“ฆ่า!”
“โจมตีไม่เลือกหน้า!”
“ฉันไม่เชื่อหรอกว่าเขาคนเดียว กับปืนประหลาดไม่กี่กระบอกนั่น จะเอาชนะกองทัพที่ฉีดยาระงับความเจ็บปวดของฉันได้!”
พันโทหนิงจ้องยานอวกาศทรงเหยี่ยวที่พ่นควันดำทะมึนออกมา จนแทบคลุ้มคลั่งและไม่สนอะไรอีกแล้ว
เขาสะบัดมือใหญ่ เหล่าทหารแถวหลังพลันแยกขบวนออก ล้อมเข้ามาเป็นรูปพัด
ฟิ้ว—!
หงอวิ๋นเหนี่ยวไกก่อน ตาข่ายแสงสีเหลืองสว่างพุ่งทะลุร่างทหารนับสิบในชั่วพริบตา
แต่เพราะไม่ได้ผ่านการฝึกมาก่อน เธอกับคนเก็บขยะเหล่านั้นจึงเปิดกำลังยิงสูงสุดของอาวุธไม่ได้ เพราะรับแรงถีบมหาศาลไม่ไหว
ร่างของทหารมีรูโหว่จากบาดแผลเนื้อหนังอย่างเห็นได้ชัด บางคนถึงกับถูกยิงจนแก้มครึ่งหนึ่งปลิวหายไป
แต่สีหน้าของพวกเขาไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย เพียงร่างโงนเงนเล็กน้อย ก่อนจะก้าวเดินต่อและยกปืนในมือขึ้นอีกครั้ง
หงอวิ๋นมีสีหน้าตื่นตะลึง
ในสายตาเธอ อีกฝ่ายดูราวกับฝูงซอมบี้ไร้สติ ทะมึนดำแผ่เต็มพื้นที่ ล้อมกรูเข้ามาอย่างไม่อาจต้านทาน
“คุณหนูหยุน แค่คุณยกปืนขึ้นเมื่อครู่ คุณก็ทำได้มากพอแล้ว”
เสียงของเฉิงฉีดังขึ้น “ที่ผมจัดการแบบนี้ ก็เพราะอยากจุดไฟในใจของคนเก็บขยะ ส่วนที่เหลือปล่อยให้ผมจัดการเอง”