หลังเกาฉุนเหมยจากไป ซูเหมียนก็เดินไปดูนาฬิกาที่แขวนอยู่บนผนังห้องโถง ตอนนี้สามโมงครึ่งแล้ว
เด็กสองคนหลับมานานขนาดนี้ ถ้าไม่ปลุก ตอนกลางคืนคงต้องกล่อมกันอยู่นานกว่าจะหลับ
คิดได้ดังนั้น ซูเหมียนก็เดินเข้าไปในห้องของฟู่เยี่ยนชิงทันที เมื่อเห็นเด็กสองคนยังหลับสนิท เธอก็เผลอยิ้มออกมา
แต่พอนึกถึงว่าในอนาคตอาจไม่ได้อยู่กับเด็กทั้งสองอีก รอยยิ้มของซูเหมียนก็จางลงไปทันที
“ต้าป่าว เอ้อร์ป่าว ตื่นได้แล้ว” ซูเหมียนตบแก้มเด็กทั้งสองเบา ๆ น้ำเสียงอ่อนโยน
เอ้อร์ป่าวขยี้ตา เปลือกตาค่อย ๆ เปิดขึ้น แต่ไม่นานก็หลับต่อ
ซูเหมียนเห็นแล้วทั้งขำทั้งจนใจ
ต้าป่าวก็ไม่ต่างกัน เขาทำปากยื่น หาวยาวเหยียด พลิกตัวแล้วหลับต่อ
ความจริงตอนอยู่บนรถไฟ เด็กทั้งสองก็พักผ่อนไม่เต็มที่ เพราะตื่นเต้นกับการจะได้ไปหาพ่อมาตลอด
ตอนนี้ในที่สุดก็ได้เจอพ่อ แถมยังได้นอนบนเตียงของพ่อ เด็กทั้งคู่จึงรู้สึกอุ่นใจเป็นพิเศษ
ทันใดนั้นก็มีเสียงดังมาจากข้างนอกอีก
ซูเหมียนไม่มีเวลาสนใจเด็กทั้งสอง รีบออกไปดู แล้วก็เห็นทหารหนุ่มร่างกำยำสี่นายกำลังช่วยกันยกโครงเตียง แผ่นไม้หลายแผ่น รวมถึงเครื่องนอน น่าจะเป็นคนที่ฟู่เยี่ยนชิงเรียกมาให้ประกอบเตียงในอีกห้องหนึ่ง
พอเห็นซูเหมียน ทหารทั้งหลายก็ชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด
ผู้บังคับบัญชาไม่ได้บอกพวกเขาสักคำว่าที่บ้านยังมีผู้หญิงอยู่ด้วย หรือว่าจะเป็นคู่หมั้นของผู้บังคับบัญชากันนะ?