แสงอาทิตย์ยามเช้าสลัว ๆ ค่อย ๆ ลอยขึ้น
บนโลกขยะที่อากาศขุ่นมัว ในที่สุดก็มีแสงสว่างปรากฏขึ้นรำไร
สำนักงานใหญ่สหพันธ์คนเก็บของเก่า
ประธานหลี่หน้าแดงก่ำ «หงอวิ๋น เธอรู้ไหมว่ากำลังพูดอะไรอยู่?»
«ฉันรู้ดี»
หงอวิ๋นยกแขนขึ้น เผยบาดแผลที่ไหม้เกรียมเล็กน้อย «มีแค่มีดตัดอนุภาค ซึ่งเป็นอุปกรณ์มาตรฐานของหน่วยสหพันธ์ดวงดาวเท่านั้น ที่จะทำให้เกิดบาดแผลแบบนี้ได้»
ประธานหลี่เบิกตาจ้อง «แล้วถ้าพวกโจรบางคนเก็บมีดตัดอนุภาคได้ล่ะ?»
หงอวิ๋นเงยหน้าขึ้นเช่นกัน «แล้วถ้าหน่วยสหพันธ์ดวงดาวเป็นโจรเสียเองล่ะ?»
«เธอ!»
ร่างของประธานหลี่สั่นเทา ภายใต้ความโกรธนั้นซ่อนความหวาดกลัวสุดขีดเอาไว้ «ความคิดน่ากลัวพวกนี้ เธอไปเอามาจากไหน?»
หงอวิ๋นตอบอย่างไม่ยี่หระ «คนเก็บของเก่าที่ชื่อเฉิงฉีเป็นคนเตือนฉัน»
«เฉิงฉี?»
«คนเก็บของเก่า?»
ประธานหลี่แทบร้องไห้ «ไม่เชื่อใจทหารประจำการ แต่กลับไปเชื่อคนเก็บของเก่าเนี่ยนะ? หงอวิ๋น เธอบ้าไปแล้วหรือไง? รู้ไหมว่าพวกเราใช้ชีวิตอยู่ในซอกหลืบมาตลอด?»
«ถ้าหน่วยนั้นทำกับคนเก็บของเก่าเหมือนผักหญ้าอย่างที่เธอพูดจริง แล้วทำไมพวกเราถึงยังอยู่กันดี ๆ?»
ประธานหลี่เคาะโต๊ะ «แล้วพวกเขาส่งอาหารมาให้เราทำไม?»
แววตาหงอวิ๋นไหววูบ «มีคนคอยปกป้องพวกเราอยู่»
ประธานหลี่เบิกตาจ้อง «ใคร?»
หงอวิ๋นขมวดคิ้ว «ฉันไม่แน่ใจ แต่เขาก็เป็นคนเก็บของเก่า อาจเป็นเฉิงฉีก็ได้»
«เฉิงฉีอะไรอีก!»
ประธานหลี่จนปัญญายิ่งกว่าเดิม «ลูกสาว ลืมตาดูให้ดี! ที่ที่เราอยู่ก็แค่กองขยะ จะมีคนเก็บของเก่าที่ต่อกรกับหน่วยสหพันธ์ดวงดาวได้งั้นเหรอ?»
«สหพันธ์คนเก็บของเก่าของเราที่ใหญ่ขนาดนี้ ยังมีปืนลำแสงที่เอาชิ้นส่วนนั่นนี่มาประกอบกันได้แค่ 7 กระบอก กระสุนรวมกันก็มีแค่ 110 นัด!»
«ในสภาพแบบนี้ คนเก็บของเก่าธรรมดา ๆ จะต่อกรกับหน่วยสหพันธ์ดวงดาวได้หรือไง?»
«เขาจะขัดขวางหน่วยสหพันธ์ดวงดาวอยู่เบื้องหลังได้งั้นเหรอ?!»
«เกือบถูกเธอหลอกให้คิดตามไปแล้ว!»
«หน่วยสหพันธ์ดวงดาวไม่มีทางทำร้ายพวกเรา!»