“พันโทครับ”
“ในช่วงสองชั่วโมงที่ผ่านมา เราพบซากของคุนหลุนเพิ่มอีก 12 ชิ้นครับ”
นายทหารชั้นประทวนรายงาน “แต่ยังไม่พบสมองหลักของเธอเลย หรือจะมีคนเก็บขยะตาบอดคนไหนซ่อนมันไว้จริง ๆ ครับ?”
พันโทหนิงลุกขึ้นช้า ๆ จากเก้าอี้หลังโต๊ะทำงาน ก่อนมองลงไปยังโลกขยะในความมืดผ่านกระจกสังเกตการณ์ของยานอวกาศ
“ผมไม่คิดว่าพวกคนเก็บขยะจะกล้าทำเรื่องแบบนั้น”
พันโทหนิงขมวดคิ้ว ใบหน้ามืดครึ้ม “แต่พวกคนเก็บขยะที่เหมือนหนูกับแมลงสาบพวกนี้ ก็ใช่ว่าจะไร้ประโยชน์เสียทีเดียว”
นายทหารชั้นประทวนถามอย่างสงสัย “พวกนั้นจะมีประโยชน์อะไรได้ครับ?”
พันโทหนิงหัวเราะเสียงต่ำ “บอกพวกพี่น้องของเรา แผนการที่พวกเขารอมาตลอด เริ่มลงมือได้แล้ว”
“จริงหรือครับ?”
ดวงตานายทหารชั้นประทวนเป็นประกาย “หลายปีมานี้พวกพี่น้องต้องแกล้งทำเป็นเรียบร้อยจนแทบจะอั้นไม่ไหวแล้ว คราวนี้ในโลกขยะก็ได้ปลดปล่อยกันให้เต็มที่เสียที!”
“แต่...”
“แผนนี้ต้องค่อยเป็นค่อยไป”
“คืนนี้ทำได้แค่ขยับเล็ก ๆ น้อย ๆ”
แววตาพันโทหนิงวูบไหวด้วยประกายเจ้าเล่ห์ “ผมยังต้องการการแสดงที่ฉวยโอกาสลงมือในช่องว่างอีกสักหน่อย”
...
【ตรวจพบสิ่งประดิษฐ์เทคโนโลยีที่คล้ายคลึงกัน】
【ต้องการสังเคราะห์หรือไม่】
ภายในที่พักพิงใต้ดิน เฉิงฉีมองกองเศษซากเทคโนโลยีตรงหน้า
นี่คือผลงานที่เจ้าลิงกับพวกหาได้ก่อนพายุเถ้าถ่าน พวกเขาเพิ่งขนส่งมันมาถึง
ส่วนเจ้าลิงกับพวกก็เร่งทำตามคำสั่งใหม่ของเฉิงฉี ออกไปรวบรวมอวัยวะเทียมไซเบอร์เนติกอย่างสุดกำลัง
ก่อนหน้านี้
เฉิงฉีสั่งให้หานไจ่สร้างโกดังไม้ขนาด 300 ตารางเมตรทางตะวันออกของที่พักพิงใต้ดิน ที่นี่จะเป็นห้องทำงานของเขาต่อจากนี้
“ผมไม่มีดวงตา”
เฉิงฉีครุ่นคิดอยู่ในห้องทำงาน “ผมต้องการระบบเฝ้าระวังที่มีประสิทธิภาพและพรางตัวได้ดี เพื่อติดตามความเคลื่อนไหวของกองทัพปลอมพวกนั้น”