“คุณป้า เรื่องที่คุณถามเป็นเรื่องส่วนตัวของฉัน ฉันไม่อยากตอบค่ะ อีกอย่าง ฉันกำลังยุ่ง รบกวนอย่ามากวนพวกเราเลยนะคะ”
เมื่อได้ยินคำตอบของซูเหมียน สีหน้าของคุณป้าก็หม่นลงอย่างเห็นได้ชัด
“ไม่รู้จักบุญคุณเอาเสียเลย” คุณป้าคนนั้นพูดจาเหน็บแนมขึ้นมาทันที
ท่าทีของอีกฝ่ายทำให้ซูเหมียนแน่ใจว่า ที่เข้ามาชวนคุยนั้นไม่ได้หวังดี เธอจึงไม่สนใจอีก
ที่สำคัญ ต่อให้คุณป้าคนนั้นจะยิ้มให้คนอื่นมากแค่ไหน หรือพยายามแสดงให้เห็นว่าตัวเองเป็นคนใจดีเพียงใด ดวงตาเรียวเฉียงคู่นั้นก็ยังเปิดโปงตัวตนของเจ้าหล่อนได้อยู่ดี
พ่อเคยบอกเธอว่า อย่าไปยุ่งกับคนตาเฉียง พวกนั้นเป็นคนใจเหี้ยม
โชคดีที่คุณป้าคนนั้นไม่ได้ตามมา ซูเหมียนจึงถอนหายใจอย่างโล่งอก
เธอไม่มีทั้งอำนาจและเส้นสาย ข้างกายก็ไม่มีผู้ชายร่างกำยำคอยช่วยเหลือ จึงตกเป็นเป้าของคนไม่ดีได้ง่าย
ซูเหมียนคิดว่าตัวเองคงไม่เป็นไรนัก อย่างไรตอนนี้ร่างอ้วนท้วนของเธอก็ยังไม่ใช่ของมีค่าให้ใครอยากได้ สิ่งที่น่าเป็นห่วงที่สุดคือลูกสองคน
ดังนั้นการตามหาพ่อของเด็กทั้งสองจึงเป็นเรื่องเร่งด่วน
อย่างน้อยด้วยสถานะของผู้ชายคนนั้น เขาน่าจะปกป้องเด็กทั้งสองได้เป็นอย่างดี
ซูเหมียนพาเด็กน้อยทั้งสองเข้าไปในตลาดนัด ช่วงนี้เป็นเวลาที่คนออกมาจับจ่ายกันมากพอดี ผู้คนจึงหลั่งไหลเข้ามาอย่างล้นหลาม
ต้าป่าวกับเอ้อร์ป่าวเป็นเด็กดีมาตลอด พวกเขาจูงมือให้ซูเหมียนพาเดินอย่างว่าง่าย เพียงแค่แอบมองของเล่นเด็กที่วางอยู่บนแผงริมทางด้วยความสงสัยเป็นครั้งคราว
แต่เด็กทั้งสองรู้ความมาก ไม่มีใครงอแงขอซื้อของเล่นเลย