“กู้หนิง เธอทำเกินไปแล้ว ไม่กลัวหรือว่าพี่ชายฉันจะไม่มีวันให้อภัยเธอ?”
เจียงเสี่ยวเม่ยเห็นข้าวของในบ้านถูกขนไปหมด ก็ร้อนใจจนกระทืบเท้า
ตอนแรกเธอคิดว่าแค่ยกชื่อเจียงเจี้ยนกั๋วขึ้นมา กู้หนิงก็คงจะยอมอ่อนข้อให้บ้าง
แต่ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะแค่เลิกคิ้วน้อย ๆ ก่อนยกค้อนเหล็กในมือฟาดลงบนโต๊ะข้าง ๆ อย่างแรง
ชั่วพริบตา เศษไม้กระจายว่อน ทำเอาคนบ้านเจียงตกใจจนหน้าถอดสี
“ฉันกับเจียงเจี้ยนกั๋วถอนหมั้นกันแล้ว อย่ามาทำให้ชื่อเสียงฉันเสียหาย
อีกอย่าง ตอนนี้เขายังเอาตัวเองไม่รอด จะมาดูแลพวกคุณได้ยังไง”
กู้หนิงทำหน้ารังเกียจ ตัดขาดความสัมพันธ์อย่างชัดเจน
เจียงเสี่ยวเม่ยกัดริมฝีปากล่าง พูดข่มขู่ว่า “คิดให้ดีนะ พี่ชายฉันยังหนุ่มก็ได้เป็นรองผู้บังคับกองพันแล้ว อนาคตไกลแน่นอน
ความลำบากตอนนี้เป็นแค่ชั่วคราว เขาเป็นคนที่ท่านผู้การให้ความสำคัญ พอสอบสวนจนรู้ความจริงก็จะได้กลับมา ไม่แน่อาจพลิกวิกฤตเป็นโอกาส ได้นั่งตำแหน่งผู้บังคับกองพันด้วยซ้ำ
ถ้าเขารู้ว่าเธอทำกับพ่อแม่และฉันแบบนี้ ชาตินี้พวกเธอก็ไม่มีทางได้ลงเอยกันอีก”
แม่เจียงรีบรับคำ เหยียดเอวเท้าเอว วางท่าแม่สามี
“ใช่แล้ว ไม่ใช่ใครก็ได้ที่จะมาเป็นสะใภ้บ้านเจียง
เธอยังทำหน้าที่กตัญญูต่อผู้ใหญ่ไม่ได้ แล้วฉันจะวางใจให้เธอดูแลลูกชายฉันได้ยังไง”
เรื่องวันนี้เธอจำไว้แล้ว
พอเจี้ยนกั๋วกลับมา เธอจะต้องให้กู้หนิงเอาเงินห้าพันหยวนมาขอขมาให้ได้
ไม่อย่างนั้น กู้หนิงก็อย่าหวังว่าจะได้ก้าวเข้าประตูบ้านเจียงแม้แต่ก้าวเดียว