“กลับมาก็ดีแล้ว จะเอาของมาทำไมกัน
เด็กคนนี้กตัญญูจริง ๆ มีของดีอะไรก็นึกถึงคนในบ้านเสมอ”
ยายเฒ่าเสิ่นมองไม่เห็นเสิ่นถิงเลยสักนิด ดวงตาทั้งคู่จับจ้องอยู่ที่ห่อของในมือเสิ่นเหยียนโจว
เสิ่นเหยียนโจวเป็นพนักงานประจำของโรงงานเครื่องจักร เงินเดือนกับสวัสดิการแต่ละเดือนก็ไม่น้อย
แค่เด็กคนนี้รับมือยากไปหน่อย ไม่อย่างนั้นเธอคงอยากจับคู่หลานสาวของเพื่อนเก่าให้เขา จะได้ไม่เสียของให้คนนอก
เสิ่นเหยียนโจวรับสายตาที่จ้องมาเขม็งของยายเฒ่าเสิ่น ก่อนแกะห่อของในมือ
“ได้ยินแม่บอกว่าหนิงหนิงชอบอ่านหนังสือ ผมเลยตั้งใจไปเลือกซื้อมาให้จากร้านหนังสือในอำเภอครับ”
ข้างในเป็นหนังสือหนา ๆ หลายเล่ม ยายเฒ่าเสิ่นชำเลืองมองสองทีแล้วก็ผิดหวังอย่างมาก อดไม่ได้ที่จะตำหนิกู้หนิงอยู่ในใจ
ข้าวยังจะกินไม่พออยู่แล้ว ยังจะอ่านหนังสืออีก ทำตัวเหมือนคุณหนูบ้านนายทุนไม่มีผิด
เอาหนังสือพวกนี้ไปแลกเป็นอาหารเสียยังดีกว่า
แต่กู้หนิงกลับคิดต่างออกไป อีกไม่กี่ปีการสอบเข้ามหาวิทยาลัยก็จะกลับมา คนกลุ่มแรกที่สอบติดมหาวิทยาลัยย่อมเป็นที่ต้องการกันทั้งนั้น
“ขอบคุณค่ะพี่รอง หนูชอบมาก”
ยายเฒ่าเสิ่นเบ้ปาก ทนเห็นกู้หนิงดีใจไม่ได้ กว่าจะนึกถึงเสิ่นถิงขึ้นมาก็เป็นตอนนี้เอง
“ยัยเด็กบ้า ยืนทื่ออยู่ตรงนี้ทำไม ยังไม่รีบไปทำกับข้าวอีก
แกไม่ได้โชคดีเหมือนคนอื่นเขาหรอกนะ จะได้เอาหนังสือมากินแทนข้าว”
กู้หนิงจะฟังไม่ออกได้อย่างไรว่าอีกฝ่ายกำลังเหน็บแนมเธอ
“ยายพูดแบบนี้ก็ไม่ถูกนะคะ ตอนที่ยายกับแม่ขอเงินหนูไปส่งเสิ่นเจ๋อเรียน ทำไมยายไม่คิดบ้างล่ะคะว่าหนังสือกินแทนข้าวไม่ได้”
“แกจะไปเทียบกับหลานชายคนโตของฉันได้ยังไง เขาเป็นเด็กผู้ชาย เป็นรากเหง้าของตระกูลเสิ่นเรา