“ท่านนายพล รีบหนีไป!”
“ต้องมีใครสักคนเอาข่าวกลับไปให้ได้!”
“ผมกับพี่น้องจะถ่วงพวกมันไว้ ต่อให้ต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม!”
ในห้วงอวกาศอันลึกล้ำ แสงไฟและเสียงระเบิดดังขึ้นต่อเนื่องไม่ขาดสาย
ภายในหอบังคับการ นายทหารหนุ่มยศร้อยโทมีเลือดเปื้อนแก้ม แววตาแน่วแน่พร้อมสละชีพ “ยานรบของเราถูกล้อมไว้หมดแล้ว ไม่มีทางหนีรอดได้อีก อีก 2 นาที ผมจะสั่งชนแบบพลีชีพ”
“ท่านนายพล ต้องคว้าโอกาสนี้ไว้แล้วหนีออกไปให้ได้”
“ถ้าเป็นไปได้ ช่วยไปดูภรรยาผมกับลูกที่ยังไม่ลืมตาดูโลกด้วย”
“บอกพวกเขาว่าผมไม่ใช่คนทรยศ”
ภาพพลันพร่าเลือนสับสน
บนทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ เด็กหญิงตัวน้อยที่มัดผมหางม้าสีแดงนั่งอยู่ข้างผู้เป็นพ่อ
“พ่อคะ มือขวาของหนูก็เปลี่ยนเป็นโลหะแล้ว ตอนนี้หนูเป็นนักรบที่แข็งแกร่งที่สุดในกาแล็กซีหรือยังคะ?”
“ลูกพ่อ ตอนนี้ยังหรอก”
“แล้วเมื่อไหร่ถึงจะเป็นคะ?”
“อืม นั่นเป็นหนทางที่ยาวไกล เมื่อเทคโนโลยีก้าวหน้า และลูกเติบโตขึ้นทุกวัน ร่างจักรกลของลูกก็จะถูกเปลี่ยนชิ้นส่วนอยู่เรื่อย ๆ สักวันลูกจะกลายเป็นนักรบที่เก่งกาจที่สุด”
ภาพพร่าเลือนขึ้นอีกครั้ง
ภายในยานอวกาศที่ใกล้พัง หอบังคับการถูกไฟลุกท่วมแล้ว
ร้อยโทหนุ่มยืนอยู่หน้าแผงควบคุม ก่อนจะหันกลับมาตะโกนทั้งน้ำตา “ท่านนายพล รีบหนีไป!”
ตูม!
เสียงระเบิดครั้งใหญ่ดังขึ้นกะทันหัน ลำตัวยานด้านหนึ่งถูกแรงระเบิดเจาะเป็นรูโหว่ขนาดมหึมา