เฉิงฉีเดินหน้าต่อไป
ในที่สุดเขาก็มาถึงคลังยา
กลอนประตูโลหะตรงหน้าผุกร่อนจนแทบไม่เหลือสภาพ เขาบีบเบา ๆ มันก็แตกกระจายตกลงพื้น
ครืน!
เขาผลักประตูบานใหญ่ตรงหน้าเปิดออก
สิ่งที่เห็นคือถังโลหะขนาดมหึมาหลายสิบใบ แต่ละใบสูงอย่างน้อย 5 เมตร เรียงต่อกันเป็นแถวแล้วแถวเล่า
เฉิงฉีเดินไปหยุดหน้าถังใบหนึ่ง
เขาปัดฝุ่นบนป้ายชื่อเบา ๆ เผยให้เห็นตัวอักษรหนึ่งแถว
“นี่มันยาซ่อมแซมยีนของซ่งต้าอี!”
ดวงตาเฉิงฉีเป็นประกาย “มีถังเยอะขนาดนี้เลยเหรอ? ยานี่วิจัยทีละเป็นตัน ๆ เลยหรือไง?!”
เฉิงฉีไม่เคยนึกมาก่อนเลยว่ายีนยาจะถูกเก็บไว้ในภาชนะขนาดยักษ์แบบนี้!
เฉิงฉียื่นนิ้วไปเคาะถังตรงหน้า สีหน้าพลันหม่นลง
เสียงสะท้อนกลวง ๆ ดังมาจากด้านในถัง
“ว่างเปล่า!”
เฉิงฉีก้าวไม่กี่ก้าวไปยังถังอีกใบ แล้วเคาะต่อ “ใบนี้ก็ว่างเปล่า!”
จากนั้น
เฉิงฉีก็ตรวจถังทุกใบด้วยความเร็วสูงสุด
สีหน้าของเขายิ่งผิดหวังขึ้นเรื่อย ๆ ก่อนจะถูกเงาหม่นหมองปกคลุมในที่สุด
ว่างเปล่าทั้งหมด!
“มันไม่น่าจะเป็นแบบนี้สิ”
เฉิงฉีขมวดคิ้วครุ่นคิด “ซ่งต้าอียอมรับความล้มเหลวของตัวเองไปแล้วไม่ใช่หรือ? นั่นก็หมายความว่ายานี่เป็นของเสีย แล้วจะลำบากขนออกไปทั้งหมดทำไม? ถังพวกนี้ก็ไม่ได้เล็กเลย!”
เฉิงฉีกระโดดขึ้นไปบนถังใบหนึ่ง ออกแรงยกฝาช่องด้านบนให้เปิดออก
ไฟส่องสว่างบนเกราะนักรบขีดจำกัดสาดเข้าไปด้านในจนสว่างวาบ
ข้างในว่างเปล่าจริง ๆ ไม่มีของเหลวเหลืออยู่แม้แต่หยดเดียว
ในเวลาเดียวกัน
เฉิงฉีเห็นร่องรอยเป็นวงซ้อนกันอยู่บนผนังด้านในของถัง พร้อมผลึกบาง ๆ เคลือบอยู่
อธิบายได้ไม่ยาก ของเหลวด้านในค่อย ๆ ลดลงทีละชั้น เมื่อระดับลดลง ผนังก็ทิ้งรอยแห้งไว้ตามแนวระดับของเหลว