“จดทะเบียน...จดทะเบียนเหรอคะ?”
ซูเหมียนตกตะลึง ถึงกับฟังไม่เข้าใจว่าฟู่เยี่ยนชิงกำลังพูดอะไร
จดทะเบียนเหรอ? หมายถึงอย่างที่เธอคิดหรือเปล่า?
“อืม ฉันไม่อยากให้เด็กสองคนมีแม่เลี้ยง เพราะเห็นแก่พวกเขา เราจดทะเบียนกันเถอะ ต่อจากนี้ก็อยู่ด้วยกันไปแบบประคับประคองกันก็พอ”
ฟู่เยี่ยนชิงไม่อยากฟังซูเหมียนพูดเรื่องอื่นอีกแล้ว เธอเอาแต่บอกว่าจะไป
มีแม่ใจร้ายแบบนี้ได้ยังไงกัน ทิ้งลูกสองคนได้ง่าย ๆ อย่างนั้นเลยหรือ
“คุณ...คุณยินดีแต่งงานกับฉันเหรอคะ?” ตอนถาม ซูเหมียนอดก้มหน้าไม่ได้ ไม่กล้าสบตาฟู่เยี่ยนชิงอีก
แน่นอนว่าในเวลานี้เธอรู้สึกด้อยค่า
เดิมทีเธอก็เป็นหญิงสาวชนบทโดยกำเนิด ยิ่งตอนนี้ยังอ้วนขึ้นอีก
ถ้าไม่ใช่เพราะหญิงสาวที่ทะลุมิติมาเพื่อทำภารกิจ ชาตินี้เธอคงไม่มีทางได้ข้องเกี่ยวกับผู้ชายอย่างฟู่เยี่ยนชิง
“คุณคลอดลูกให้ฉันตั้งสองคน ฉันก็ต้องแต่งงานกับคุณอยู่แล้ว”
พอได้ยินน้ำเสียงเย็นชาของชายหนุ่ม ซูเหมียนก็อดเงยหน้ามองเขาไม่ได้
เธอไม่ได้คิดเลยว่าเขาแต่งงานกับเธอเพราะมีใจให้ ทุกอย่างก็เพื่อเด็ก ๆ
ที่จริงแบบนี้ก็ดี ตรงกับความคิดของซูเหมียนก่อนมาที่ค่ายทหารพอดี
ถ้าทั้งคู่ช่วยกันเลี้ยงลูกได้ก็ดีที่สุด เด็ก ๆ ควรได้อยู่กับพ่อแม่แท้ ๆ
“ได้ค่ะ ฉันเข้าใจ แค่...แต่งงานกับฉันแล้ว คุณก็ต้องรับมือกับคำนินทามากมาย”
นายทหารหลายคนในค่ายคงแอบหัวเราะเยาะฟู่เยี่ยนชิงกันไม่น้อยใช่ไหม?