“หานไจ่ ได้เวลาทำงานแล้ว”
เฉิงฉีลุกขึ้น ปัดผ้าคลุมสีน้ำเงินเก่าโทรมของตัวเอง “ฉันนึกภาพตอนเจอไฮยีนาออกเลย พอหมอนั่นเห็นโลหะผสมอสัณฐานในมือฉัน ถ้าฉันยังพูดไร้สาระได้อีกสักคำก็นับว่าฉันแพ้”
“ไม่อย่างนั้น...”
“มันก็จะโบกมือทีเดียว พวกที่ซ่อนอยู่ก็กรูกันออกมาทันที”
“หรือไม่ก็เอาให้เด็ดขาดกว่านั้น”
“มันควักปืนออกมายิงหัวฉันระเบิดในพริบตา”
หานไจ่ได้ยินแล้วพยักหน้าอย่างจริงจัง ก่อนลุกขึ้นพูดด้วยท่าทีเคร่งขรึมว่า “งั้นฉันไม่ไปแล้วนะ”
“...”
“ฉันหมายถึง ฉันต้องรวบรวมอุปกรณ์รบให้ได้มากพอภายใน 3 ชั่วโมง”
แววตาของเฉิงฉีลุกวาวด้วยความมุ่งมั่น “คราวนี้ที่ไปเจอไฮยีนาคือการตัดสินกันให้รู้แพ้ชนะ จะหนีก็หนีไม่พ้น!”
“ฉันล้อเล่นน่า!”
หานไจ่ยืดร่างโลหะผสมสูงสองเมตรขึ้นอย่างองอาจ “ว่ามา จะเอายังไง!”
“ทางเหนือ”
“112 กิโลเมตร”
เฉิงฉียืนตรงปากกระท่อม มองไปยังระยะไกล “ฉันจำได้ว่าเมื่อ 1 ปีก่อน โรงงานผลิตยุทโธปกรณ์แห่งหนึ่งเอาขยะจำนวนมากไปทิ้งไว้ที่นั่น”
...
เฉิงฉีซ่อมแว่นตานิรภัยสีดำของตัวเองอีกครั้ง เพื่อป้องกันแสงจ้าจนตาพร่าระหว่างบิน
หานไจ่ใช้ฝ่าเท้าโลหะสัมผัสรองเท้าบินเทอร์โบเจ็ตอย่างระมัดระวัง
เกราะภายนอกของรองเท้าบินเปลี่ยนรูปอีกครั้ง ห่อหุ้มเท้าของหานไจ่ได้พอดีเป๊ะ หานไจ่ดีใจมาก รองเท้าคู่นี้ไม่เลือกปฏิบัติต่อสิ่งมีชีวิตต่างชนิด
ส่วนโลหะผสมอสัณฐานกับโลหะผสมเอนโทรปีสูงก็ถูกเก็บไว้ในช่องเก็บของด้านหลังหานไจ่ พกติดตัวไปด้วย เผื่อไฮยีนาบุกมาปล้นบ้าน
ตูม—!
คลื่นลมสองสายพัดฝุ่นฟุ้งกระจาย
มนุษย์หนึ่งคนกับหุ่นยนต์หนึ่งตัวมุ่งหน้าบินไปทางเหนือ
หากไม่มีรองเท้าบิน ระยะทางเพียง 110 กิโลเมตรนี้กลับเต็มไปด้วยภูเขาขยะและขรุขระสุดขีด อย่างน้อยต้องใช้เวลาเดินทางถึง 7 วัน
...
35 นาทีต่อมา
เฉิงฉีกับหานไจ่ลอยอยู่กลางอากาศ มองลงไปเบื้องล่าง
“ที่นี่...”
“ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้”
คนเก็บขยะจัดพื้นที่แถบนี้ให้เป็นเขตบีสิบเอ็ด กินพื้นที่รัศมีร้อยลี้ไร้ผู้คนอาศัย
เฉิงฉีจำไม่ผิด
เมื่อ 1 ปีก่อน มียานอวกาศของโรงงานผลิตยุทโธปกรณ์แห่งหนึ่งนำขยะราว 3,000 ตันมาทิ้งไว้ที่นี่จริง ๆ
แต่ตอนนี้ ขยะบนพื้นดินในรัศมีหลายกิโลเมตรสูงขึ้นหลายสิบเมตร
ตรงกลางสุดมีภูเขาขยะขนาดมหึมาตั้งตระหง่าน สูงอย่างน้อย 600 เมตร
ตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา มีคนนำขยะใหม่จำนวนมหาศาลมาทิ้งไว้ที่นี่
“ทำไมต้องเอาขยะมาถมที่นี่ด้วย”
“ของที่ฉันต้องการถูกฝังไว้แล้วหรือไง”
ใจเฉิงฉีแทบพัง เขาจ้องลงไปข้างล่าง เห็นเครื่องหมายกากบาทสีแดงหลายจุดบนขยะใหม่เหล่านั้น “แถมยังเป็นขยะทางการแพทย์อีก”
“เวลาเหลือน้อย”
เฉิงฉีกำหมัดแน่น “มีแต่ต้องขุดเท่านั้น”
ถังโลหะที่แตกพังนับไม่ถ้วนกับของเหลวสีเขียวส่งกลิ่นเหม็นฉุน เผยให้เห็นความเสื่อมโทรมและทางตันของที่นี่อยู่ทุกขณะ
เฉิงฉียืนขมวดคิ้วอยู่เชิงภูเขาขยะ
แขนของหานไจ่แปรสภาพเป็นคีมไฮดรอลิก ตัดโลหะที่ระเกะระกะขวางหน้า จากนั้นออกแรงด้วยสองแขนโยนถังน้ำมันขนาดยักษ์ไปไว้ด้านข้าง
พื้นดินด้านล่างเผยให้เห็นแผ่นเหล็กสีดำสนิทแผ่นหนึ่ง มองไม่เห็นขอบเขต
ฟู่—!
แขนของหานไจ่แปรสภาพอีกครั้ง ปล่อยหัวตัดไฟออกมา เตรียมตัดช่องบนแผ่นเหล็กเพื่อขุดลงไปต่อ
“เหนื่อยจะตายอยู่แล้วโว้ย!”
“ข่าวดี!”
“ในใจฉันฮึกเหิมขึ้นมาแล้ว! ฉันเชื่อว่าถ้าให้เวลาฉันสองปี รับรองว่าขุดซากอาวุธพวกนั้นขึ้นมาได้แน่!”
“ข่าวร้าย!”
“แต่ถึงตอนนั้น หญ้าบนหลุมศพของเฉิงฉีคงสูงสองเมตรแล้วละมั้ง!”
“สบายใจเฉิบเลย!”
เฉิงฉีชินกับเสียงบ่นไม่หยุดของหานไจ่มานานแล้ว
“หานไจ่ สู้เขา! เก่งที่สุดในจักรวาล!”
ปากกำลังให้กำลังใจ แต่คิ้วกลับขมวดแน่น เฉิงฉีเพิ่งตระหนักถึงปัญหาข้อหนึ่ง
โลกใบนี้เป็นกองขยะขนาดยักษ์ แม้ทรัพยากรจะอุดมสมบูรณ์ แต่การขุดค้นกลับเป็นปัญหาใหญ่ ขยะที่นี่ทับถมกันเป็นชั้น ๆ มานานหลายปี บางครั้งยังเจอเศษซากยานอวกาศหนักนับพันตันอีกด้วย
เพราะเงื่อนไขในการเปิดใช้งานเอสทีซีคือ ต้องมีสิ่งประดิษฐ์ทางเทคโนโลยีสองชิ้นที่เป็นรุ่นเดียวกันอยู่ในมือ
อุปกรณ์แบบนี้มีอยู่ไม่น้อย แต่จะรวบรวมให้ครบกลับยาก
เพราะฉะนั้น งานขุดค้นจึงเป็นปัญหาใหญ่
“นี่มันอะไรกันเนี่ย”
“ผ้าอ้อมเด็กทั้งกล่อง แถมใช้แล้วด้วย!”
“แล้วนี่อะไรอีก”
“ลูกโป่งทรงยาวทั้งกล่องเหรอ”
“ในขยะทางการแพทย์มีลูกโป่งได้ยังไง แถมหมดอายุแล้วด้วย!”
ตอนนี้หานไจ่เหมือนคนเก็บขยะไม่มีผิด เจออะไรเข้าก็หยิบขึ้นมาพินิจพิจารณาอย่างละเอียด พอแน่ใจว่าไม่มีค่าแล้วค่อยโยนทิ้ง มันไร้เดียงสาเกินกว่าจะรู้ความจริงของโลกใบนี้—มันก็เป็นแค่คนเก็บขยะนั่นแหละ
“นี่มันอะไรกันอีก”
“ถุงมือผ่าตัดแบบกลไกทั้งกล่องเหรอ”
เฉิงฉีได้ยินแล้วแววตาก็สว่างวาบ “หานไจ่ เก็บอันนี้ไว้!”
【ถุงมือช่วยผ่าตัด รุ่นวีสิบสอง】
【ข้อต่อกลไกภายในช่วยให้นิ้วมือของแพทย์เคลื่อนไหวได้อย่างแม่นยำสูง】
【ตรวจพบสิ่งประดิษฐ์ทางเทคโนโลยีที่คล้ายกัน】
【ต้องการสังเคราะห์หรือไม่】
ในกล่องเหล็กผุพังตรงหน้า มีถุงมือ 42 ข้าง ฝีมือการผลิตหยาบ ขนาดใหญ่เกินไป ทั้งท่อไฮดรอลิกและโครงกระดูกโลหะผสมล้วนโผล่ออกมาด้านนอก
ไม่แปลกที่พวกมันถูกทิ้ง หากเอาไปใช้ในการผ่าตัดก็คงเทอะทะเกินไปหน่อย
น่าจะเป็นของเมื่อ 200 ปีก่อน
เอสทีซีจะสังเคราะห์อะไรออกมา
ดวงตาของเฉิงฉีวูบไหว เขาเริ่มใช้งานทันที ค่อย ๆ ยกมือขวาขึ้น กำไลข้อมือคริสตัลเปล่งประกายสีน้ำเงิน
【แยกสลายเป็นหน่วยพื้นฐาน】
【หลอมรวมและยกระดับ】
【ถุงมือช่วยผ่าตัด รุ่นวีห้าสิบ】*11!
【น้ำหนักเบาและคล่องตัวขึ้น ปลายนิ้วยืดหนวดโลหะเส้นผ่านศูนย์กลาง 0.3 มิลลิเมตรออกมาได้ เพื่อทำงานผ่าตัดอย่างแม่นยำยิ่งขึ้น】
เฉิงฉีส่ายหน้า “นี่ไม่ใช่ของที่ฉันต้องการ”
【แยกสลายเป็นหน่วยพื้นฐาน】
【หลอมรวมและยกระดับ】
【ถุงมือช่วยผ่าตัด รุ่นเอสสอง】*5!
【ติดตั้งวงจรสลักระดับไมโครเมตรและเทคโนโลยีโมดูลขับเคลื่อนกำลังต่ำ ปลายนิ้วปล่อยสนามสั่นสะเทือนขนาดจิ๋ว เคลื่อนย้ายอวัยวะภายในระยะสั้นโดยไม่ต้องสัมผัส รวมทั้งบดขยี้ลิ่มเลือด นิ่ว และสิ่งแปลกปลอมอื่นในร่างกาย】
เฉิงฉียังคงส่ายหน้า “ก็ยังไม่ใช่ของที่ฉันต้องการ”
【แยกสลายเป็นหน่วยพื้นฐาน】
【หลอมรวมและยกระดับ】
【ถุงมือช่วยผ่าตัด รุ่นเอสห้าสิบห้า】*2!
【ติดตั้งวงจรสลักระดับนาโนเมตรและเทคโนโลยีโมดูลขับเคลื่อนกำลังสูงพิเศษ ขยายขอบเขตสนามสั่นสะเทือนเป็นเส้นผ่านศูนย์กลาง 2 เมตร พร้อมเพิ่มเทคโนโลยีควบคุมทิศทางการไหลของของเหลว】
เฉิงฉีเบิกตาขึ้นเล็กน้อย “เริ่มน่าสนใจแล้ว”
【ตรวจพบสิ่งประดิษฐ์ทางเทคโนโลยีที่คล้ายกัน】
【แยกสลายเป็นหน่วยพื้นฐาน】
【หลอมรวมและยกระดับ】
【ถุงมือช่วยผ่าตัด รุ่นศูนย์-ศูนย์-หนึ่ง ชิ้นงานล้มเหลว】*1!
“ทำไมถึงได้ของเสียออกมาล่ะ?!”
เฉิงฉีเบิกตากว้าง ถุงมือพื้นฐานถูกใช้หมดแล้ว
แต่โอกาสหลอมรวมครั้งสุดท้ายกลับได้ผลลัพธ์แบบนี้เนี่ยนะ?
เอสทีซีไม่มีทางผิดพลาด หรือบทสรุปวิวัฒนาการขั้นสุดท้ายของถุงมือช่วยผ่าตัดก็คือชิ้นงานล้มเหลวกันแน่?
เมื่อเฉิงฉีอ่านคำอธิบายของถุงมือชัด ๆ เขาก็ตกตะลึง
【ถุงมือช่วยผ่าตัด รุ่นศูนย์-ห้า-หนึ่ง ชิ้นงานล้มเหลว】
【การวิจัยและพัฒนาเทคโนโลยีติดขัด นักวิจัยใช้วิธีสุดโต่งเพื่อพยายามยกระดับครั้งใหญ่ แต่ผลิตภัณฑ์ขั้นสุดท้ายกลับสวนทางกับจุดประสงค์ของการวิจัยและพัฒนา】
【เอกสารที่ถูกทิ้ง รุ่นศูนย์-ห้า-หนึ่ง: ตั้งชื่อใหม่ตามความสามารถของอุปกรณ์】
【ถุงมือปรับสนามแรงโน้มถ่วงกำลังสูงขนาดจิ๋ว】
【เมื่อปล่อยสนามแรงโน้มถ่วง จะเกิดแรงรุนแรงที่ควบคุมไม่ได้ ทำให้สิ่งของทั้งหมดในพื้นที่รัศมี 40-70 ตารางเมตรลอยขึ้น และเสี่ยงต่อการแตกกระจาย】
“ที่แท้... ที่ว่าล้มเหลวหมายถึงล้มเหลวในด้านการช่วยผ่าตัด”
“แต่ความสามารถนี้ สำหรับฉันแล้ว...”
เฉิงฉีลุกพรวดขึ้น “มันก็เป็นของวิเศษชัด ๆ!”