พ่อกู้ถูกคนปลอกแขนแดงร่างกำยำสองคนกดลงกับพื้นอย่างแรง ใบหน้าซีกหนึ่งแนบติดพื้น เขาเจ็บจนร้องโอดโอย
คนพวกนั้นไม่สนใจอะไรทั้งนั้น งานที่ได้รับคำสั่งจากเบื้องบนต้องเสร็จเป็นสำคัญ พวกเขาลากพ่อกู้ออกไปจากลานบ้านทั้งอย่างนั้น
เสียงเอะอะดังเกินไป เพื่อนบ้านที่อยู่รอบ ๆ ต่างพากันชะโงกหน้าออกมาดู
บางคนขี้ขลาด กลัวว่าจะพลอยเดือดร้อนไปด้วย จึงรีบปิดประตูบ้านแน่น
พ่อกู้ไม่เคยเสียหน้าขนาดนี้มาก่อน เขาก้มหน้าลงต่ำ อยากจะมุดหัวเข้าไปในอกให้รู้แล้วรู้รอด
แม้แต่ช่วงที่ใช้ชีวิตลำบากที่สุดในชนบท ก็ยังมีแม่เสิ่นคอยดูแลและจัดการเรื่องเล็กเรื่องใหญ่ในบ้าน เขาจึงยังใช้ชีวิตอย่างมีหน้ามีตาได้
ใครจะคิดว่าตอนนี้กลับถูกคนมองเป็นตัวตลก
ไป๋โหรวกลืนน้ำลายอย่างเงียบ ๆ เมื่อเห็นภาพนั้น
แม้เธอจะเกลียดที่พ่อกู้ทอดทิ้งเธอเข้าไส้ แต่ก็ไม่กล้าคิดทำอะไรอีก ถูกผลักไสให้ออกไปข้างนอก
สภาพของเธอดีกว่าพ่อกู้เล็กน้อย แต่เสื้อผ้าก็เปื้อนดิน ผมเผ้าสยายยุ่งจากการดิ้นรนเมื่อครู่
ความทะนงตนที่เคยมีไม่เหลืออีกแล้ว
สองสามีภรรยาถูกยัดเข้าไปในรถบรรทุกคันใหญ่หน้าประตูอย่างไม่ปรานี
กระทั่งรถบรรทุกแล่นออกไปจนลับสายตา เสียงวิพากษ์วิจารณ์ของคนที่ยืนมุงอยู่จึงค่อยดังขึ้น
“บ้านนี้คงถูกส่งไปใช้แรงงานที่ภาคตะวันตกเฉียงเหนือแล้วละ”
“ได้ยินว่าคนที่ถูกส่งไปอยู่ทางนั้นลำบากกันมากเลยนะ
ต้องอยู่ในคอกวัวโทรม ๆ โกนผมครึ่งหัว แล้วทุกวันยังถูกลากออกไปเดินประจานให้คนด่าทออีก”
“ยังดีที่กู้หนิงตัดขาดจากตระกูลกู้ไปก่อน ไม่อย่างนั้นเธอก็คงพลอยซวยไปด้วย”