บทที่ 10 เป็นอย่างที่คิดจริง ๆ พอเจอพระเอกนางเอกก็ไม่มีเรื่องดีเกิดขึ้นเลย
“ฉัน... ฉันไม่ได้... ฉันไม่มี... แค่... แค่ฉันจำได้ว่าอาเจิงก็มีนาฬิกาพกแบบนี้เหมือนกัน...” เฉินจืออี้รีบอธิบาย ใบหน้าแดงก่ำ
ซูเหมียนคร้านจะต่อปากต่อคำกับพระเอกนางเอกทั้งสองคน จึงหันไปถามชายสวมสูทว่า “คุณจะจ่ายเงินยังไง?”
ชายสวมสูทงงไปหมดแล้ว เขาให้ได้มากที่สุดแค่ 1,100 หยวน ถ้ามากกว่านั้นก็ไม่เอาแล้ว
แต่ไม่คิดเลยว่าซูเหมียนจะยอมขายนาฬิกาพกให้เขา แทนที่จะขายให้คนอีกคน
“ไปธนาคาร ผมถอนเงินสดให้คุณ หรือโอนเข้าบัญชีธนาคารของคุณก็ได้” ชายสวมสูทตอบ
ก็จริง ในยุคนี้ใคร ๆ ก็ไม่กล้าพกเงินสดติดตัวมากนัก เพราะช่วงนี้มีพวกมือล้วงกระเป๋าเยอะเหลือเกิน
“ได้ งั้นไปกันเถอะ” ซูเหมียนพูดพลางเตรียมเดินออกไปกับชายสวมสูท
แต่ลู่เจิงที่ยืนเงียบมาตลอด ขณะมองทั้งสองตกลงซื้อขายกันกลับเอ่ยขึ้นมาเสียก่อน
“1,500 หยวน ของชิ้นนี้สำคัญกับผมมาก”
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะซูเหมียนคิดไปเองหรือเปล่า เธอรู้สึกเหมือนได้ยินความขมขื่นเล็ก ๆ จากน้ำเสียงของลู่เจิง
ก็สมควรอยู่หรอก ตอนนั้นที่ลู่เจิงมอบนาฬิกาพกเรือนนี้ให้ซูเหมียน ดูเหมือนมันจะเป็นของมีค่าที่สุดในตัวเขาแล้ว จะไม่สำคัญได้อย่างไร?
แต่หลังจากตระกูลลู่ได้รับการคืนความเป็นธรรมและกลับเข้าเมือง ทรัพย์สินส่วนใหญ่ก็กลับคืนสู่ตระกูลเดิมไปแล้ว
แค่นาฬิกาพกเรือนเดียว ไม่น่าจะทำให้ลู่เจิงนึกถึงมันอยู่นานขนาดนั้นกระมัง?
อย่างไรเสีย หากอยากได้นาฬิกาพกของเธอไป ก็ต้องจ่ายเงิน ซูเหมียนไม่มีทางยกของให้ใครเปล่า ๆ แน่นอน