โรงพยาบาลเมืองหูซื่อ
พ่อกู้เพิ่งพากู้เทียนชื่อทำแผลเสร็จ เจ้าหน้าที่ตำรวจสองนายในเครื่องแบบก็เข้ามา
“เราได้รับแจ้งความว่า กู้เทียนชื่อมีเจตนาทำร้ายสหายกู้หนิงโดยไตร่ตรองไว้ก่อน กรุณาไปกับเราเพื่อให้ปากคำ”
ตำรวจวัยกลางคนกว่าหยิบบัตรประจำตัวออกมา สีหน้าเคร่งขรึมตามหน้าที่
ไป๋โหรวเห็นดังนั้นก็สะอื้นไห้ทันที “สหายตำรวจ เรื่องนี้ต้องเป็นความเข้าใจผิดแน่ ๆ เทียนชื่อของฉันซื่อสัตย์และใจดีที่สุด ไม่มีทางคิดทำร้ายใครหรอกค่ะ
กู้หนิงที่พวกคุณพูดถึงเป็นพี่สาวของเทียนชื่อ
เธออิจฉาที่เทียนชื่อเป็นผู้ชายและจะได้รับมรดกของตระกูลกู้ในอนาคต เลยพยายามหาทางใส่ร้ายเทียนชื่อสารพัด
ดูแผลบนหัวเขาสิคะ ทั้งหมดเป็นฝีมือกู้หนิงทั้งนั้น
เด็กคนนั้นใจร้ายมาตั้งแต่เล็ก แถมยังไม่สนิทกับพวกเรา ไม่ได้รับการอบรมสั่งสอนให้ดี นิสัยถึงได้เสียคนแบบนี้”
กู้ชิงชิงก็เสริมอย่างหน้าตาเฉยว่า “แม่พูดไม่ผิด พวกเราทุกคนรักเธอเหมือนแก้วตาดวงใจ
แต่เธอกลับอกตัญญู ถึงกับลงมือกับน้องชายแท้ ๆ ของตัวเองได้
สหายตำรวจ อย่าให้กู้หนิงหลอกพวกคุณเด็ดขาดนะคะ”
“ใช่ พวกคุณควรจับนังสารเลวนั่นต่างหาก
มันทำให้ฉันเป็นแบบนี้ ฉันไม่มีทางปล่อยมันไปแน่”
กู้เทียนชื่อกัดฟันกรอด เมื่อนึกถึงท่าทีโหดเหี้ยมตอนกู้หนิงลงมือ ความหวาดกลัวก็ยังผุดขึ้นมาในใจ
แต่พอความกลัวผ่านไป สิ่งที่ตามมาก็คือความแค้น
ตำรวจทั้งสองสบตากัน แววตาฉายความรำคาญ
เมื่อครู่พวกเขาเพิ่งเจอเด็กสาวคนนั้นมา ตัวขาวผ่องบอบบาง แขนขาเรียวเล็ก
จะไปสู้แรงผู้ชายตัวโตอย่างกู้เทียนชื่อได้ยังไง
ครอบครัวนี้ลำเอียงจนเกินไปจริง ๆ โกหกทั้งทียังไม่คิดเตรียมเรื่องให้ดี