“อ๊ะ! เทียนชื่อ ลูกเป็นอะไรไป?”
ไป๋โหรวกรีดร้อง รีบย่อตัวลงตรวจดูอาการของลูกชายคนโปรด
“แม่ อีผู้หญิงชั้นต่ำคนนั้นทำผมเจ็บขนาดนี้ แม่รีบส่งมันไปขายบนเขาลึก ๆ เลย ผมจะทำให้มันอยู่ก็เหมือนตาย!”
กู้เทียนชื่อรู้ดีว่าพ่อแม่วางแผนอะไรไว้ เขาแทบอยากให้กู้หนิงถูกทรมานเสียเดี๋ยวนี้
“กู้หนิง ยังไงเทียนชื่อก็เป็นน้องชายแท้ ๆ ของเธอ แถมยังเป็นลูกชายคนเดียวของพ่อ เธอทำใจร้ายขนาดนี้ได้ยังไง ถึงกับลงมือทำร้ายเขาจนเป็นแบบนี้
ฉันรู้ว่าเธอดูถูกฉันกับแม่มาตลอด คิดว่าทุกอย่างในตระกูลกู้ควรเป็นของเธอ
แต่น้องชายก็เป็นคนตระกูลกู้ที่ถูกต้อง เป็นลูกของพ่อเหมือนกัน เธอจะทำร้ายพี่น้องเพียงเพราะอยากได้ทรัพย์สินของตระกูลไม่ได้นะ!”
กู้ชิงชิงกระโดดออกมา กล่าวโทษกู้หนิงเป็นชุด
เธอไม่พูดถึงเรื่องที่กู้เทียนชื่อทำเลยสักคำ กลับปั้นภาพกู้หนิงให้กลายเป็นคนที่ทำทุกอย่างได้เพื่อแย่งชิงทรัพย์สิน
“หนิงหนิง พวกเราไม่เอาทรัพย์สินก็ได้ ขอแค่เธอปล่อยเทียนชื่อไป เขายังเป็นเด็ก จะไปรู้อะไรล่ะ”
ไป๋โหรวเอ่ยเสริมได้อย่างเหมาะเจาะ โยนความผิดทั้งหมดให้กู้หนิง
“พอได้แล้ว! ปู่สอนเธอมายังไง ถึงได้ใจดำอำมหิตขนาดนี้
ทำผิดก็ต้องยอมรับ ถึงจะเป็นลูกสาวฉันก็ไม่มีข้อยกเว้น ไปทบทวนตัวเองในคุกสักสองวัน รู้ว่าผิดแล้วค่อยออกมา”
พ่อกู้ตวาดเสียงเข้ม เพียงไม่กี่คำก็ลงโทษเธอเรียบร้อย
แม่ลูกไป๋โหรวสบตากัน แววตาเปี่ยมความสะใจ
กู้หนิงกลั้นหัวเราะไม่อยู่ “เด็กที่อายุน้อยกว่าฉันแค่สองปียังรู้จักใช้ลูกแก้วทำร้ายคนแล้ว ไม่รู้ว่าเป็นสันดานติดตัว หรือพ่อแม่สอนมาดี”