เสียงถกเถียงจากห้องข้าง ๆ ลอยมาถึงหูซูเหมียนกับฟู่เยี่ยนชิงอยู่บ้าง
เพียงแต่ทั้งคู่ฟังไม่ออกว่าคนสองคนกำลังเถียงเรื่องอะไร รู้แค่ว่าเหมือนกำลังทะเลาะกันอยู่
ซูเหมียนอดเงี่ยหูฟังไม่ได้ อยากรู้ว่าที่สองคนนั้นทะเลาะกันเกี่ยวข้องกับเรื่องที่เธอมีปัญหากับจางซูเฟินวันนี้หรือเปล่า
ฟู่เยี่ยนชิงสังเกตเห็นว่าเธอใส่ใจ จึงเอ่ยว่า “ผู้บังคับกองพันหม่าไม่ใช่คนไร้เหตุผล เรื่องที่คนห้องข้าง ๆ ถกเถียงกัน คุณไม่ต้องเก็บมาใส่ใจ”
ซูเหมียนได้ยินแล้วก็ยิ้มเจื่อน ๆ ไม่ได้พูดอะไรต่อ
ผ่านไปครู่หนึ่ง เธอจึงเอ่ยขึ้นอีกครั้ง “ดูท่าเธอคงจะเป็นศัตรูกับฉันแล้ว”
ฟู่เยี่ยนชิงกลับไม่ใส่ใจนัก “ในบ้านพักครอบครัวทหาร ทุกคนต่างก็ทำกินกันเอง มีห้องครัวกับห้องน้ำแยกเป็นสัดส่วน แทบไม่มีเหตุให้ต้องเจอหน้ากัน ต่างคนต่างปิดประตูใช้ชีวิตของตัวเอง เพราะฉะนั้นเธอจะเป็นศัตรูกับคุณหรือไม่ก็ไม่สำคัญ ตราบใดที่เธอไม่มาหาเรื่อง คุณก็ไม่ต้องเก็บเธอมาใส่ใจนัก”
เมื่อได้ฟังคำพูดของชายหนุ่ม ซูเหมียนก็อดมองฟู่เยี่ยนชิงอีกครั้งไม่ได้
เธอคิดว่าฟู่เยี่ยนชิงคงรำคาญที่ตัวเองพูดถึงเรื่องขัดแย้งกับเพื่อนบ้านพวกนี้