คืนนี้เหล่านายทหารที่กลับบ้านพักครอบครัวทหาร ต่างรู้สึกว่าจมูกของตัวเองไวเป็นพิเศษ
เพิ่งเดินเข้ามาในเขตบ้านพักได้ไม่นาน ก็ได้กลิ่นหอมของกับข้าวลอยมาแล้ว
จะอธิบายกลิ่นนั้นยังไงดีนะ?
ทั้งชีวิตกินแต่ข้าวสวยมา ก็ยังไม่เคยได้กลิ่นกับข้าวหอมขนาดนี้มาก่อน
“บ้านไหนผัดกับข้าวน่ะ หอมเกินไปแล้วมั้ง?”
“ไม่รู้เหมือนกัน หิวจนจะตายอยู่แล้ว ทั้งที่เมื่อกี้ยังไม่หิวขนาดนี้เลย”
“พูดเกินไปแล้ว นายเคยมีตอนไหนที่กินไม่เยอะบ้าง? ยังจะมาแกล้งทำอีก”
“เฮ้ ฉันพูดจริงนะ เมื่อกี้ยังไม่ค่อยหิวเลย แต่พอได้กลิ่นนี้เข้าจริง ๆ ก็หิวขึ้นมาทันที”
“รีบกลับบ้านเถอะ บางทีเมียนายอาจทำกับข้าวไว้ก็ได้”
“ไม่หรอก บ้านฉันแม่ทำกับข้าวมาตลอด แม่ฉันบอกว่าเมียทำกับข้าวไม่อร่อย ก็เลยทำเองหมด”
“งั้นนายก็มีความสุขน่ะสิ แม่กับเมียเข้ากันได้ดีขนาดนั้น แต่แม่ฉันนิสัยแบบนั้น ไม่มีทางทำกับข้าวให้ลูกสะใภ้กินหรอก”
……
เหล่านายทหารทยอยเดินเข้ามาในเขตบ้านพัก ต่างก็ได้กลิ่นหอมของกับข้าวกันถ้วนหน้า
เพราะอย่างนั้น กับข้าวที่ซูเหมียนผัดคืนนี้จะเรียกว่าหอมไปไกลสิบลี้ก็ไม่เกินจริง
ฟู่เยี่ยนชิงกับอวี๋จ้านก็กลับมาที่บ้านพักครอบครัวทหารพร้อมกัน ทั้งคู่ได้กลิ่นหอมของกับข้าวตั้งแต่ไกล ๆ
อวี๋จ้านรู้ว่าฟู่เยี่ยนชิงไม่ได้ใส่ใจกับเรื่องกินมากนัก จึงไม่ได้ชวนเขาคุยเรื่องนี้ เพียงบ่นพึมพำว่า “แปลกจัง บ้านไหนกันนะ? ผัดกับข้าวได้หอมขนาดนี้ จะให้บ้านอื่นอยู่กันยังไง?”