“ซูเหมียน... ซูเหมียนอยู่ที่นี่เหรอ?” แม่ลู่มองกระท่อมไม้ผุพังตรงหน้า น้ำเสียงแฝงความไม่อยากเชื่ออยู่เล็กน้อย
เธอเคยคิดว่าหลังจากไล่ซูเหมียนไปในตอนนั้น ซูเหมียนคงกลับบ้านเดิมของตัวเองแล้ว
เพราะผ่านมาตั้งหลายปี แต่กลับไม่มีข่าวคราวของเธอเลยแม้แต่น้อย
“ครับ อยู่ที่นี่” ลู่ชวนซึ่งเดินตามแม่ลู่อยู่ก้มหน้า จนมองไม่เห็นสีหน้าในดวงตา
“เป็น... เป็นเพราะครอบครัวเราทำไม่ดีกับเธอ...” แม่ลู่พึมพำ
ตอนที่ทั้งครอบครัวลู่ถูกส่งลงชนบท ซูเหมียนเป็นคนแรกที่เอาชนะใจแม่ลู่ได้
ซูเหมียนทั้งเอาใจใส่และรู้ความ แถมยังฝีมือดีอย่างเหลือเชื่อ ทำอะไรเป็นไปหมด เรียกได้ว่าเป็นลูกสะใภ้ในฝันเลยทีเดียว
ที่สำคัญคือเธอดีกับทุกคนในตระกูลลู่ ไม่อย่างนั้นแม่ลู่คงไม่คิดถึงเธอไม่รู้ลืมมาจนถึงตอนนี้
เพราะอย่างนั้น หลังจากเฉินจืออี้แต่งเข้าบ้าน แม่ลู่ถึงคอยจับผิดเฉินจืออี้อยู่เสมอ ก็เพราะซูเหมียนดีเกินไปจนแม่ลู่ลืมไม่ลง
จนตอนนี้แม่ลู่ก็ยังคิดไม่ตกว่า ตอนนั้นซูเหมียนตั้งท้องแฝดอยู่แท้ ๆ ทำไมเด็กถึงไม่ใช่ลูกของตระกูลลู่
แต่ในเมื่อคราวนี้รู้แล้วว่าลูกชายของเธอไม่มีความสามารถในเรื่องนั้น ตระกูลลู่ก็ไม่รังเกียจหากซูเหมียนจะพาลูกสองคนแต่งเข้าบ้าน
นี่เป็นเพียงความคิดคร่าว ๆ ของแม่ลู่เท่านั้น เธอยังไม่มีโอกาสบอกใคร
ลู่เจิงกับเฉินจืออี้บอกว่าจะไปสำนักงานกิจการพลเรือนวันจันทร์หน้าเพื่อรับใบหย่า แม่ลู่คิดว่าแบบนี้ก็ดีแล้ว เฉินจืออี้เป็นผู้หญิงหยิ่งยโส ไม่เคยยอมเอาใจใส่ลูกชายของเธอเหมือนภรรยาทั่วไป