กู้หนิงเดินมุ่งหน้าไปยังภูเขาด้านหลัง โดยมีเงาดำหลายร่างเดินตามมาติด ๆ
เธอทำราวกับไม่รู้ตัวว่ามีความเคลื่อนไหวอยู่ข้างหลัง แล้วเดินต่อไปตามลำพัง
“พี่ใหญ่ พอผู้หญิงคนนั้นขึ้นเขา ก็สะดวกให้เราลงมือแล้ว
ไม่คิดเลยว่าวันหนึ่งหวังต้าเฉียงอย่างฉันจะได้แต่งสาวสวยจากในเมืองมาเป็นเมีย”
ชายคนนั้นถูมือด้วยสีหน้าหื่นกระหาย ดวงตาทั้งสองจ้องแผ่นหลังบอบบางของกู้หนิงเขม็ง ก่อนจะกลืนน้ำลายอย่างห้ามใจไม่อยู่
ตั้งแต่เห็นผู้หญิงคนนี้ที่ตระกูลเสิ่นเป็นครั้งแรก เขาก็หลงเสน่ห์เธอจนหัวปั่น
พอดีกับที่ป้าต้องการสั่งสอนเธอ เขาจึงอาสารับงานนี้มาอย่างง่ายดาย
พอทำสำเร็จ ป้าก็ได้ระบายความโกรธ ส่วนเขาก็จะได้เมียมาฟรี ๆ
ได้ประโยชน์ทั้งสองฝ่าย
หวังเหล่าใหญ่ปรายตามองเขาอย่างไม่พอใจ ถ้าเมียที่บ้านไม่คุมเขาเข้มงวด เรื่องดี ๆ แบบนี้คงไม่ตกถึงหวังเหล่าสามหรอก
“พอได้แล้ว เรื่องสำคัญกว่ากัน อย่าปล่อยให้คลาดสายตาล่ะ”
“พี่ใหญ่พูดถูก ป้ายังเสียท่าให้ผู้หญิงคนนั้นมาแล้ว เราระวังตัวไว้หน่อยย่อมไม่เสียหาย”
หวังเหล่ารองพยักหน้ารัว ๆ เขาเป็นคนรอบคอบระมัดระวัง
ถ้าหวังเหล่าสามไม่เหลวไหลเกินไป พวกเขาก็คงไม่ต้องทิ้งงานในนาแล้วตามมาด้วยกันแบบนี้
แต่หวังต้าเฉียงกลับไม่เห็นเป็นเรื่องใหญ่ เด็กสาวที่ไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่จะยกของ เขาใช้มือเดียวก็จัดการได้แล้ว
สองคนนี้คิดมากเกินไปจริง ๆ
*
อีกด้านหนึ่ง ที่ปากทางเข้าหมู่บ้านตระกูลเสิ่น
รถแทรกเตอร์เพิ่งจอดสนิท เสิ่นหมิงหยางก็หิ้วสัมภาระใบใหญ่สีเขียวทหารกระโดดลงมาอย่างคล่องแคล่ว