หลังจากออกจากทางเดินมา กู้หนิงก็ตรงไปยังตู้พนักงานรถไฟทันที
สถานีถัดไปใกล้จะถึงแล้ว
เวลาเหลือไม่มาก
เธอต้องรีบหาหัวหน้าพนักงานรถไฟเพื่อแจ้งเรื่องนี้ ไม่อย่างนั้นคนทั้งขบวนอาจต้องพลอยเดือดร้อนไปด้วย
กู้หนิงถามพนักงานรถไฟหลายคนมาตลอดทาง ในที่สุดก็พบหัวหน้าพนักงานอยู่ตรงทางเชื่อมระหว่างตู้โดยสารนอนชั้นดี
หัวหน้าพนักงานในชุดเครื่องแบบรถไฟกำลังเดินเคียงข้างลู่เยี่ยนชวน
ทั้งสองพูดคุยกันไปพลาง สีหน้าเคร่งขรึมไม่ต่างกัน
ดวงตากู้หนิงเป็นประกาย เธอก้าวเข้าไปขวางคนทั้งคู่ไว้
“หัวหน้าพนักงานคะ ฉันมีเรื่องสำคัญมากจะบอก คุณสะดวกไปคุยที่อื่นไหมคะ?”
หัวหน้าพนักงานสะดุ้งตกใจ
แต่ไม่รู้ทำไม พอสบตากู้หนิง เขาก็พยักหน้าโดยไม่รู้ตัว
สัญชาตญาณบอกว่าเรื่องที่เธอพูดถึงคงไม่ธรรมดา
“สหายน้อย อย่าเพิ่งร้อนใจ เราเข้าไปคุยกันในตู้โดยสารเถอะ”
หัวหน้าพนักงานชี้ไปยังตู้พนักงานรถไฟข้าง ๆ แล้วเดินนำไปก่อน
ลู่เยี่ยนชวนหันกลับมาเช่นกัน แววตาตื่นตะลึงปรากฏขึ้นเพียงชั่วพริบตา ก่อนจะก้าวตามไป
*
ภายในตู้โดยสาร
กู้หนิงหยิบเครื่องบันทึกเสียงขนาดเท่าฝ่ามือออกมาจากกระเป๋าสะพาย
“เมื่อกี้ฉันได้ยินผู้ชายสองคนคุยกันตรงทางเดินข้างเตาน้ำร้อนค่ะ...”
เธอกดปุ่มเล่นทันที
เสียงซ่า ๆ ดังขึ้น ก่อนเสียงผู้ชายสองคนที่จงใจพูดเบา ๆ จะดังออกมาจากเครื่องบันทึกเสียง
“พวกมันไม่ได้บอกชัด ๆ ว่าซ่อนระเบิดไว้ในตู้ไหน ถ้าบุ่มบ่ามไปหา อาจทำให้พวกมันรู้ตัวได้”
กู้หนิงพูดด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง วิเคราะห์เรื่องราวได้อย่างเป็นขั้นเป็นตอน