เมื่อได้ยินดังนั้น พี่สะใภ้ใหญ่เสิ่นก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้ ก่อนจะเลิกคิ้วใส่กู้หนิงอย่างได้ใจ
“ได้ยินแล้วใช่ไหม? แม่เธอยังบอกให้เธอขอโทษเลย”
กู้หนิงไม่พูดอะไร เพียงจ้องมองอีกฝ่ายนิ่ง ๆ แววตาเต็มไปด้วยความดูแคลนจนปิดไม่มิด
“ถ้าไม่ยอมขอโทษ ก็รีบไสหัวออกจากบ้านเสิ่นไปซะ
คนไร้การอบรมอย่างเธอ เป็นภาระเปล่า ๆ บ้านเสิ่นของเรารับไว้ไม่ไหวหรอก”
พี่สะใภ้ใหญ่เสิ่นยังพูดไม่ทันจบ นิ้วที่ยื่นออกมาก็ถูกแรงมหาศาลปัดลง
“ฉันบอกให้เธอขอโทษ”
แววตาของแม่เสิ่นเย็นเยียบราวกับเคลือบน้ำแข็ง
เธอปกป้องกู้หนิงไว้ด้านหลังราวกับแม่ไก่หวงลูก
พอคำพูดนี้ดังขึ้น ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นต่างเบิกตากว้างด้วยความไม่อยากเชื่อ
มีที่ไหนกันที่ผู้ใหญ่ต้องก้มหัวให้เด็ก
พี่สะใภ้ใหญ่เสิ่นยิ่งตกตะลึง “เธอจะให้ฉันขอโทษนังเด็กชั้นต่ำคนนี้เหรอ?”
“พูดจาให้มันดี ๆ หน่อย” แม่เสิ่นขมวดคิ้ว เธอไม่ยอมให้ใครมาดูถูกลูกสาวเด็ดขาด
กู้หนิงยิ้มจนดวงตาเป็นประกาย ก่อนจะอดไม่ได้ที่จะกุมมือแม่เสิ่นไว้แน่น
“เสิ่นหงอิง เธอบ้าไปแล้วหรือไง ฉันเป็นพี่สะใภ้เธอนะ!
ให้ฉันขอโทษนังเด็กชั้นต่ำคนนี้ ไม่กลัวมันอายุสั้นหรือไง?”
“เพียะ!”
สิ้นเสียงนั้น เสียงตบฉาดใสก็ดังตามมาติด ๆ
พี่สะใภ้ใหญ่เสิ่นกุมแก้ม ดวงตาเบิกโพลงด้วยความโกรธเกรี้ยว
เธอไม่คิดเลยว่าตัวเองจะถูกเสิ่นหงอิง คนที่เธอดูถูกมาตลอด ตบเข้าให้
ความโกรธ ความอับอาย และความไม่ยอมรับปะปนกันอยู่ในหัว จนเธอขาดสติไปชั่วขณะ