“น้องซู เธอจะไปตามหาพ่อของลูกเมื่อไหร่?” ป้านิวถามขึ้นอีกครั้ง
ซูเหมียนเองก็ยังไม่แน่ใจว่าจะไปเมื่อไหร่ ในนิยายบอกข้อมูลเกี่ยวกับพ่อของเด็กไว้เพียงคร่าว ๆ ว่าเขาชื่อฟู่เยี่ยนชิง เป็นทหาร ตอนนี้ประจำการอยู่ที่หน่วยทหารในเขตชานเมืองอู๋หยาง
ที่จริงซูเหมียนแทบไม่มีข้อมูลเกี่ยวกับพ่อของเด็กเลย นอกจากรู้ชื่อกับหน่วยที่ประจำการอยู่ ส่วนเรื่องอื่น ๆ เธอต้องไปตามหาเอาเอง
เพราะอย่างนั้นตั้งแต่แรก ซูเหมียนจึงไม่ได้คิดจะรีบร้อนไปตามหาพ่อของเด็ก
เธอตั้งใจว่าจะหาเงินให้ได้มาก ๆ เก็บเงินให้พอมีทุนติดตัว แล้วค่อยไปตามหาอย่างมั่นใจ
ถึงพ่อของเด็กจะไม่ยอมรับพวกเธอ เธอก็ยังมีความสามารถพอจะพาลูกทั้งสองไปตั้งหลักที่อื่นได้
แต่ตอนนี้กลับเจอทั้งพระเอกและนางเอกที่นำโชคร้ายมาให้ ซูเหมียนรู้สึกว่าพอเจอสองคนนั้นทีไรก็ไม่มีเรื่องดี ๆ เลย จึงอยากรีบออกจากเมืองนี้เสียแล้ว
อีกอย่าง อาการป่วยของเอ้อร์ป่าวรอช้าไม่ได้ เธออยากพาเอ้อร์ป่าวไปหาหมอ ไม่รู้ว่าหมอในหน่วยทหารจะเก่งกว่าหรือเปล่า
“น้องซู? น้องซู?” เสียงป้านิวดังขึ้น ดึงซูเหมียนกลับมาจากความคิดฟุ้งซ่าน
“อ๊ะ ฉันกำลังคิดอยู่ว่าจะพาลูกสองคนไปหาพ่อเมื่อไหร่ค่ะ” ซูเหมียนรีบตอบ
“จะคิดอะไรอีกล่ะ พรุ่งนี้ก็ไปซื้อตั๋วแล้วออกเดินทางเลย เดี๋ยวนี้ไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว ขึ้นรถไฟก็ไม่ต้องมีหนังสือรับรองอีกต่อไป ตอนนี้เปิดกว้างแล้ว อยากไปไหนก็ไปได้ ขอแค่เราเป็นพลเมืองที่ถูกกฎหมายก็พอ” ป้านิวพูดราวกับเป็นเรื่องธรรมดา