พี่หยางจ้องกู้หนิงด้วยสายตาอาฆาต ไม่คิดเลยว่าคนฉลาดอย่างเขาจะมาพลาดท่าให้ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนนี้
รอให้เรื่องนี้จบก่อน เขาจะต้องฆ่าผู้หญิงคนนี้ให้ได้
ส่วนไอ้โง่กู้เทียนชื่อก็หนีไม่พ้นเหมือนกัน
พี่หยางนึกคำพูดอำมหิตอยู่ในใจ ทว่ากลับรู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งตัว ดวงตาค่อย ๆ แดงก่ำขึ้น
ไม่ถูกแล้ว นั่นมันฤทธิ์ยา!
เขาเพิ่งจะรู้ตัว แต่ก็สายเกินไปแล้ว
หากเจ้าหน้าที่ตำรวจพบยานั่นเข้า เรื่องที่เขาทำมาทั้งหมดก็จะถูกเปิดโปง
ถึงตอนนั้น ข้อหาคงไม่ใช่แค่ลักขโมยธรรมดาแล้ว
พี่หยางเห็นรอยยิ้มวูบหนึ่งตรงมุมปากของกู้หนิงอย่างชัดเจน หัวใจค่อย ๆ จมดิ่งลง
แต่สองมือของเขาถูกมัดไว้ ปากก็ถูกปิด จึงทำอะไรไม่ได้เลย
รออยู่ไม่กี่นาที ในที่สุดเจ้าหน้าที่ตำรวจก็มาถึง
ป้าหลี่ไม่รอให้กู้หนิงเอ่ยปาก ก็รีบเล่าเรื่องราวทั้งหมดอย่างรวดเร็ว
ท้ายที่สุดยังไม่ลืมช่วยพูดให้กู้หนิงดูน่าสงสารด้วย
“คุณตำรวจคะ พวกคุณต้องช่วยเอาเงินคืนให้หนูหนิงนะคะ
เธอเป็นเด็กผู้หญิงตัวคนเดียว ชีวิตไม่ง่ายเลย พวกคุณอย่าปล่อยไอ้สารเลวสองคนนี้ไปเด็ดขาด”
กู้เทียนชื่อถูกคลุมหัวด้วยกระสอบ ไม่มีใครมองเห็นใบหน้าของเขา
ตอนนี้เขาเจ็บจนหมดสติไปแล้ว ย่อมพูดแก้ตัวให้ตัวเองไม่ได้แม้แต่คำเดียว
เจ้าหน้าที่ตำรวจพยักหน้าอย่างจริงจัง
“คุณบอกว่ายังมีคนร้ายอีกคนหนีไปใช่ไหม พอบอกลักษณะหน้าตาของเขาได้ไหมครับ?”
เจ้าหน้าที่ตำรวจถามสองประโยคนี้กับกู้หนิง
พวกเขาคิดว่าเรื่องนี้ไม่ใช่แค่การลักทรัพย์ในเคหสถานธรรมดา