สุด ถูกกลิ่นเหม็นจนสลบไป