เด็กสองคนออกไปเล่นตั้งนานแล้ว ทำไมยังไม่กลับมาอีกนะ?
เพราะเอ้อร์ป่าวมีความพิเศษบางอย่าง ทุกครั้งที่เด็กสองคนออกไปเล่น ซูเหมียนจึงอดเป็นห่วงไม่ได้
คราวนี้ก็เหมือนกัน ซูเหมียนรู้สึกใจไม่ดีเอาเสียเลย
ฟ้าก็มืดลงเรื่อย ๆ ปกติต้าป่าวไม่เคยพาเอ้อร์ป่าวออกไปจนมืดค่ำแล้วยังไม่กลับบ้าน
แย่แล้ว เด็กสองคนน่าจะเกิดเรื่องเข้าแล้ว
คิดได้ดังนั้น ซูเหมียนก็รีบพุ่งออกจากลานบ้านทันที
เธอเดินหาอยู่แถวละแวกนั้นรอบหนึ่ง ก่อนจะได้ยินเสียงเด็ก ๆ ทะเลาะกันจากบริเวณหลังเขา
เธอรีบมุ่งหน้าไปทางนั้น ภาพตรงหน้าทำให้เธอเดือดดาลขึ้นมาทันที
เห็นต้าป่าวถูกเด็กผู้ชายตัวอ้วนคนหนึ่งนั่งขี่อยู่บนตัว ราวกับกำลังขี่ม้า ใบหน้าเล็ก ๆ แดงก่ำ เห็นได้ชัดว่าหายใจไม่ออกแล้ว
ส่วนเอ้อร์ป่าวถูกคนกดตัวไว้ กำลังร้องไห้
เธออยากส่งเสียง แต่กลับเปล่งเสียงไม่ออก ได้แต่ร้อนใจและปล่อยให้น้ำตาไหลเงียบ ๆ
ขนทั่วร่างซูเหมียนลุกชัน เด็กที่อายุมากที่สุดแถวนี้ก็คือเด็กเกเรตัวเล็กที่กำลังขี่อยู่บนตัวต้าป่าว ดูท่าอายุคงราว 8 ขวบแล้ว
ตัวเขาก็อ้วนอยู่แล้ว พอมานั่งทับต้าป่าว เด็กน้อยแทบไม่มีแรงลุกขึ้นด้วยซ้ำ
“พวกเธอกำลังทำอะไรกัน?”
เสียงของซูเหมียนทำเอาเด็ก ๆ ที่อยู่ตรงนั้นตกใจจนสะดุ้ง
“มีผู้ใหญ่มาแล้ว รีบหนีเร็ว!”
ไม่รู้ว่าเด็กคนไหนตะโกนขึ้นมา เด็ก ๆ ที่อยู่ตรงนั้นก็พากันแตกฮือวิ่งหนีไป