คำพูดของลู่เจิงทำให้เฉินจืออี้แทบพังทลาย
“การทำตามความคิดตัวเองของคุณ คือการหย่ากับฉันงั้นเหรอ? แล้วการกระทำที่ไม่ตรงกับความคิดตัวเอง ก็คือ... ก็คือการแต่งงานกับฉันหรือไง?”
ลู่เจิงฟังคำถามของเฉินจืออี้แล้วเงียบไป
ในช่วงเวลาอ่อนไหวเช่นนี้ ความเงียบของลู่เจิงก็เท่ากับยอมรับ
“ดี ดีจริง ๆ!” เฉินจืออี้กลับหัวเราะออกมา
“ลู่เจิง ผู้ชายอย่างคุณ ใครแต่งด้วยก็ซวย!”
พูดจบ เฉินจืออี้ก็วิ่งจากไปทันที
ลู่เจิงมองตามแผ่นหลังของเฉินจืออี้ ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่
เขาหันไปมองทางที่ซูเหมียนเพิ่งจากไปอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ไม่ได้ตามไปรบกวนเธออีก
ส่วนซูเหมียน พอกลับถึงบ้านก็รีบลงกลอนประตูใหญ่ทันที
พระเอกนางเอกสองคนนี่เหมือนคนบ้า ไม่รู้ว่าวัน ๆ ว่างมากหรือยังไง ถึงได้แห่มาหาเธอไม่หยุด เป็นอะไรกันไปหมด?
เด็กทั้งสองเห็นซูเหมียนกลับมา ก็พากันเข้ามาหา
เอ้อร์ป่าวเดินเข้ามาดึงมือซูเหมียนเบา ๆ คล้ายกำลังถามว่าเธอไปไหนมา ทำไมนานนัก
“แม่ไปซื้อกับข้าวคราวนี้นานจังเลย” ต้าป่าวอดบ่นไม่ได้
ถึงอย่างไรก็เป็นเด็กอายุสี่ขวบกว่า ยังเล็กอยู่มาก พอถูกทิ้งไว้ที่บ้านตามลำพังย่อมรู้สึกไม่ปลอดภัย
“คราวหน้าแม่จะรีบกว่านี้นะ” ซูเหมียนพูดยิ้ม ๆ
“ไม่เป็นไรค่ะ แม่ หนูอยู่บ้านดูแลน้องดี ๆ เลยนะ”
“อื้ม ต้าป่าวเก่งที่สุดเลย”