กึก กึก กึก!
พันโทหนิงเดินอยู่บนสะพานเดินเรือ เสียงรองเท้าหนังทหารกระทบแผ่นเหล็กดังก้อง
หยาดเหงื่อไหลลงมาจากหน้าผากของเขา
เหลือเวลาอีกเพียง 12 ชั่วโมงในการจับกุมคุนหลุน แต่นายพลกลับเรียกพบเขาขึ้นมากะทันหัน
เขาเดินข้ามสะพานยกระดับทอดยาว มาถึงแท่นทรงกลมตรงกลางสุด
พันโทหนิงหยุดฝีเท้าลงช้า ๆ แล้วทำความเคารพทางทหารอย่างถูกต้องต่อเงาร่างสีดำเบื้องหน้า
ตามปกติแล้ว ยานอวกาศขนาดใหญ่เช่นยานทรงเหยี่ยวควรมีผู้คนเดินขวักไขว่บนสะพานเดินเรือ
แต่ตอนนี้กลับผิดแผกไปโดยสิ้นเชิง ที่นี่เงียบสนิท ไม่มีเจ้าหน้าที่สักคน
ถึงอย่างนั้น ยานอวกาศทั้งลำก็ยังทำงานได้อย่างสมบูรณ์แบบ
พรึ่บ—!
แสงไฟดวงหนึ่งสว่างขึ้นบนแท่น แม้จะไม่สว่างมากนัก
โฉมหน้าที่แท้จริงของนายพลค่อย ๆ ปรากฏให้เห็น
เขาเป็นชายร่างกำยำอายุราว 50 ปี สวมเครื่องแบบกัปตันสีดำ นั่งอย่างน่าเกรงขามอยู่บนเก้าอี้โลหะขนาดมหึมา
ใบหน้าของเขาเป็นทรงเหลี่ยมตามแบบฉบับ ผิวคล้ำดำ
แต่บนใบหน้ามีความผิดปกติชัดเจน เขาปากแหว่งมาตั้งแต่กำเนิด ริมฝีปากบนแยกออกและยื่นไปทางด้านข้าง เป็นปัญหาทางพันธุกรรมแต่กำเนิด
นายพลเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย มองพันโทหนิงแล้วเอ่ยเสียงต่ำว่า “ถอดหน้ากากน่าเกลียดนั่นออกซะ”
พันโทหนิงขมวดคิ้ว แต่ก็ยังยกมือขึ้น ใช้นิ้วจิกไปตรงแนวกรามด้านขวาของตน
พันโทหนิงดึงหน้ากากชีวภาพที่เหมือนจริงอย่างยิ่งออกจากใบหน้า