วันรุ่งขึ้น
เมื่อเห็นว่าคนตระกูลเสิ่นออกไปทำงานกันหมดแล้ว เสิ่นถิงก็หาเหตุผลสักข้อ ก่อนลอบกลับบ้านจากหลังเขา
เมื่อคืนเธอคิดวนอยู่ทั้งคืน ในใจว้าวุ่นไม่เป็นสุข ยังรู้สึกไม่ค่อยวางใจ
ไม่รู้ว่ายาที่กู้หนิงพูดถึงเป็นเรื่องจริงหรือเปล่า แต่เพื่อความปลอดภัย เธอต้องกำจัดภัยคุกคามทั้งหมดให้สิ้นซาก
ผ่านไปหนึ่งคืน ต้นกล้าผักในแปลงส่วนตัวยังเหี่ยวเฉา แต่ไม่ได้แห้งตายอย่างที่เธอคิดไว้
เสิ่นถิงข่มใจคว้าขวดสารกำจัดแมลงออกมาจากห้องเก็บฟืน แล้วค่อย ๆ เทลงในแปลงผัก
กู้หนิงระแวดระวังตัวมาก หากจับพิรุธได้ขึ้นมาคงแย่แน่
เสิ่นถิงจดจ่ออยู่กับขวดสารกำจัดแมลงในมือ ไม่ทันสังเกตเสียงฝีเท้าแผ่วเบาที่ดังขึ้นจากด้านหลัง
“เพื่อเอาชนะฉัน เธออุตส่าห์วางแผนมาดีจริง ๆ นะ”
เสียงเยาะเย้ยของกู้หนิงไม่ได้ดังหรือเบาจนเกินไป แต่กลับระเบิดก้องในหูเสิ่นถิงราวกับฟ้าผ่า
เธอสะดุ้ง ขวดสารกำจัดแมลงที่เหลืออยู่ครึ่งขวดในมือก็ร่วงลงพื้นทันที
“กู้... กู้หนิง ทำไมเธอกลับมาแล้วล่ะ?”
เสิ่นถิงทรุดฮวบลงกับพื้น มองกู้หนิงที่ค่อย ๆ เดินเข้ามา หัวใจเต้นระรัวจนแทบขึ้นมาจุกคอ
“ถ้าฉันไม่กลับมา จะได้เห็นฉากดี ๆ แบบนี้ได้ยังไงล่ะ” กู้หนิงย่อตัวลงช้า ๆ สายตาหยุดอยู่ที่ขวดสารกำจัดแมลงข้าง ๆ
เสิ่นถิงกลอกตาไปมา “เธอเข้าใจผิดแล้ว ยายกำลังถอนหญ้าอยู่ในแปลง เลยให้ฉันกลับมาเอายากำจัดแมลงไปให้...”
“ใบของต้นกล้าพวกนี้เหลืองขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ คนทำก็คือเธอใช่ไหม” กู้หนิงหัวเราะหึ น้ำเสียงมั่นใจเต็มเปี่ยม
เมื่อวานเธอจงใจแต่งเรื่องยาขึ้นมา ก็เพื่อบีบให้เสิ่นถิงลงมืออีกครั้ง จะได้จับได้คาหนังคาเขา