ถึงกับจะไปหาท่านผู้การฟู่เพื่อยืนยันตัวตนจริง ๆ เหรอ? พวกเธอคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน?
สวี่เหยียนกับเถียนซินพลันลนลานขึ้นมา โดยเฉพาะเถียนซินที่เริ่มนึกเสียใจว่าตัวเองยุยงให้สวี่เหยียนมาหาเรื่องซูเหมียน
“เอ่อ... ช่างมันเถอะดีไหม? พวกเรา... พวกเราผิดเอง ขอโทษนะ ฉันขอโทษเธอ”
สวี่เหยียนสูดหายใจลึก ก่อนจะพูดประโยคนั้นออกมา
คำขอโทษนั้นฟังดูฝืนใจเหลือเกิน หากคนที่ไม่รู้สถานการณ์มาเห็น คงนึกว่าซูเหมียนเป็นฝ่ายมาหาเรื่องพวกเธอก่อน
“ฉันก็ไม่ได้บอกว่าพวกคุณผิดนี่ แค่คิดว่าที่พวกคุณพูดก็ถูก ถ้าไม่เคยเห็นฉันมาก่อน ย่อมทำให้คนสงสัยได้ เพราะงั้นตอนนี้ฉันขอไปที่ทำการกับพวกคุณสักรอบ จะได้ชี้แจงตัวตนของฉันให้ชัดเจน”
เห็นซูเหมียนพูดอย่างจริงจัง อีกสองคนก็ร้อนใจขึ้นมา
ทีนี้ดีเลย ไม่เพียงไม่ได้เห็นซูเหมียนขายหน้า กลับหาเรื่องเดือดร้อนใส่ตัวเองเสียอย่างนั้น
“ไม่ใช่นะ... คุณนาย พวกเราผิดไปแล้วจริง ๆ ฉันขอโทษคุณก่อน อย่าเอาเรื่องพวกเราได้ไหม?” เถียนซินลนลานจนทำอะไรไม่ถูก เธอรู้ว่าสวี่เหยียนมีพี่ชายเป็นผู้บังคับกองพัน แต่เธอไม่มีนี่นา
สวี่เหยียนเองก็ลนลานไม่ต่างกัน เดิมทีเธอกับพี่สะใภ้ก็ไม่ค่อยถูกกันอยู่แล้ว ถ้าเรื่องนี้ทำให้พี่ชายของเธอต้องรู้เข้าอีกล่ะก็...
คิดถึงตรงนี้ สวี่เหยียนก็จำต้องลดท่าทีลง แล้วเป็นฝ่ายขอโทษซูเหมียนก่อน
“คุณนาย ขอโทษนะคะ ขอให้คุณเป็นผู้ใหญ่ใจกว้าง อย่าถือสาพวกเราเลย เรื่องนี้เป็นความผิดของพวกเราจริง ๆ”