เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังเข้าหูไป๋ซือเหยาอย่างไม่ปิดบัง
เมื่อได้ยินคนพูดว่าเธอสู้กู้หนิงไม่ได้ สีหน้าของหญิงสาวก็เขียวคล้ำขึ้นมาทันที เธอแอบหยิกเด็กชายตัวเล็กข้างกายไปทีหนึ่ง
เด็กชายเข้าใจสัญญาณจากแม่ จึงรีบวิ่งตรงไปหากู้หนิง
“คุณน้ากู้ ขอร้องละ อย่าทำให้แม่ผมลำบากเลยครับ คุณลุงเจียงคอยดูแลพวกเราก็เพราะเห็นแก่พ่อผม
พ่อผมจากไปแล้ว กว่าจะมีคุณลุงสักคนที่เป็นห่วงผม ขอร้องละ คุณน้าสงสารผมเถอะครับ”
ตั้งแต่เด็กชายเริ่มขยับตัว กู้หนิงก็ระแวดระวังขึ้นมาแล้ว
เด็กคนนี้เหมือนกับไป๋ซือเหยาไม่มีผิด ถนัดนักเรื่องใส่ร้ายป้ายสีคนอื่น
ก่อนหน้านี้เธอเผลอพลาดท่าไปครั้งหนึ่ง เกือบถูกผลักตกบันไดด้วยซ้ำ
แต่สุดท้ายคนที่ถูกกล่าวหากลับเป็นเธอ
เป็นอย่างที่คิด พอเด็กชายแตะตัวเธอ เขาก็ทิ้งตัวลงกับพื้นทันที ปากยังไม่วายกล่าวหาเธอ
“คุณน้ากู้ ต่อไปผมจะไม่เจอคุณลุงเจียงอีกแล้ว คุณน้าจะตีจะด่าผมก็ได้ ขอร้องละ อย่าทำให้พวกเขาลำบากเลยครับ”
กู้หนิงยังไม่ทันพูดอะไร ไป๋ซือเหยาก็รีบวิ่งเข้ามากอดเด็กชายไว้ก่อน ดวงตาแดงก่ำขณะมองเธอ
“เขายังเป็นเด็กนะคะ ต่อให้คุณไม่พอใจฉันแค่ไหน ก็ไม่ควรลงมือกับเด็กสิคะ”
แม่ลูกกอดกันแน่น ไหล่ผอมบางสั่นระริก ดูน่าสงสารเหลือเกิน
เมื่อเทียบกับกู้หนิงที่ยืนมองพวกเขาจากที่สูง ใจของผู้คนที่ยืนดูอยู่ก็เริ่มเอนเอียง
“เด็กไม่โกหกหรอก หรือว่าพวกเราเข้าใจผิดจริง ๆ?”